ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Τι είναι η νηστεία; Γιατί κάνουμε νηστεία; Πως πρέπει να κάνουμε νηστεία; Πολλοί αδελφοί και συνάνθρωποί μας έχουν πλανεμένη άποψη για την νηστεία. Νομίζουν πως είναι καταδυνάστευση, περιορισμός χωρίς ουσία που την επέβαλαν Δεσποτάδες και παπάδες. Είναι όμως έτσι;

Νηστεία είναι μία αποχή. Αποχή από ορισμένες τροφές (π.χ. κρέας, γάλα, τυρί, αυγά κα) αλλά και μία αποχή από τα πάθη, όπως το κουτσομπολιό, το να βρίζω, να ζηλεύω, να κατακρίνω, να κάνω κακό στον άλλον.

Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού στον άνθρωπο. Είναι άσκηση ελευθερίας για να καταλάβει ο άνθρωπος ότι η ελευθερία είναι δώρο του Θεού και όχι δεδομένο γεγονός. Αυτήν την εντολή παρέβη ο άνθρωπος και έχασε τον Παράδεισο, την κοινωνία με τον Θεό. «Μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι». Η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για να αποκτήσουμε την εγκράτεια, για να αποδυναμώσουμε κάθε κακία, λανθασμένη συμπεριφορά και αμαρτωλή επιθυμία, για να ενδυναμώσουμε τον εαυτό μας. Είναι το όπλο με το οποίο αποκρούουμε τις επιθέσεις του διαβόλου και αποδιώκουμε τους αισχρούς λογισμούς.

Τον θεσμό της νηστείας τον επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Χριστός μας πρώτα με το προσωπικό του παράδειγμα όπου πήγε στην έρημο 40 ημέρες στην έρημο και νήστευσε και δεύτερον με την διδασκαλία Του για την νηστεία. Ο Χριστός μας τονίζει ότι η νηστεία με την προσευχή έχουν μεγάλη δύναμη που μέχρι και δαιμόνια διώχνουν μέσα από έναν άνθρωπο! Και μας συμβουλεύει όταν νηστεύουμε για να μην γινόμαστε σκυθρωποί για να δείξουμε στους ανθρώπους πως νηστεύουμε αλλά να περιποιούμαστε για να μην φαίνεται η νηστεία που κάνουμε στους ανθρώπους αλλά να φαίνεται στον Θεό.

Η νηστεία, ήδη από τα πρώτα (αποστολικά) χρόνια της Εκκλησίας, έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ζωή των Χριστιανών όπου η Εκκλησία καθόρισε συγκεκριμένες ημέρες και περιόδους νηστείας:

* Τετάρτη - Παρασκευή: Νηστεύουμε τις δύο αυτές ημέρες διότι η Τετάρτη ήταν η μέρα που προδόθηκε ο Κύριος και η Παρασκευή η μέρα που σταυρώθηκε.

α) Μεγάλη Τεσσαρακοστή: Η συγκεκριμένη νηστεία κρατά 40 ημέρες

β) Νηστεία Χριστουγέννων:, Παλαιότερα, σύμφωνα με το Ασματικό Τυπικό που ίσχυε στις ενορίες, μέχρι τον 13ο αιώνα μ.Χ., η νηστεία διαρκούσε μόνο 7 ημέρες.

γ) Νηστεία των Αποστόλων: Η νηστεία αυτή γίνεται σύμφωνα με την ημερομηνία του Πάσχα. Όσο πιο νωρίς πέσει το Πάσχα . Τιμούμε το Άγιο Πνεύμα , 

δ) Νηστεία της Θεοτόκου:

«Η νηστεία είναι φάρμακο που μας καθαρίζει από τα πάθη» έλεγε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. «Αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποφυγή από τα φαγητά, αλλά και η αποχή από τα αμαρτήματα. Νηστεύεις; Δείξε το από τα έργα σου. Αν δεις πτωχό, βοήθησέ τον. Αν δεις τον εχθρό σου, να συμφιλιωθείς μαζί του. Αν δεις τον φίλο σου να ευδοκιμεί μην τον φθονήσεις… Ας μην νηστεύει μόνο το στόμα σου αλλά και τα μάτια σου και η ακοή σου και όλες οι άλλες αισθήσεις σου» έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Αληθινή νηστεία είναι η απομάκρυνση από το κακό, η εγκράτεια στην γλώσσα, η αποχή από τον θυμό και η αποφυγή, ο χωρισμός του ψέματος, της καταλαλιάς και της επιορκίας» έλεγε ο Μέγας Βασίλειος.

