ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ... (2)

Η αγιότητα είναι ο σκοπός της υπάρξεως μας. Πλασθήκαμε για να γίνουμε άγιοι. Αυτό δεν θα πρέπει να το λησμονάμε. Η αποτυχία αυτής της πραγματώσεως αποτελεί τη μεγαλύτερη τραγωδία του άνθρωπου. Αξίζει να δούμε πως νοούμε και πως φανταζόμαστε την αγιότητα. Πως στεκόμαστε απέναντι της, πως την αντικρύζουμε και πως τη ζούμε. Πως μπορούμε να τη βρούμε και να τη χάσουμε, να τη χρησιμοποιήσουμε και ακόμη να την εκμεταλλευθούμε.

Η αγιότητα δεν είναι εξουθενωτική. Δεν εξαφανίζει η πανσθενουργή Θεία Χάρη την ανθρώπινη προσωπικότητα. Δεν ισοπεδώνει, εξομοιώνει, καταστρατηγεί κι εξαφανίζει την ιδιαιτερότητα της μοναδικότητος του ιερού ανθρωπίνου προσώπου. Οι άγιοι δεν είναι κατά κάποιο τρόπο τηλεκατευθυνόμενοι, δίχως δική τους ταυτότητα, προσωπικό χαρακτήρα και κάτι πάντα το ξεχωριστό. Δεν είναι καλούπι, χυτήριο, αγαλμάτων ψυχρών και πανομοιότυπων η αγιότητα.

Υπάρχει δυστυχώς μία λαθεμένη αντίληψη πολλών περί της αγιότητος και των αγίων. Το νέφος των αποστόλων, μαρτύρων, ομολογητών, όσιων, νεομαρτύρων είναι πλούσιο και ποικίλο. Ο μυροβόλος συναξαριστής έχει πάμπολλα παραδείγματα άγιων από τη Δύση, την Ανατολή, γυναικών, ανδρών, νέων και ηλικιωμένων, μορφωμένων και αμόρφωτων, επιστημόνων και αγραμμάτων, έγγαμων και άγαμων, κληρικών και λαϊκών, κλειστών και ανοιχτών τύπων και χαρακτήρων. Μη θέλουμε λοιπόν να τυποποιήσουμε την αγιότητα.

Η αγιότητα γενικά, ως κάτι ιερό και θειο, προκαλεί δέος και σεβασμό, θαυμασμό και γοητεία, αλλά και είναι συνυφασμένη με μύθο, υπερβολή και εξωπραγματικότητα. Ο άγιος θεωρείται εντελώς αποκομμένος από κάθε τι το κοσμικό. Η πηγή της αγιότητος, η αυτοαγιότητα και αυτοαγαθότητα είναι ο Θεός. Η μετοχή των πιστών στη θεία ζωή τους δίνει την αγιότητα. Με τον καιρό η αγιότητα κατεστάθη κάτι απόμακρο, δύσκολο, ακατόρθωτο, απομακρυσμένο από τις κοινωνίες των ανθρώπων, για ορισμένους, για τους κεκλημένους, για την αριστοκρατία του πνεύματος. Στην αγιότητα δόθηκε μία καθαρά ηθικιστική διάσταση και δεν χαρακτήριζε την ιδιότητα της ουσίας του χριστιανού.

Η αγιότητα σήμερα και από πολλούς χριστιανούς θεωρείται πρωτάθλημα, πρωταγωνιτισμός, υπερφυσικό κατόρθωμα, ανδραγάθημα και κατάκτηση ρεκόρ. Νομίζουν ορισμένοι ότι η αγιότητα έχει δυνατή φωτεινή επιγραφή, αστραποβόλο φωτοστέφανο και ζεί με τη διαφήμιση, τη διάχυση και τη φαντασμαγορική επίδειξη σημείων, λόγων κι έργων. Η αγιότητα όμως συνήθως αγαπά την αφάνεια, τη μυστικότητα, την αδοξία, το αδιαφήμιστο, τα δάκρυα, την απόσυρση, τη σιωπή, τη μετάνοια, την ταπείνωση. Η αγιότητα είναι δοτή, δώρο, μετοχή, κοινωνία με τον Πανάγιο Θεό και όχι κατορθωτή κι ανθρώπινο επίτευγμα.

