«ΠΑΡΘΕΝΙΑ & ΓΑΜΟΣ ΤΙΜΩΝΤΑΙ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

«Εἰς τοὺς δώδεκα χρόνους ἐφώτισεν ὁ Θεὸς τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα τῆς Θεοτόκου καὶ τὴν ἀρραβώνιασαν διὰ πολλὰς οἰκονομίας. Ἔστειλε κατόπιν ὁ πανάγαθος Θεὸς τὸν ἄγγελον καὶ λέγει τῆς Θεοτόκου: Μαρία, ἐσὺ πρέπει νὰ χαίρεσαι περισσότερον ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμον· ἐσὺ μέλλει νὰ γεννήσῃς τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐκ Πνεύματος Ἁγίου, χωρίς άνδρα, παρθένος, καὶ πάλιν παρθένος νὰ μείνης, διὰ νὰ σώσῃ τὸν Ἀδὰμ καὶ τὴν Εὔαν καὶ ὅλον τὸ ανθρώπινο γένος.

Αποκρίνεται ἡ Κυρία Θεοτόκος καὶ λέγει: Κύριέ μου, ἀπορῶ καὶ σὲ δοξάζω, σὲ προσκυνῶ, σὲ λατρεύω, ὁποὺ κατεδέχθης νὰ γεννηθῆς ἀπὸ ἐμένα τὴν δούλην σου. Ἑτοίμη εἶμαι λοιπὸν καὶ ἂς γίνῃ τὸ θέλημά σου. Καὶ εὐθὺς ἔμεινεν ἔγκυος ἡ Θεοτόκος καὶ ἐγέννησε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν μας, τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ, χωρὶς ἄνδρα, παρθένος, καὶ πάλιν παρθένος ἔμεινεν. Ἐγεννήθη ὁ Κύριος μας ἀπὸ γυναίκα, διὰ νὰ εὐλογήση τὴν γυναίκα· διότι ἡ γυναίκα ἔλαβεν τὴν κατάραν πρώτη καὶ μᾶς ἐδίωξεν ἀπὸ τὸν παράδεισον, ἡ γυναίκα πάλιν ἔπρεπε νὰ λάβη τὴν εὐλογίαν νὰ μᾶς βάλη πάλιν εἰς τὸν παράδεισον.

Ἐγεννήθη ὁ Κύριος μας ἀπὸ παρθένον, διὰ νὰ προτιμήσῃ τὴν παρθενίαν. Ἐσύ, ἀδελφέ μου, ὁποὺ θέλεις νὰ φυλάξῃς παρθενίαν, νὰ μισήσεις τὸν κόσμο· τότε εἶσαι καλὸς νὰ γίνης τρισμακάριος καὶ τότε φυλάγεις παρθενίαν, τότε γίνεσαι ὡσὰν ἄγγελος. Ἐγεννήθη ὁ Κύριος ἀπὸ ἀρραβωνιασμένην, διὰ νὰ εὐλογήση τὸν γάμον».

«Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

«Τὸν παλαιὸν καιρὸν ἦτο ἕνας ἄνθρωπος ὀνομαζόμενος Ἰωακείμ, εἶχε δὲ καὶ μίαν γυναίκα ὀνομαζομένην Ἄνναν. Καλὸς καὶ ὁ ἄνδρας καλὴ καὶ ἡ γυναίκα, καὶ ἀπὸ γένος βασιλικὸν καὶ οἱ δυό, ἀλλὰ ἡ γυναίκα ἦτο καλυτέρα. Πολλὲς γυναῖκες εὑρίσκονται εἰς τὸν κόσμον ὁποὺ εἶνε καλύτερες ἀπὸ τοὺς ἄνδρας. Τί σὲ ὠφελεῖ νὰ καυχᾶσαι πὼς εἶσαι ἄνδρας, καὶ εἶσαι χειρότερος ἀπὸ τὴν γυναίκα καὶ πηγαίνεις εἰς τὴν κόλασιν καὶ καίεσαι πάντοτε, καὶ ἡ γυναίκα σου πηγαίνη εἰς τὸν παράδεισον νὰ χαίρεται πάντοτε;

Ἦσαν δέ, ἀδελφοί μου, ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα ἄνθρωποι εὐλαβεῖς, σώφρονες, ἐνάρετοι, ταπεινοί. Εἶχαν τὸν οἶκον των ξενοδοχεῖον, ἀλλὰ παιδιὰ δὲν ἔκαμνον. Γνωρίζοντες πὼς ὁ πανάγαθος Θεὸς δίδει ὅλα τὰ ἀγαθά, τὸν παρεκάλουν νὰ τοὺς δώση ἕνα τέκνον, ἀρσενικὸν ἢ θηλυκόν, καὶ νὰ τὸ ἀφιερώσουν εἰς τὸν Ναόν. Βλέπων ὁ πανάγαθος τὴν καλήν των γνώμην καὶ τῶν δυό, εὐθὺς ἐγγαστρώθη ἡ γυναίκα τοῦ Ἰωακεὶμ καὶ ἐγέννησε τὴν Δέσποιναν Θεοτόκον, τὴν Βασίλισσαν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, καὶ τὴν ὠνόμασε Μαρίαν, καὶ θέλει εἰπῆ Κυρία -Βασίλισσα.

