ΔΥΟ ΓΟΝΕΙΣ

Του Πρωτοπρεσβυτέρου π. Θεμιστοκλή Μουρτζανού

Δύο γονείς που απέκτησαν ένα παιδί στα γεράματά τους το παραδίδουν στον ναό του Θεού, το επιστρέφουν ως αντίδωρο σ' Αυτόν που τους το δώρησε. Δεν το κρατάνε για παρηγοριά, για να πάρουν αγάπη στα γεράματα, για συντροφιά. Δεν το κρατάνε παρότι κάθε γονιός θα αισθανόταν ότι το δικαιούται. Έλαβαν την πατρότητα και την μητρότητα που δεν είχαν. Χάρηκαν όσο κανείς. Μα μέσα τους έμενε πάντοτε λυχνάρι η ευγνωμοσύνη. Και η αίσθηση ότι αυτό το παιδί δεν θα τους ανήκε, αλλά θα ανήκε σε όλη την ανθρωπότητα. Και ο ναός είναι ο χώρος της ανθρώπινης φύσης που προσλαμβάνει τον Θεό, αγιάζεται και αγιάζει!

Δύο γονείς είναι ο καθένας μας. Το μυαλό και η καρδιά μας έχουν ως δώρο Θεού την ψυχή. Ας την προσφέρουμε στον Δωρεοδότη, παραιτούμενοι από λογισμούς, έχειν, κατέχειν, επιθυμίες, ας γίνουμε ναός του Αγίου Πνεύματος σωματικά και ας της επιτρέψουμε να προσλάβει Θεό, για να αγιαστεί, και μαζί της να αγιαστούν το σώμα και η εν χρόνω πορεία μας και εκείνη αθάνατη να βγει στην αιωνιότητα της αγάπης, για να ξαναπροσλάβει το εκμαγείο της στην κοινή ανάσταση!

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Η ΑΡΕΤΗ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Η ΑΜΑΡΤΙΑ ΔΙΚΗ ΣΟΥ

Πάντα πάνω από τα ανθρώπινα είναι το μάτι του Θεού, είτε αν πράττωνται στο φως είτε αν γίνωνται στο σκότος. Και κανείς δεν ξέρει σε ποιο σκότος οδηγούν όσα φαίνονται άγια και σε ποια φωτεινή ημέρα φέρνουν όσα είναι αμαρτωλά.

Το κλειδί σε αυτή τη σκέψη που φαίνεται σαν ασεβής και βλάσφημος παραλογισμός, είναι να πιστεύεις πως η αρετή σου είναι του Θεού και η αμαρτία σου είναι δική σου.

Έτσι ανοίγεται η θύρα για να καταλάβεις πολλά και προπάντων για να μη χαθείς μέσα στην αρετή σου και για να σωθείς μέσα στην αμαρτία σου.

+ Διονυσίου Ψαριανού, μακ. Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης, "Μαρτυρία Ιησού Χριστού", σελ. 232

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: ΑΣΚΗΤΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΖΩΗΣ

Ασκητική θα πει όχι πλησμονή και χορτασιά, αλλά μιά λιτή αυτάρκεια, που σε δύσκολες ώρες μπορεί και αυτή να λείψει.

Ασκητικός τρόπος ζωής θα πει ακόμα και να σε αγνοήσουν και να σε αδικήσουν και να σε διώξουν, και να τα σηκώσεις όλα αυτά με μία γενναία εγκαρτέρηση, παίρνοντας δύναμη από την πίστη σου στον Ιησού Χριστό που σε σώζει. [...]

Η πίστη είναι μία οδυνηρή δοκιμασία, διότι ή πιστεύεις και προσπαθείς να ζεις όπως πιστεύεις ή ξεγελάς τον εαυτό σου και θαρρείς πως πίστη είναι μία κυριακάτικη φορεσιά, διαφορετική από τη φορεσιά της άλλης εβδομάδας.

+ Διονυσίου Ψαριανού, μακ. Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης, "Επί πτερύγων ανέμων", Τόμος Β'

ἘΚ ΝΥΚΤΟΣ ΟΡΘΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΗΜΩΝ ΠΡΟΣ ΣΕ, Ο ΘΕΟΣ...