Η αγιότητα είναι η αληθινή ισορροπία, η πραγματική υγεία, η ουσιαστική σχέση με τον Θεό. Η υπακοή στην εντολή του να γίνουμε άγιοι, όπως είναι Αυτός. Το θέλημα του Θεού είναι ο αγιασμός μας και η σωτηρία μας. Χριστιανός σημαίνει αυτός που αγαπά τον Χριστό καί βαδίζει ελεύθερα, αβίαστα, φιλότιμα, πρόθυμα και πρόσχαρα την οδό του αγιασμού. Ακόμη και οι χριστιανοί την αγιότητα θεωρούν ξένη, περασμένη, περιορισμένη σε μονές και ναούς. Οι άγιοι γίνονται αγαπητοί απλά για να περνάμε καλά και να μας δίνουν ότι τους ζητάμε για μία αρκετά άνετη ζωή…

Αγιότητα σημαίνει ν’ ακολουθείς τον Χριστό και στη Γεθσημανή και στον Γολγοθά. Ο Χριστός δεν είναι μόνο του Θαβώρ και του Κενού Μνημείου, των θαυμάτων και των δωρεών. Είναι και της σιγής της ερήμου, και της σιωπής, και των δακρύων. Αγιότητα ακόμη σημαίνει πλήρη και παντοτινή αποδοχή του όποιου θείου θελήματος. Αγιότητα είναι αληθινή αγάπη του σταυρού, απ’ όπου πηγάζει η αληθινή ζωή. Η αγιότητα θέλει υπομονή κι επιμονή, αυταπάρνηση, αυτοθυσία και ανιδιοτέλεια. Η αγιότητα δεν μεταδίδεται, δεν κερδίζεται με μόνο αναγνώσεις βιβλίων, μακρών συζητήσεων στα σαλόνια, μ’ ευχάριστες, ωραίες, καλές, άκοπες κι αδάπανες σκέψεις. Καλείσαι ξανά και κύρια να δώσεις αίμα για να λάβεις πνεύμα. Να παλέψεις και να νικήσεις το άγριο θηρίο της πολυκέφαλης υπερηφάνειας.

Η αγιότητα δεν μεταδίδεται και διά των ιερών μυστηρίων στους ανάξιους, τους ανέτοιμους, τους αμετανόητους, τους καυχώμενους μάλιστα για τις αμαρτίες τους. Δεν λειτουργούν μ ένα μαγικό τρόπο τ’ άγια μυστήρια. Χρειάζεται να επιθυμεί κανείς τη θεία χάρη, αλλά και να προετοιμάζεται και να εργάζεται συνεχώς ταπεινά γι’ αυτή. Ο άγιος νικά τη φιλαυτία, τη φιλοσαρκία, τη φιλοδοξία, με τη φιλοθεΐα, τη φιλανθρωπία, τη φιλαδελφία, τη φιλοτεκνία και τη φιλάρετη ζωή. Ολοι οι άγιοι είναι γνήσιοι ταπεινόφρονες και αγωνιστές. Το παράδειγμα τους αξίζει να εμπνέει όλους τους χριστιανούς. Οι άγιοι ήταν σαν κι εμάς. Ορισμένοι μάλιστα, παλαιότεροι και σύγχρονοι, και σε αρκετά πιο δύσκολες θέσεις από εμάς. Ασθενείς, πτωχοί, ταλαιπωρημένοι, κατηγορούμενοι, συκοφαντημένοι, εξορισμένοι, κυνηγημένοι και αδικημένοι. Οι άγιοι, κατά τον μακάριο Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς, δεν ήταν τίποτε άλλο παρά το πραγματούμενο ανά τους αιώνες ευαγγέλιο, ο επεκτεινόμενος Χριστός. Ο κάθε άγιος αποδείκνυε τη θεότητα του Χριστού. Μας αποδείκνυε κατά κάποιο τρόπο την παρουσία του ζώντος Θεού στο παρόν.