Άρα, η νηστεία είναι κάτι πολύ βαθύ, πολύ πιο ουσιαστικό. Δεν είναι: δεν τρώω κρέας, γάλα και ψάρι. Μη τρώγοντας αυτά, αποκτώ μία εγκράτεια σε διάφορα πάθη και αδυναμίες που μπορώ ως άνθρωπος να έχω.

Παράδειγμα, αν είμαι εθισμένος στην σοκολάτα και τρώω 5 φορές την εβδομάδα σοκολάτα και μπορώ αυτό να το χαλιναγωγήσω, δηλαδή π.χ. από 5 φορές, 3, από 3 δύο, τότε μπορώ να ρυθμίσω ένα άλλο πάθος μου. Δηλαδή, κάθομαι στον Η/Υ ή στην τηλεόραση 4 ώρες, πρώτα θα καθίσω 2 και μετά 1 ώρα. Άρα, η νηστεία είναι το μέσον για να αποκτήσουμε την εγκράτεια, μία βασική αρετή στην ζωή μας που θα μας βοηθήσει πολύ πάντα και παντού.

Η νηστεία δεν απευθύνεται μόνο στους παππούδες μας ή στους γονείς μας. Η νηστεία είναι για όλους. Και για μας. Φυσικά στον βαθμό που μπορούμε. Νηστεία δεν κάνουν μόνο όσοι είναι ασθενείς, άρρωστοι.

Πάμε τώρα να δούμε την νηστεία από μία άλλη οπτική γωνία. Σε δύο λέξεις θα σταθούμε: Τροφή και Νηστεία. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί παράφραση ενός άρθρου ενός εξαιρετικού θεολόγου, του Πρωτοπρεσβυτέρου και συγγραφέως π. Χαραλάμπους Παπαδοπούλου: 

«Τροφή δεν είναι μόνο ότι τρώμε αλλά κάτι πολύ βαθύτερο που έχει σχέση με εμάς, με την ύπαρξη μας. Όταν το βρέφος πεινάει δεν χορταίνει απλώς και μόνο μέσα από ένα γεύμα, αλλά κυρίως και πρωτίστως μέσα από μια σχέση. Η μάνα είναι τροφός όχι επειδή δίνει το γάλα της, αλλά επειδή προσφέρει την σχέση της, την αγάπη, την θαλπωρή, την στοργή και την ασφάλεια στο μωρό της. Είναι η τροφή εκείνη, που πέρα από την βιολογική συντήρηση προσφέρει το νόημα της ύπαρξης. Έτσι τροφή δεν είναι απλά να χορτάσει ένα σώμα αλλά μια ύπαρξη που πεινάει για Νόημα.

Ο Αδάμ λαμβάνει την λάθος «τροφή» και χάνει τον παράδεισο. Όμως στην πραγματικότητα η διήγηση μας λέει ότι χάνει την σχέση του με τον Θεό και αμέσως με τον συνάνθρωπο του, την Εύα, αφού έχει θρυμματίσει πρωτίστως την εικόνα του εαυτού του. Η πτώση του δεν είναι ότι θέλησε να τραφεί, αλλά ότι το έκανε με λάθος τρόπο. Ότι διάλεξε λάθος τροφή να χορτάσει την πείνα του για νόημα, για ελευθερία, για Θεό. Αυτό άλλωστε δεν κάνουμε και όλοι εμείς; Δεν διαλέγουμε «λάθος τροφές» που είναι ανίκανες να θρέψουν τις πραγματικές μας ανάγκες;   Παραδείγματα.

Ο Χριστός είπε: «Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που προέρχεται από το στόμα του Θεού». Δηλαδή, ο άνθρωπος δεν ζει ουσιαστικά, λαμβάνοντας τροφή για να συντηρηθεί σωματικά και βιολογικά, αλλά τρέφεται όλος, ως συνολική ύπαρξη. Με νόημα, δημιουργία, έκφραση, αγάπη, με κοινωνία του Θεού και του άλλου.