«...διότι φῶς τὰ προστάγματα σου. Δίδαξον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς, τὴν δικαιοσύνην σου, τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ δικαιώματά σου· φώτισον τοὺς ὀφθαμοὺς τῶν διανοιῶν ἡμῶν, μήποτε ὑπνώσωμεν ἐν ἁμαρτίαις εις θάνατον· ἀπέλασον πάντα ζόφον ἀπὸ τῶν καρδιῶν ἡμῶν· χάρισαι ἡμῖν τὸν τῆς δικαιοσύνης ἥλιον καὶ ἀνεπηρέαστον τὴν ζωὴν ἡμῶν διαφύλαξον ἐν τῇ σφραγῖδι τοῦ ἁγίου σου Πνεύματος· κατεύθυνον τὰ διαβήματα ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης· δὸς ἡμῖν ἰδεῖν τὸν ὄρθρον καὶ τὴν ἡμέραν ἐν ἀγαλλιάσει, ἵνα σοι τὰς ἑωθινὰς ἀναπέμπωμεν εὐχάς».

Εὐχὴ Γ΄ ἀκολουθίας τοῦ Ὄρθρου

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: Η ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ

Ἡ ἁμαρτωλή ζωή κι ἡ θαυμαστή ἄσκηση τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας, τῆς ὁποίας ἡ Ἐκκλησία σήμερα ἐπιτελεῖ τή μνήμη, πάντα μᾶς διδάσκει πολλά καί μάλιστα στήν ἐποχή μας, πού οἱ ἄνθρωποι, κυνηγώντας χωρίς φραγμούς τήν εὐτυχία, ἔχουν ριχθῆ "ἀπηλγηκότες" σέ κάθε εἴδους ὑλική καί σαρκική ἀπόλαυση.

Ἐκεῖνο πού μένει πάντα μέσα ἀπό τήν τέτοια ἱκανοποίηση τῶν παθῶν εἶναι ἡ πικρία καί ἡ μεταμέλεια - ἕνα ἄδειασμα κι ἕνα κενό μέσα στόν ἄνθρωπο.

Χαρά σέ κείνους πού κι ὅταν φθάσουν στό κατώτατο σκαλοπάτι τοῦ κακοῦ, δέν πέφτουν σέ ἀπόγνωση, μά μέ τήν βέβαιη ἐλπίδα τῆς σωτηρίας παίρνουν τόν δρόμο τοῦ γυρισμοῦ. Κάποιο σημεῖο πάντα δείχνει τήν κλήση τοῦ Θεοῦ σέ μετάνοια "ἤψατο γάρ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας μου λόγος σωτηρίας", γράφει ὁ ἅγιος Σωφρόνιος Ἱεροσολύμων γιά τήν ὁσία Μαρία. Καί τότε "ὅπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις".

+ Διονυσίου Ψαριανού, Επισκόπου Σερβίων και Κοζάνης, "Μικρός Συναξαριστής", 1980

«ΕΝ ΑΡΡΩΣΤΗΜΑΤΙ ΣΟΥ ΜΗ ΠΑΡΑΒΛΕΠΕ, ΑΛΛ' ΕΥΞΑΙ ΚΥΡΙΩ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΙΑΣΕΤΑΙ ΣΕ»

«Να τιμάς τον ιατρό, όπως του αρμόζει, έχοντας άλλωστε υπ' όψιν σου τις υπηρεσίες του στις ανάγκες σου, διότι ο Κύριος τον έκανε.

Από τον Ύψιστο Θεό προέρχεται η θεραπεία, που δίδει ο ιατρός, ο οποίος και από τους βασιλείς ακόμη θα λάβει δώρα για την ιατρική του επιστήμη. Η ιατρική επιστήμη θα αναδείξει τον ιατρό· και ενώπιον επισήμων ανθρώπων θα αποκτήσει δόξα.

Ο Κύριος ώρισε να φυτρώνουν φαρμακευτικά βότανα από την γη, ο δε φρόνιμος άνθρωπος δεν τα αποστρέφεται. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε στους ανθρώπους την ιατρική επιστήμη, ώστε να δοξάζεται μέσα στα θαυμαστά Του έργα. Δια των ιατρών και των φαρμάκων θεραπεύει ο Θεός και αφαιρεί τις ενοχλήσεις του ασθενούς.