Η αγιότητα είναι ελευθερία, τόλμη, αγάπη, ταπείνωση. Είναι υπέρλογη. Δεν μετριέται, δεν ζυγίζεται, δεν κατανοείται εύκολα, δεν υπολογίζεται και ορίζεται με τ’ ανθρώπινα μέτρα. Οι άγιοι κατανοούν τους αγίους. Οι άγιοι μπορούν να βιογραφήσουν καλύτερα τους αγίους. Οι πιστοί διαισθάνονται την αγιότητα, τη σέβονται και την ευλαβούνται. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία η αποδοχή ενός αγίου γίνεται από το εκκλησιαστικό πλήρωμα.

Ο άγιος αποκτά νου Χριστού, άγεται από το Άγιον Πνεύμα και μερικές φορές ένας αμύητος μπορεί να τον παρεξηγήσει ή και να σκανδαλισθεί μαζί του. Ένας άγιος μπορεί να ᾽ναι και παχύς, να γράφει ή να μιλάει πολύ, να είναι βαριά ασθενής. Ένας άγιος δεν έχει όλα τα χαρίσματα μαζί. Δεν τα γνωρίζει οπωσδήποτε όλα. Ακόμη κι ένα αποδεδειγμένο χάρισμα, που έχει, δεν λειτουργεί παντού και πάντοτε. Ένα άγιο τον πλησιάζουμε ταπεινά και δίχως προϋποθέσεις και απαιτήσεις. Ενας υπερήφανος δυσκολεύεται πλησιάζοντας ένα άγιο.

Οι άγιοι είναι απαραίτητοι στη ζωή μας. Οι άγιοι συντηρούν τον κόσμο. Ο κόσμος υπάρχει γιατί οι προσευχές των αγίων επιμηκύνουν το έλεος του Πανάγαθου Θεού. Είναι καλό λοιπόν να συναντάμε άγιους κι έχουμε πολλά να ωφεληθούμε. Ομως θα ωφεληθούμε πραγματικά αν τους πλησιάζουμε καθώς πρέπει.

Η αγιότητα είναι ανοιχτός κήπος με διάφορα ευώδη άνθη. Δεν καλλιεργείται στό θερμοκήπιο. Τα άνθη της είναι πολύχρωμα, πανευώδη και μυρίων ευωδιών. Τα τίμια λείψανα των άγιων δεν έχουν την ΐδια ευωδία. Η ποικιλία των χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος εμπνέει διάφορες ζωές. Δεν αποκλείεται κανένας από την αγιότητα. Οποιος αγαπήσει πολύ τον Χριστό και την αγάπη του δείξει έμπρακτα, ταπεινωθεί και αγωνισθεί, αγιάζει, χαριτώνεται, φωτίζεται.

Το ευαγγέλιο ξεκαθαρίζει καλά τα πράγματα. Μας παρουσιάζει τον Φαρισαίο άψογο, ηθικό, ειλικρινή, μελετηρό, εκκλησιαζόμενο, προσευχόμενο, αλλά όχι σωζόμενο. Η ηθική του τελειότητα δεν τον λυτρώνει τελικά. Εχει μεγάλη ιδέα για τον εαυτό του. Θεωρεί τον εαυτό του κέντρο της πνευματικότητος. Η ηθική του τον καταδικάζει. Ο τελώνης είναι φταίχτης, άδικος, αμαρτωλός, παραβάτης της ηθικής. Μετανοεί ειλικρινά, ταπεινώνεται γνήσια και σώζεται.