Παράδειγμα, ένα φαγητό όταν δεν έχει αγάπη και σχέση, μπορεί να θρέψει και να συντηρήσει τον ανθρώπινο οργανισμό αλλά όχι το σύνολο της παρουσίας του. Γι αυτό η τροφή σε συντηρεί αλλά ποτέ δεν σε χορταίνει. Μονάχα η σχέση που σου προσφέρει η λήψη της τροφής σε αναπτύσσει και σε εξελίσσει. Η τροφή είναι πάντα ένα σύμβολο, μια αφορμή. Παράδειγμα, όταν σε καλώ να πιούμε ένα καφέ, δεν είναι η ανάγκη του καφέ που με κινεί, αλλά η ανάγκη να συνταθούμε. Ο καφές είναι η πρόφαση. Η επαφή είναι το ζητούμενο. Όταν σε προσκαλώ για φαγητό δεν θέλω απλά να σε χορτάσω βιολογικά, αυτό θα το έκανα απλά στέλνοντας σου το φαγητό στο σπίτι σου. Η ανάγκη που κρύβεται πίσω από το φαγητό, είναι κάτι πιο βαθύ. Είναι μια βασική τροφή του ανθρώπου. Είναι η επιθυμία για σχέση. Το φαγητό είναι το σύμβολο, η πραγματικότητα είναι η «πείνα» για τον άλλο.

Έτσι η νηστεία είναι μια ευκαιρία να δούμε ξανά την τροφή ως σχέση με τον Θεό, τον εαυτό μας, τον συνάνθρωπο και ολόκληρη την κτίση. Να γίνει ξανά η τροφή λήψη του νοήματος.

Είναι ευκαιρία να κατανοήσουμε ότι χρειαζόμαστε μεγάλες τροφές για να ζήσουμε. Διαφορετικά θα γεμίσουμε το σώμα μας, με μικρές κατώτερες τροφές που θα παχαίνουν το σώμα μας για να κρύψουν την πείνα της ψυχής μας.

Να αισθανθούμε ότι νηστεύοντας ελευθερώνουμε την επιθυμία μας από το σύμβολο και την οδηγούμε στον Άλλον, τον συνάνθρωπο. Νηστεύοντας κατανοούμε ότι στην πραγματικότητα πεινάμε τον Θεό. Το νόημα ζωής. Την νίκη του θανάτου. Την σχέση με τον πραγματικό εαυτό και τον συνάνθρωπο μας.

Νηστεύω σημαίνει μαθαίνω να τρέφομαι ως όλος άνθρωπος, ως ψυχή και σώμα. Μαθαίνω να εξασκούμε στο να διαλέγω τις τροφές που θα χορτάσουν την πείνα και δίψα της καρδιάς μου. Μαθαίνω να βάζω μέτρο στην ζωή μου».

Θα πρέπει να μάθουμε να βάζουμε ένα μέτρο γενικά στη ζωή μας. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, πραγματικά, μυαλωμένοι, φιλοσοφημένοι και έξυπνοι άνθρωποι, έλεγαν: «Μέτρον άριστον». Δηλαδή το μέτρο είναι άριστο, το καλύτερο πράγμα. Έτσι, και η νηστεία είναι ένα μέτρο που θα μας βοηθήσει να φθάσουμε και να ενωθούμε κατά χάριν με τον Θεό.

Ας κάνουμε και εμείς στον βαθμό που μπορούμε νηστεία, όχι μόνο από φαγητά αλλά και από τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Που θα μας μάθει να έχουμε διάκριση, εγκράτεια και μέτρο. Όχι υποκριτικά και φανερά, αλλά ουσιαστικά και κρυφά χωρίς να το διαφημίζουμε, όπως το θέλει και μας παρήγγειλε ο Κύριος. Και ο Θεός Πατέρας που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα μας το ανταποδώσει φανερά.

Θ.Χ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η απόλυτη βεβαιότητα που έχει ο Ορθόδοξος Χριστιανός για την ύπαρξη του Θεού, ότι ο Θεός είναι, ονομάζεται πίστη.