Ἀκούετε ἀδελφοί μου, πῶς ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα εἶχον τὴν ἐλπίδα των εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἔδωκεν τὴν χάριν ὁποὺ τοῦ ἐζήτησαν. Οἱ μάρτυρες ἠγόρασαν τὸν παράδεισον μὲ τὸ αἷμα των, οἱ ἀσκηταὶ μὲ τὴν ἀσκητικήν των ζωήν, καὶ ἡμεῖς, ἀδελφοί, ὁποὺ κάμνομεν τὰ παιδιά, μὲ τί θὰ ἀγοράσωμεν τὸν παράδεισον; Μὲ τὴν φιλοξενίαν· νὰ φιλεύωμεν τοὺς πτωχούς, τοὺς τυφλοὺς καὶ χωλοὺς ἀδελφούς μας, ὡσὰν τὸν Ἰωακείμ, καὶ ὄχι τοὺς πλουσίους, διότι ἔχουν ἐκεῖνοι ἐδῶ, καὶ μᾶς ἐξαγοράζουν εἰς ταύτην τὴν ζωὴν τὴν ματαίαν· μὰ οἱ πτωχοὶ δὲν ἔχουν νὰ μᾶς ἐξαγοράσουν ἐδῶ, καὶ μᾶς τὸ δίδει ὁ πανάγαθος Θεὸς εἰς τὸν παράδεισον ἑκατονταπλασίως.

Σεῖς, ἀδελφοί μου, ὁποὺ δὲν κάμνετε παιδιά, νὰ ἔχετε τὴν ἐλπίδα σας εἰς τὸν Θεόν, ὡσὰν ὁ Ἰωακεὶμ καὶ ἡ Ἄννα, ὄχι νὰ κάμνετε γοητείας καὶ μαγικὰ καὶ ἄλλα διαβολικά, νὰ βλέπετε τὴν τύχην σας, τὴν μοίραν σας μὲ μαγείας. Ἐγὼ νομίζω πὼς βγαίνουν μερικὰ τέκνα τοῦ διαβόλου καὶ περιπατοῦν εἰς τὸν κόσμον καὶ λέγουν: Δῶσε μου ἕνα γρόσι, καὶ ἐγὼ νὰ σοῦ δώσω φυλακτὸν νὰ κάμης παιδίον ἀρσενικόν. Ἐν τούτοις νὰ μὴ τοὺς πιστεύετε, διότι πράττουν ἔργα διαβολικὰ καὶ βλάπτουν τοὺς ἀνθρώπους». 

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΑΡΧΗΓΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ

«Στην πίστη δεν χωρούν πειραματισμοί και δοκιμές. Δεν χρειάζεται να περπατήσει κανείς επάνω στην θάλασσα για να πιστέψει στον Χριστό, αλλά αν πραγματικά πιστεύει, μπορεί να προχωρεί με θάρρος επάνω στην τρικυμισμένη θάλασσα της ζωής, χωρίς να βυθίζεται και να χάνεται. [...] Η πίστη στον Αρχηγό της πίστεως είναι απαραίτητο εφόδιο γι΄ αυτούς που βρίσκονται στο σκάφος της Εκκλησίας που πλέει μέσα στην τρικυμία του κόσμου. Όποιος επηρεάζεται από τους ανέμους και αφήνει τον εαυτό του εκτεθειμένο σ΄ αυτούς κινδυνεύει να καταποντισθεί. Ας γνωρίζει όμως ότι στην κραυγή «Κύριε, σῶσον με» θα έλθει άμεσος βοηθός ο νικητής των αντιθέων δυνάμεων Υιός του Θεού».

Πηγή: «Οδός Ελπίδας», Ιωάννου Καραβιδόπουλου, καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., 1996.

«ΑΓΙΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ ΟΤΙ ΑΓΙΟΣ ΕΙΜΙ»: Ο ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός έχει δύναμη και οδηγό του, «τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι» τον Χριστό, Νόμο του το Ευαγγέλιο, την Θεία Γραφή, σκέπη, ελπίδα και προστασία του την Υπεραγία Θεοτόκο, φύλακα τον προσωπικό του Άγγελο, όπλο του τον Τίμιο Σταυρό και την προσευχή, πνευματικά πρότυπα τους Αγίους, ενίσχυση από τις ακατάπαυστες πρεσβείες Τους, ζει στο Σώμα του Χριστού, σε μία κοινωνία προσώπων την Εκκλησία, συμμετέχει στα ιερά Μυστήρια και δέχεται την χάρη του Αγίου Πνεύματος και μπορεί να κοινωνήσει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και έτσι να ενωθεί με τον Χριστό!

Η ζωή είναι όμορφη και είναι ένα ρίσκο χωρίς σταθερές την οποία πρέπει να αντιμετωπίζουμε υπό το πρίσμα της αιωνιότητας. Αυτή η ζωή όμως, η παρούσα ζωή, είναι πρόσκαιρη. Γι΄ αυτό και πρέπει να μεταμορφώσουμε κάθε πτυχή της, να δίνουμε μαρτυρία Χριστού, να ζούμε, να χαρούμε, να δημιουργούμε και να καλλιεργούμε τις προϋποθέσεις για την θέωση, για την αιώνια ζωή, που είναι ο σκοπός της ζωής μας.

Η αγιότητα δεν είναι κάτι το ακατόρθωτο. Όλοι μπορούμε να αγιάσουμε τη ζωή μας, είτε ζούμε μέσα στον κόσμο, είτε ζούμε μέσα στα ασκηταριά.

π.Θ.Χ.

«Σ΄ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΘΕΕ ΜΟΥ»

Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ’ το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ’ ένα πιατάκι, είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια, είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς, δεν είσαι ο κανόνας. είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση.

Πηγή: "Αρχονταρίκι"

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΛΟΥΚΑ

«Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι ῥήματα ζωῆς αἰωνίου» έλεγε ο μακαριστός Μητροπολίτης Κοζάνης κυρός Διονύσιος. Και πράγματι στις δύσκολες εποχές που ζούμε αυτό το Ιερό Βιβλίο μπορεί να γίνει φάρος και πυξίδα για όλους μας διότι εκεί βρίσκουμε το νόημα και τον σκοπό της ζωής αλλά και λύση και αδιέξοδα στα βιοτικά μας προβλήματα.

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα δίνει λύση στο άγχος που ταλαιπωρεί όλους μας σήμερα: «μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε» μας λέει ο Χριστός αλλά «ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά».

Να εμπιστευθούμε την ζωή μας στον Θεό και να γίνουμε σαν τα πετεινά του ουρανού διότι «ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος χρῃζετε τούτων ἁπάντων»!

π.Θ.Χ.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

«Ας ταπεινωθούμε,

ας πτωχεύσουμε στα υλικά αγαθά και στα κοσμικά πράγματα, για να πλουτίσουμε στα επουράνια,

ας γευθούμε τον σταυρό, για να απολαύσουμε την γλύκα της εν Χριστώ ζωής,

ας αναφωνήσουμε κι εμείς στον Χριστό "Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου",

ας Του επιδείξουμε, ως βαΐα, την συγχώρηση που πηγάζει από τον Σταυρό,

ας Τον επευφημήσουμε, όχι με κλάδους ελιάς, αλλά με επαινετές πράξεις ελεημοσύνης,

ας στρώσουμε στα πόδια Του, ως ενδύματα, τα ενθυμήματα της καρδιάς, προκειμένου να περπατήσει σε μας και να εισέλθει μέσα μας».

Άγιος Ανδρέας, Επίσκοπος Κρήτης

ΧΡΙΣΤΟΣ & ΛΑΖΑΡΟΣ: ΠΡΟΤΥΠΟ ΦΙΛΙΑΣ!

Ο θάνατος του Λαζάρου, του φίλου του Χριστού, μας παραπέμπει επίσης στον θάνατο των αγαπημένων προσώπών μας και γι΄αυτό θεωρείται επίσης ως ημέρα των Κεκοιμημένων. Αυτό το «εδάκρυσεν ο Ιησούς» (Ιω.11.35) δείχνει τον πόνο Του για το χωρισμό, την τέλεια ανθρώπινή Του φύση, καθώς και το οδυνηρό τού θανάτου ως αταίριαστο για τον άνθρωπο. Μπροστά στον τάφο του τετραήμερου ξεδιπλώνεται το εσωτερικό του Ιησού, που χαρακτηρίζεται από αγάπη και στοργή για το πρόσωπο με την ιδιαίτερη και μοναδική σχέση της φιλίας. Γι’ αυτό δεν κρύβει την λύπη και την ταραχή Του.«Ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν» (Ιω.11,33).