Άγιος δεν είναι όποιος κάνει θαύματα, αλλά όποιος έχει αληθινή αγάπη και γνήσια ταπείνωση. Έχουμε αγίους που δεν έκαναν θαύματα. Έχουμε κάποιους που έκαναν θαύματα, αλλά δεν είναι άγιοι. Η αγιότητα υπάρχει μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Άγιος τελικά όμως είναι αυτός που αγαπά πολύ τον Θεό και τα πλάσματα του, που ενώνεται μαζί του, θεώνεται. Η αγιότητα μπορεί να ᾽ναι κρυμμένη πολύ κοντά μας· στην υπομονή της ασθένειας μας, του δύσκολου συζύγου μας, του ζωηρού παιδιού μας, του ανικανοποίητου εαυτού μας, πάντα στη σκιά του σταυρού, της Εκκλησίας μας, στη δρόσο του Αγίου Πνεύματος. Η αγιότητα είναι για όλους μας. Αυτή είναι η μόνιμη προτροπή της Εκκλησίας μας. Μόνο εντός της σωζόμαστε, λυτρωνόμαστε, αναπαυόμαστε.

Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, «Χριστός χριστιανούς χαρά χαρίζει», 2008

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΓΙΟΤΗΤΑ...

    «Η αγία Εκκλησία είναι η Βασιλεία του Χριστού της οποίας «οὐκ ἔσται τέλος». Αιώνιος και ακατάλυτος είναι η βασιλεία του Χριστού και όπως ο Ίδιος είπε: «πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς».

    Το Άγιο Πνεύμα μένει στην Εκκλησία και είναι εκείνο που στην αρχαία εποχή και σήμερα και πάντα αναδείχνει τους Αγίους, άλλους Μάρτυρας και άλλους Οσίους. Όχι μόνο στην παλιά εποχή, μα σε κάθε εποχή και σήμερα, στην Εκκλησία υπάρχουν Μάρτυρες και Όσιοι, μόνο που δεν τους βλέπουμε και δεν τους προσέχουμε, γιατί άλλα μας συγκινούν τώρα.

    Σήμερα ο κόσμος θαυμάζει την αμαρτία γυμνή στον κινηματογράφο και την αναίδεια, όταν περνά προκλητική στο δρόμο. Δίπλα όμως στις ασχήμιες αυτές υπάρχουν οι Άγιοι. «Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

Απόσπασμα από τον «Μικρό Συναξαριστή», μακαριστού Μητροπολίτου Σερβίων & Κοζάνης κυρού Διονυσίου Ψαριανού, 1980. 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΗ ΥΠΟΒΟΗΘΟΥΜΕΝΗ ΕΥΘΑΝΑΣΙΑ...

Ο άνθρωπος στην ζωή του κάνει τις επιλογές του. Και οφείλει να ξέρει ποιες είναι οι συνέπειες αυτών των επιλογών που κάνει. Μιλάμε συνεχώς για δικαιώματα αλλά έχουμε ξεχάσει τα δικαιώματα του Θεού. Τότε γιατί προσευχόμαστε: «δίδαξόν με τὰ δικαιώματά σου»;

Με αφορμή την επιλογή του, μακαριστού πλέον, δημοσιογράφου Αλεξάνδρου Βέλλιου να πεθάνει με μη υποβοηθούμενη ευθανασία γεννώνται κάποιες απορίες:

α) Πότε η παραίτηση από την ζωή θεωρείται επαινετή πράξη;

β) Είναι ανόητοι όλοι οι άλλοι που αγωνίζονται καθημερινά για να ζήσουν;

Είναι αναξιοπρεπείς οι άνθρωποι με ειδικές ανάγκες που ο καθένας δίνει τον δικό του αγώνα για ζωή αλλά και μας διδάσκουν τι είναι η πάλη για ζωή, να σηκώνεις τον δικό σου βαρύ σταυρό, ένας την αναπηρία όρασης, άλλος την κωφαλαλία, άλλος τα κινητικά προβλήματα;