Πίστη, ευρύτερα, είναι η βεβαιότητα κάποιου για την αλήθεια ενός ισχυρισμού, είναι η εμπιστοσύνη σε κάποιον, στις δυνατότητές του ή στις προθέσεις του. Πίστη είναι το να μάθει κάποιος και να παραδεχθεί γεγονότα και πράγματα που ούτε είδε, ούτε τα άκουσε ο ίδιος, αλλά άλλοι τα είδαν και τα άκουσαν και τα βεβαιώνουν πως είναι αληθινά. «Πίστη» κατά τον Απόστολο Παύλο «σημαίνει σιγουριά γι΄ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι΄ αυτά που δεν βλέπουμε». Είναι η απόλυτη βεβαιότητα και η σταθερή πεποίθηση ότι υπάρχει Θεός, ότι Θεός είναι. Πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό. Πιστεύουμε ότι Χριστός υπήρξε. Ότι γεννήθηκε το 0 μ.Χ. από την Παρθένο Μαρία, βαπτίστηκε, δίδαξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε το 33 μ.Χ. Ότι μας έσωσε και ότι θα ρθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία για να μας κρίνει. Πιστεύουμε ότι θα απαλλαγούμε από την αμαρτία, θα φθάσουμε στον Θεό, ότι θα ζούμε και μετά θάνατον, θα αναστηθούμε και θα κληρονομήσουμε την Βασιλεία του Θεού, τον καινούργιο κόσμο του Θεού. Ελπίζουμε ότι οι υποσχέσεις του Θεού να μας προστατεύει από κάθε κίνδυνο και να μας σώζει από πειρασμούς και αμαρτίες, θα πραγματοποιηθούν.

Αυτή η πίστη είναι η ορθή πίστη, η ορθόδοξη πίστη, η Ορθοδοξία. Ορθοδοξία σημαίνει ορθή πίστη, σωστή πίστη, σωστή δοξολογία του Τριαδικού Θεού. Υπάρχουν και άλλοι Χριστιανοί που δεν πιστεύουν όμως ορθά. Αυτοί είναι οι Παπικοί, οι Προτεστάντες, οι Κόπτες, οι Πεντηκοστιανοί, οι Ευαγγελικοί και δυστυχώς χιλιάδες άλλοι. Η Ορθοδοξία στηρίζεται στην παράδοση, δηλαδή στην Αγία Γραφή ως βάση (= Παλαιά & Καινή Διαθήκη) και έπειτα στην αποστολική παράδοση, τα κείμενα και τις διδασκαλίες των ιερών Πατέρων και στις αποφάσεις των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων. Όλοι αυτοί οι παράγοντες διατήρησαν εδώ και 2.000 χρόνια τώρα μέσα από πολλές δυσκολίες και απειλές, την Ορθόδοξη πίστη ανόθευτη και αναλλοίωτη από κακόδοξες διδασκαλίες, αιρέσεις, παρερμηνείες, κινδύνους και πλάνες. Κίνδυνο π.χ. εννοούμε την τουρκική σκλαβιά και αίρεση την εμμονή κάποιου σε ένα συγκεκριμένο θέμα που πάνω σ΄ αυτό δημιουργεί μία ολόκληρη διαφορετική διδασκαλία.

Τώρα, όλη αυτή η πίστη μας, όλη η Ορθόδοξη πίστη μας εκφράζεται στο «Σύμβολο της Πίστεως» ή το «Πιστεύω» το οποίο συντάχθηκε κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Νίκαια το 325 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε στην Β΄ Οικουμενική στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ.

«Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα… Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν… Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον… Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.

Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱόν του Θεοῦ τὸν Μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο. Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ παθόντα καὶ ταφέντα. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς. Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς Οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ της βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν , τὸ ἐκ του Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διά τῶν Προφητῶν.

Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. Ὁμολογῶ ἕν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καὶ ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν. 

Θ.Χ.