Ο φαρμακοποιός δια των διαφόρων βοτάνων κατασκευάζει φαρμακευτική σύνθεση και είναι ατελείωτα τα φαρμακευτικά του παρασκευάσματα, ώστε να έρχεται η θεραπεία και η γαλήνη από το φάρμακό του σ' όλους τους ασθενείς της οικουμένης.

Παιδί μου, όταν αρρωστήσεις μη αδιαφορήσεις για τον ιατρό και τα φάρμακα. Συγχρόνως όμως παρακάλεσε και τον Κύριο· και αυτός θα σε θεραπεύσει».

(Σοφία Σειράχ, 38, 1-9)

12 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ: Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΕΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΗΣ ΥΠΕΡΑΓΙΑΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Τὸ ἔνθεον μήνυμα, πρὸς οὐρανὸν ἀπὸ γῆς, τῆς σῆς Μεταστάσεως, ἐν ὄρει τῶν Ἐλαιῶν ἐδέξω Πανάχραντε. Ὅθεν τῇ σῇ Κοιμήσει, αἶνον ᾄδοντες θεῖον, ὑμνοῦμέν σε Θεοτόκε, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμεν· χαῖρε ἡ μεταστᾶσα ἐκ γῆς πρὸς τὰ οὐράνια».

Σήμερα εορτάζουμε το γεγονός του Ευαγγελισμού της Μεταστάσεως της Παναγίας. Πρόκειται για μια εορτή η οποία περιέχεται στο Ιεροσολυμίτικο Τυπικό και διαθέτει δική της Ασματική Ακολουθία. Το περιεχόμενο της έχει ως εξής: Όταν ο Κύριος μας θέλησε να παραλάβει κοντά Του, στους Ουρανούς, την Πανάχραντη Μητέρα Του απέστειλε σ᾿ Αυτήν τον Αρχάγγελο Γαβριήλ ο οποίος κρατώντας έναν κλάδο φοίνικα την ειδοποίησε ότι, «μετὰ τρεῖς ἡμέρας» επρόκειτο να εγκαταλείψει τα εγκόσμια αναχωρώντας για τα Επουράνια. Αυτός είναι ο δεύτερος Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και η ανάμνηση αυτού του γεγονότος είναι μία πρόγευση της μεγάλης Θεομητορικής εορτής της Κοιμήσεώς Της.

Λοιπόν, «στῶμεν ἐν εὐλαβεία πολλῇ, τοῦ Ἐλαιῶνος ἐν τῷ ὄρει καὶ ἴδωμεν, οὖ ἔστησαν τῆς Παρθένου οἱ πόδες ἐν προσευχῇ, ὄμμασι καρδίας τὸν Ἀρχάγγελον, φωνὴν τὴν χαρμόσυνον, τῇ Ἀγνῇ προσκομίζοντα, ὅτι πρὸς δόξαν οὐρανῶν ὑπεράρρητον μεταβήσεται, ὡς Θεοῦ Μήτηρ ἄχραντος».

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙΣΑΡΕΙΑΣ

    Πρῶτος Ἐπίσκοπος τῆς πάλαι ποτὲ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Καισαρείας (σημερινή Μητρόπολη Σερβίων καὶ Κοζάνης) τὴν ὁποῖα ποίμανε ἐπὶ ἕνα ἔτος καὶ τρεῖς μῆνες ἀπὸ τὸν Νοέμβριο τοῦ 324 μ.Χ. έως τὸν Ἰανουάριο τοῦ 326 μ.Χ..

    Συμμετεῖχε στὴν Α’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ εἶναι ἕνας ἐκ τῶν 318 θεοφόρων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι ἐπεκύρωσαν τὸ Σύμβολον Πίστεως τῆς Νικαίας.

    Ἡ ἡμέρα κοιμήσεώς του, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπιτύμβια πλάκα ποὺ ἔχει διασωθεῖ καὶ φυλάσσεται στὸ Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο τῆς Αἰανῆς, εἶναι ἡ 23η Ἰανουαρίου.

    Μνήμη: Κυριακὴ τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Έχει καθιερωθεῖ ἀπὸ τὸ 2021 ἡ ἐορτὴ τοῦ Ἁγίου Μακεδονίου ἀπὸ τὸν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σερβίων καὶ Κοζάνης κ. Παῦλο.

Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τὸν σοφὸν Ἰεράρχην, Καισαρείας τὸν Πρόεδρον

καὶ τῆς ἐν Νικαίᾳ Συνόδου τῶν δογμάτων ὑπέρμαχον,

τὸν θεῖον Μακεδόνιον πιστοὶ τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς,

ὡς ὑπόδειγμα γὰρ βίου τὸ ἱερὸν ἐπευφημοῦμεν λέγοντες·

δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,

δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι,

δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα.

Η εικόνα του Αγίου Μακεδονίου αγιογραφήθηκε από τον εκ Καισαρείας ορμώμενο αγιογράφο κ. Γεώργιο Σκουτέλα.

Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ ΤΟ 1979 ΜΙΛΑ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΠΟΙΗΜΑ...

Εἶναι μεγάλη δύναμη ἂν μπορῆς νὰ σωπαίνης
ὅταν οἱ ἄνθρωποι σὲ βρίζουν καὶ σὲ δυσφημοῦν,
φρόντιζε σὺ τὸ δρόμο σου ὅλο καὶ νὰ ἀνεβαίνης
καὶ μὴ ρωτᾶς ἂν εἶσαι μόνος ἢ ἂν σ’ ἀκολουθοῦν.

Ξεπέσαμε! Κι ἡ σκέψη μας καὶ τὰ φρονήματά μας
πολὺ φτηνά, πολὺ πεζὰ καὶ πολὺ χαμηλά,
ἀκούει τὰ λόγια μας καὶ βλέπει τὰ φερσίματά μας
καὶ σκανδαλίζεται μὲ μᾶς ὁ κόσμος καὶ γελᾶ.

Μὴ μοῦ μιλᾶτε γιὰ διοίκηση στὴν Ἐκκλησία.
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι χάρη, δὲν εἶναι στρατός,
πνευματικὴ διακονία κι ὄχι ἐξουσία,
ποὺ μπορεῖ νὰ προστάζη ὁ κάθε τάχα δυνατός.

ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ: ΟΣΟΙ ΕΙΣ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΒΑΠΤΙΣΘΗΜΕΝ...

Ἡ Βάπτιση εἶναι τὸ μυστήριο καὶ ἡ θύρα, ἀπὸ τὴν ὁποῖα ὁ ἄνθρωπος μπαίνει στὴν Ἐκκλησία καὶ γίνεται Χριστιανός. Πρὶν βαπτισθεῖ τὸ παιδὶ δὲν εἶναι Χριστιανὸς καὶ χωρὶς νὰ βαπτισθῇ ὁ ἄνθρωπος δὲν σώζεται. […]

Οἱ Χριστιανοὶ γονεῖς πρέπει νὰ ξέρουν καλὰ ποιὰ εἶναι τὰ χρέη καὶ οἱ εὐθῦνες τους ἀπέναντι στὰ παιδιά τους. Καὶ εἶναι καὶ ἡ βάπτιση τοῦ παιδιοῦ ἕνα ἀπὸ τὰ πρώτα χρέη τῶν γονέων· νὰ εἰσάξουν τὸ παιδὶ στὴν Ἐκκλησία, νὰ τὸ ἐντάξουν στὴν μεγάλη οἰκογένεια τῶν Χριστιανῶν, νὰ τὸ φέρουν στὴν Θεία Λειτουργία, γιὰ νὰ πάρει τὴν Θεία Κοινωνία. Ὄχι τρεῖς φορὲς στὴν ἀρχή, ἀλλὰ πολλὲς φορὲς καὶ πάντα, ὅταν γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία.

Ἄς εἶναι τὸ παιδὶ ἀκόμα νήπιο κι ἄς μὴ καταλαβαίνει· τὴν εὐθύνη τὴν ἔχουν οἱ γονεῖς. Κι ὄχι μόνο τὴν εὐθύνη, ἀλλὰ καὶ τὴν τιμή, ὅτι ἀπὸ νήπιο χειραγωγοῦν τὸ παιδί τους καὶ καλλιεργοῦν μέσα του τὴν εὐσέβεια καὶ τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Σιγά-σιγά τὸ παιδὶ θὰ μεγαλώσει, κι αὐτὲς τὶς πρῶτες εἰκόνες δὲν θὰ τὶς ξεχάσει ποτέ.

+ Διονυσίου Ψαριανού, μακαριστού Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης, Εξαπλά, 1986