Η μη υποβοηθούμενη ευθανασία, όσο και να το ωραιοποιούμε γλωσσικά, είναι μία καθαρή αυτοκτονία. Αφαιρώ σ΄ Αυτόν που μου δίνει την ζωή, που μου χαρίζει στον βίο τις αναρίθμητες ευλογίες καθημερινά, την δυνατότητα να μου πάρει την ζωή. Μόνος Ζωοδότης είναι ο Θεός και η Μόνη μου Ελπίδα και Ζωή είναι ο Χριστός, διότι ξέρουμε πως η ζωή δεν σταματά εδώ αλλά συνεχίζεται αιώνια! Μία "ένεση" γνωρίζουμε. Όχι αυτήν της μη υποβοηθούμενης ευθανασίας, όχι αυτή που θανατώνει, θάνατο αλλά αυτήν που δίνει ζωή αλλά και αθανασία και αυτή είναι η Θεία Κοινωνία που με ενώνει με τον Κύριο και Θεό μου και με την Εκκλησία, την κοινωνία των προσώπων συνανθρώπων μου.

π.Θ.Χ. - 10 Σεπτεμβρίου 2016

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ & ΑΝΝΑ

Η εορτή των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης είναι μία εορτή που δίνει το μήνυμα της ελπίδας, της πίστης, της ολοκληρωτικής αφοσίωσης στον Θεό και της αγάπης. Θεοπάτορες σημαίνει ότι ήταν οι κατά σάρκα προπάτορες του Χριστού, παππούς και γιαγιά αντίστοιχα. Ιωακείμ σημαίνει στα εβραϊκά «ο ανυψωθείς από το Θεό» και Άννα σημαίνει «χάρις, εύνοια».

Οι Άγιοι Θεοπάτορες ιδιώτευαν και κατοικούσαν στην Ιερουσαλήμ σε δική τους πολυτελή έπαυλη, κοντά στη δεξαμενή Βηθεσδά. Ζούσαν σύμφωνα με τον Νόμο του Θεού. Ήταν ευσεβείς και δίκαιοι. Αφιερώνονταν στην προσευχή και στην νηστεία, αναλίσκονταν στα έργα φιλανθρωπίας, κοσμούνταν από θείες αρετές. Ο βίος τους διακρινόταν από ταπείνωση και φόβο Θεού. Όμως η μεγάλη τους στεναχώρια ήταν η ατεκνία τους. Η Αγία Άννα ήταν στείρα και προχωρημένης ηλικίας. Στα δύσκολα δεν λύγισαν, ούτε απελπίστηκαν αλλά εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον Θεό ο οποίος «ὅπου βούλεται, νικᾶται φύσεως τάξις»! Άρα, τα δύο πρώτα μηνύματα που παίρνουμε από την ζωή τους είναι η ελπίδα και η πίστη!

Πρότυπο ζεύγους, πρότυπο αγάπης, πρότυπο υπομονής, πρότυπο πίστης, πρότυπο ελπίδας, πρότυπο κατανόησης, πρότυπο αφιέρωσης στον Θεό οι Άγιοι Θεοπάτορες Ιωακείμ και Άννα.

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η αγάπη του Θεού που με ποικίλους τρόπους εκδηλώθηκε μέσα στην ιστορία των ανθρώπων αποκορυφώνεται στην θυσία του Σταυρού, ο οποίος δεν είναι απλώς ένα ιστορικό γεγονός αλλά πράξη υπερτάτης αγάπης του Θεού για την προσβεβλημένη από το φίδι της αμαρτίας και την καταδικασμένη σε θάνατο ανθρωπότητα.

Ο Σταυρός του Χριστού αποτελεί γεγονός όχι μόνον της ιστορίας της ανθρωπότητος αλλά γεγονός με ιδιαίτερο νόημα για την ύπαρξη του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, έχει νόημα και περιεχόμενο υπαρξιακό. Ο θάνατος του Χριστού και εν συνεχεία η Ανάστασή Του δεν έχουν άλλο σκοπό παρά την χορήγηση της ζωής στους ανθρώπους. [...]