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΓΙΑ ΤΟ GAY PRIDE

Γράφουν φοιτητές του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

«Ορθόδοξο μήνυμα» προς δύο πρόσωπα υψηλά ιστάμενα στην πόλη της Θεσσαλονίκης στείλαμε μέσω επιστολών μας φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. που αντιδρούμε στο επικείμενο Gay Pride που πρόκειται να διενεργηθεί στις 19-20 Ιουνίου στην Θεσσαλονίκη. Το ένα πρόσωπο είναι ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος στον οποίο δηλώνουμε συμμερισμό και συμπαράσταση στους αγώνες του πάνω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Το άλλο πρόσωπο είναι ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης που διοργανώνει αυτό το Φεστιβάλ και από τον οποίο ζητάμε ανάληψη ευθυνών και πρωτοβουλιών ώστε να σταματήσει αυτήν την πνευματική-ηθική-αξιακή κατρακύλα που βιώνουμε.

Η παρακάτω δεύτερη επιστολή απευθύνεται προς τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης και είναι ανοικτή:

«Προς τον αξιότιμο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη.

Με αφορμή την διεξαγωγή του 4ου Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας.

Πόση «υπερηφάνεια» μπορούμε να αισθανόμαστε όταν στην πόλη της Θεσσαλονίκης διενεργείται η ειδεχθής αυτή εκδήλωση; Με την παρούσα επιστολή σας εκφράζουμε την αγανάκτησή μας τόσο για την διοργάνωση αυτού του Φεστιβάλ όσο και για την διενέργειά της στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη με μακραίωνη ιστορία, ζωντανό πολιτισμό και με έντονη ελληνική και χριστιανική χροιά. Αυτή η πόλη εξέθρεψε προσωπικότητες παγκοσμίου βεληνεκούς, αποτελεί κοιτίδα του Μακεδονικού Ελληνισμού και σφράγισε με την ιστορική της πορεία γεγονότα και εξελίξεις.

Είμαστε φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. που ήρθαμε από διάφορα μέρη της Πατρίδας μας για να σπουδάσουμε και να αξιοποιήσουμε τις υγιείς δυνατότητες που μας παρέχει αυτή η πόλη κατά «μέτρον άριστον». Λυπούμαστε και πονούμε για τον υποβιβασμό της και για την πνευματική-ηθική-αξιακή κατάπτωση στην οποία σέρνεται. Στο Φεστιβάλ κύριο και πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν οι ομοφυλόφιλοι, είτε άνδρες, είτε γυναίκες. Φέτος το σύνθημα του 4ου Pride είναι: «Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Καλό είναι να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά αναφέροντας αρχικά την γνώμη των ειδικών.

Η ομοφυλοφιλία είναι μία διαστροφή ιατρικώς διαπιστωμένη. Είναι μία πράξη εναντίον της φύσης και των νόμων της! Όσο πάμε αντίθετα στην φύση, τόσο χειρότερα για εμάς!  «Η ομοφυλοφιλία αποτελεί ένα σοβαρό ιατροκοινωνικό πρόβλημα» κατά τον καθηγητή ιατροδικαστικής Δ. Ψαρούλη (βιβλίο «Ιατροδικαστική») και «θεωρείται η πιο πολύμορφη παρέκκλιση της σεξουαλικής έκφρασης του ατόμου» κατά τον καθηγητή ιατροδικαστικής Αν. Κουτσελίδη (βιβλίο «Ιατροδικαστική»).

Εν τούτοις οι ομοφυλόφιλοι υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι μία πραγματικότητα. Βεβαίως και είναι πραγματικότητα. Και η κλοπή είναι μία πραγματικότητα όπως και ο βιασμός και η δολοφονία και η απάτη. Αυτό τι σημαίνει κ. Δήμαρχε; Επειδή είναι πραγματικότητες θα τα αναγνωρίσουμε; Θα τα δικαιώσουμε; Η θα τα κρίνουμε, θα τα αξιολογήσουμε και αναλόγως ή θα τα δεχθούμε ή θα τα καταδικάσουμε;