Στο μεγάλο πόνο αποκαλύπτουμε το βαθύτερο εαυτό μας, χωρίς μάσκα και χωρίς κοινωνικά καλουπώματα.

Ο Ιησούς Χριστός, ο φίλος του Λαζάρου, δεν είναι απλά ένας σπουδαίος δάσκαλος, ένας καλός φίλος ή ακόμη και ένας με το χάρισμα της θαυματουργίας. Είναι «η ανάστασις και η ζωή».

π. Νικόλαος Κατσηδήμας

«ΕΦΟΣΟΝ ΕΠΟΙΗΣΑΤΕ ΕΝΙ..., ΕΜΟΙ ΕΠΟΙΗΣΑΤΕ».

Ο Κύριος μας παρουσιάζει πως θα μαζευτούν όλοι οι άνθρωποι μπροστά Του και θα τους ξεχωρίσει όλους, όπως ο τσοπάνης τα πρόβατα από τα κατσίκια. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Χριστός την πρώτη φορά ήρθε στην γη για να μας σώσει, την δεύτερη θα έρθει για να μας κρίνει. Κρίνω θα πει διακρίνω, ξεχωρίζω το κακό από το καλό, χωρίζω το θύμα από τον θύτη, τον αθώο από τον δήμιό του. Υπάρχει η αιωνία ζωή και η αιώνια τιμωρία.

Το κριτήριο με το οποίο θα μας κρίνει ο Χριστός είναι η αγάπη και ο τρόπος που ο κάθε άνθρωπος την εφάρμοσε στην ζωή του, «ἀποδοῦναι ἑκάστω κατά τά ἔργα αὐτοῦ». Θα δει εάν δώσαμε ένα κομμάτι ψωμί στον πεινασμένο. Ένα ποτήρι νερό στον διψασμένο. Ένα ρούχο στον γυμνό. Μία φιλοξενία στον άστεγο. Μία προστασία στην χήρα και στο ορφανό. Μία επίσκεψη στον άρρωστο και στον φυλακισμένο. Ο Χριστός περιορίζεται στα λίγα αλλά ουσιαστικά πράγματα για να μην δικαιολογηθεί κανένας πως δεν μπορούσε να προσφέρει στους άλλους, κάτι περισσότερο, επειδή και ο ίδιος δεν θα είχε.

Το σπουδαιότερο όμως είναι πως ο άνθρωπος προσφέρει στον συνάνθρωπό του κάτι, επειδή τον αγαπά. Και αγαπά τον πλησίον επειδή αγαπά τον Θεό. Όχι γιατί «πρέπει» αλλά γιατί αυτό με γεμίζει και με ολοκληρώνει. Έτσι, δεν θα έχουμε λόγο να φοβόμαστε την ημέρα της κρίσεως, που ο Κύριος θα μας αποδώσει δικαιοσύνη. Θα την περιμένουμε σαν την ημέρα εκείνη, που ο Χριστός θα μας βραβεύσει και θα μας πει: «Ελάτε οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου να κληρονομήσετε την Βασιλεία του Θεού». Αμήν. 

π.Θ.Χ.

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ

Ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν είναι δυο διαφορετικοί τόποι, όπως λένε οι Παπικοί και οι ειδωλολάτρες. Αλλά είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις (τρόποι ζωής), που προκύπτουν από τον ίδιο τον Χριστό. Το ζήτημα είναι ο άνθρωπος πως βιώνει τον Χριστό, ανάλογα με τις εσωτερικές προϋποθέσεις του. Ως Παράδεισο ή ως κόλαση. Γι΄ αυτό ενώπιον του Χριστού χωρίζονται οι άνθρωποι («πρόβατα» και «ερίφια», δεξιά και αριστερά Του).

Διακρίνονται δηλαδή σε δύο ομάδες. Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως παράδεισο και αυτούς που Τον βλέπουν ως κόλαση. Άρα, Παράδεισος και κόλαση είναι η ίδια πραγματικότητα. Συνεπώς, παράδεισος και κόλαση δεν είναι απλώς ανταμοιβή και τιμωρία (καταδίκη), αλλά ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε και βιώνουμε ο καθένας μας τον Χριστό, ανάλογα με την κατάσταση της καρδιάς μας.

«Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμοίβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό υποφέρει και κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση. Έχεις αγάπη, καλωσύνη; Είσαι άγγελος και, όπου πας ή σταθείς μεταφέρεις τον Παράδεισο. Έχεις πάθη, κακία; Έχεις μέσα σου τον διάβολο και, όπου πας ή σταθείς, μεταφέρεις την κόλαση. Από εδώ αρχίζουμε να ζούμε τον Παράδεισο ή την κόλαση» μας λέει ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.