Ο Θεός δεν είναι μόνον ο αυστηρός τιμωρός, ο κριτής, αλλά κατά πρώτο και κύριο λόγο ο γεμάτος αγάπη σωτήρας των ανθρώπων. Και η αγάπη αυτή δεν είναι συναισθηματική τοποθέτηση, αλλά είναι ένα συγκεκριμένο ιστορικό γεγονός, ο Σταυρός του Ιησού Χριστού.

«Οδός Ελπίδας», Ιωάννου Καραβιδόπουλου, καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., 1996. 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΣΩΤΗΡΙΑ

Το ρήμα «σώζομαι» σημαίνει γίνομαι σώος, γίνομαι ακέραιος. Δεν σώζομαι από κάτι, αλλά εγώ σώζομαι. Άρα, λοιπόν ποια είναι η σωτηρία, ποια είναι η ακεραιότητα που ψάχνουμε να βρούμε;

Ο Θεός δεν με σώζει με κάτι που κάνει, αλλά αυτό που είναι. Τι έκανε ο Θεός; μας ένωσε με το δικό Του πρόσωπο, μας μπόλιασε με την δική Του θεία φύση.

Ο Χριστός είναι την ίδια στιγμή Θεός και άνθρωπος, η ενανθρώπηση του Θεού είναι το μπόλι με το οποίο μπόλιασε την ανθρώπινη φύση μας.

Πηγή: «Προβλήματα Αγωγής», μακαριστού Μητροπολίτου Σιατίστης κυρού Παύλου, 2016

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Η ΕΞΟΡΓΙΣΤΙΚΗ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ

Οφειλέτης προς τον Θεόν είναι ο κάθε άνθρωπος. Η αγάπη όμως του Θεού εκφράζεται, κοντά στ΄ άλλα, και σαν απόσβεση αυτού του χρέους, σαν άφεση αμαρτιών που γεννά αυτονόητη υποχρέωση στον λυτρωμένο άνθρωπο, στον Χριστιανό, να δείξει την ευγνωμοσύνη του, συγχωρώντας και αυτός τον αδελφό του.

Η παραβολή αυτή δείχνει τις δύο όψεις του Θεού, την συγχωρούσα αγάπη του αλλά και την δίκαιη οργή του. Ο Θεός δείχνει συνεχώς και ποικιλοτρόπως την αγάπη του. Δεν είναι αχαριστία εκ μέρους του ανθρώπου να του προκαλεί με την στάση του την οργή;

Πηγή: «Οδός Ελπίδας», Ιωάννου Καραβιδόπουλου, καθηγητού Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., 1996.

ΘΕΟΣ ή ΘΕΟΙ;

Η κατάληξη των θρησκειών και η αλήθεια της Εκκλησίας.

Η θρησκεία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ερμηνεύσει και να ανακαλύψει το θείον. Τόσο πολύ ξέφυγε από εκείνη την παραδείσια κατάσταση του Αδάμ και της Εύας, δεν φύλαξε την παρακαταθήκη της μνήμης τους και δημιούργησε αποκυήματα της φαντασίας του και των παθών ως θεούς.

Η κατάληξη κάθε ανθρώπινης προσπάθειας βλέπετε στην φωτογραφία που καταλήγει....

27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Ο ΑΓΙΟΣ ΦΑΝΟΥΡΙΟΣ

Ανάμεσα στην χορεία των Αγίων που μαρτύρησαν σε νεαρή ηλικία συγκαταλέγεται και ο Άγιος Φανούριος. O Άγιος Φανούριος μας φανερώνει την καινούρια ζωή. Και το κάνει με δύο τρόπους: την θυσία του και την ζωή του. Έζησε στα Ρω­μαϊκά χρόνια και ήρθε σε σύγκρουση με τον κόσμο της ειδωλολατρίας. Υπέστη 12 μαρτύ­ρια και δεν λύγισε, γεγονός που πιστοποιεί και στον πιο δύσπιστο την αλήθεια της Πίστης και ότι το θάρρος και την αντοχή την χορηγεί το Πανάγιο Πνεύμα. Στην απιστία και αδικία της εποχής μας, ο Άγιος Φανούριος μας διδάσκει με την θυσία του ότι και εμείς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις πιο έντεχνα στημένες παγίδες του υλισμού και αθεϊσμού.

«Μνήμη Ἁγίου, μίμησις Ἁγίου». Κάθε Άγιος τιμάται καθημερινά για να θυμίζει στον καθένα μας, ότι δεν περιοριζόμαστε μόνο στην μνήμη του αλλά και στην μίμησή του. Ο Άγιος Φανούριος φανερώνει τον ασφαλή δρόμο, τον αληθινό τρόπο ζωής, αυτόν στον οποίο υπάρχει Θεός, αυτόν στον οποίο καλλιεργούνται οι αρετές, αυτόν στον οποίο ο άλλος είναι κατ΄ εικόνα Θεού. Ακόμα, ο Άγιος, μας διδάσκει, πως το στεφάνι της ενάρετης ζωής δεν κερδίζεται εύκολα, αλλά μόνον με συνεχείς δοκιμασίες, με θάρρος, υπομονή και αντοχή.

π.Θ.Χ.

«Ο ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟΣ ΓΑΜΟΣ» - ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ.

    «Νὰ χαιρώμεθα, ἀδελφοί μου, καὶ νὰ εὐφραινώμεθα ὁποὺ μᾶς ἔδωκεν ὁ Κύριός μας εὐλογημένον γάμον. Καὶ παρήγγειλεν ὁ Κύριος νὰ παίρνη ὁ ἄνδρας μίαν γυναίκα· ὁμοίως καὶ ἡ γυναίκα ἕνα ἄνδρα. Καὶ ἀφοῦ ἀρραβωνιασθοῦν, νὰ ἐξομολογηθοῦν τὸ ἀνδρόγυνον μὲ πίστιν καθαράν, μὲ φόβον καὶ τρόμον καὶ μὲ εὐλάβειαν, καὶ νὰ μεταλαμβάνουν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια μὲ φόβον καὶ τρόμον καὶ εὐλάβειαν. Καὶ ἀφοῦ μεταλάβουν, νὰ στεφανώνωνται μέσα εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ ὕστερα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ σμίγουνε.

    Καὶ ἂν θέλετε, ἀδελφοί μου, νὰ κάμνετε χαράς, νὰ παίρνετε ψαλτάδες νὰ ψάλλουν ὅλην τὴν ἡμέραν, νὰ δοξάζουν τὸν Κύριόν μας. Τότε, ἀδελφοί μου, λέγεται εὐλογημένος ὁ γάμος· τότε, ἀδελφοί μου, χιλιάδες, μυριάδες ἀμποδέματα καὶ μαγικὰ νὰ σᾶς κάμουν, δὲν σᾶς κολλᾶ τίποτε· τότε, ἀδελφοί μου, ἐκεῖνο τὸ ἀνδρόγυνον κάμνει παιδιὰ εὐλογημένα, τὸ εὐλογεῖ ὁ Θεὸς καὶ τὸ ἀφήνει ἐδῶ εἰς ταύτην τὴν ματαίαν ζωὴν καὶ περνᾶ καλὰ καὶ εἰρηνικὰ καὶ πηγαίνει καὶ εἰς τὸν παράδεισον. Εἰ δὲ καὶ παίρνετε οἱ ἄνδρες δυὸ ἢ τρεῖς γυναίκας, ὁμοίως καὶ αἱ γυναῖκες ἀπὸ δυὸ ἢ τρεῖς ἄνδρας, δὲν εἶναι εὐλογημένος ὁ γάμος, ἀλλὰ λέγεται ἐκεῖνος ὁ γάμος πορνεία καὶ μοιχεία. Ἕναν ἄνδρα ἔκαμεν ὁ πανάγαθος Θεὸς καὶ μίαν γυναίκα νὰ παίρνωνται νὰ κάμνωσι παιδιά».