Επίσης οι ομοφυλόφιλοι μιλούν για «δικαιώματα», «σεβασμό στην διαφορετικότητα», «διαφορετική σεξουαλική επιλογή» και προσπαθούν να περάσουν την εντύπωση ότι εμείς που υποστηρίζουμε την ομαλή λειτουργία της φύσης είμαστε «ρατσιστές», «μισαλλόδοξοι», «αναχρονιστές που εκπροσωπούμε το παλιό, το ξεπερασμένο, το φασιστικό». Δυστυχώς τα ΜΜΕ, καθοδηγούμενα, παραποιούν την πραγματικότητα και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη αντί να την εκφράζουν. Εκπομπές που μας καλλιεργούν και μας ευαισθητοποιούν δήθεν απέναντι στις «σεξουαλικές μειονότητες», τηλεοπτικά σήριαλ που παρουσιάζουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ως κάτι το φυσιολογικό και το συνηθισμένο. Αυτό δεν είναι σεβασμός στην διαφορετικότητα και στην αξιοπρέπεια του ατόμου, ούτε ελευθερία επιλογής σεξουαλικού προσανατολισμού αλλά υποβιβασμός του ανθρωπίνου προσώπου και παρά φύσιν ασέλγεια.

«Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Σύμφωνα με το άρθρο 21, παράγραφος 1 του ισχύοντος Συντάγματος προβλέπεται ότι «η οικογένεια είναι το θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους». Πως θα συντηρηθεί και θα προαχθεί το Έθνος από «γάμο» ατόμων του ιδίου φύλου; Μπορεί από το 1951 να έχουν αποποινικοποιηθεί οι (ανδρικές) ομοφυλοφιλικές σχέσεις, αλλά δεν παύουν να συνιστούν «παρά φύσιν ασέλγεια» σύμφωνα με το άρθρο 347 του Π.Κ. η οποία τιμωρείται με ποινή τρίμηνης φυλάκισης. Επίσης η απόφαση 700/1980 του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία «πάθος παρά φύσιν» και «ανώμαλον σεξουαλικόν προσανατολισμόν». Ας σημειωθεί πως ο πρώτος που θέσπισε «γάμο» ομοφυλοφίλων ήταν ο παράφρονας Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων ο οποίος και τέλεσε τέτοιου είδους «γάμους» (Κάσιος Δίων, «Ρωμαική Ιστορία»). Αυτό είναι πρόοδος; Αυτό είναι διαφορετικότητα; Αντίθετα είναι αναβίωση των σχιζοειδών παραλογισμών του Νέρωνα!

Απαιτούν σεβασμό. Δεν είμαστε εδώ για να κατακρίνουμε, ούτε να στιγματίσουμε, ούτε να ρίξουμε σε «καμία πυρά» τους ομοφυλοφίλους. Μισούμε την ομοφυλοφιλία και την καταδικάζουμε ως πράξη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν σεβόμαστε τους ομοφυλοφίλους ως ανθρώπινα πρόσωπα. Μπορούν στην προσωπική τους ζωή να κάνουν ότι θέλουν-δικαίωμά τους. Όμως αυτήν την διαστροφή να μην την εκδηλώνουν προς το κοινωνικό σύνολο και να μην προσπαθούν να την επιβάλλουν ως κάτι το φυσιολογικό, το σωστό, το λογικό. Κάθε άλλο!!! Η Ελλάδα είναι μία Ορθόδοξη χώρα. Έχει συγκεκριμένες παραδόσεις, αρχές, αξίες, ήθη, έθιμα και ιδανικά. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας δημόσια προσβάλλει την δημόσια αιδώ και την θρησκευτική μας συνείδηση, εκπέμπει προς τους νέους μηνύματα ανώμαλης σεξουαλικής συμπεριφοράς και οδηγεί τις κοινωνίες σε παρακμή, ηθική διαφθορά και σήψη.

Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα, που την θεωρούν κοιτίδα ανάπτυξης της ομοφυλοφιλίας, ήταν μεν υπαρκτή η ομοφυλοφιλία, αλλά κατά κανένα τρόπο αποδεκτή, καθώς οι ομοφυλόφιλοι ήταν κοινωνικά απορριπτέοι, πολιτικά, δικαστικά και θρησκευτικά αποκλεισμένοι σύμφωνα με την νομοθεσία του Σόλωνα και ζούσαν στο κοινωνικό περιθώριο.

Η χριστιανική διδασκαλία και γραμματεία τονίζει πως η ομοφυλοφιλία είναι ένας δρόμος που δεν οδηγεί στον Θεό, δεν ολοκληρώνει τον άνθρωπο ως πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο, ως κοινωνικό όν και τον απομακρύνει από τον δρόμο της σωτηρίας. Μάλιστα οι ιεροί Πατέρες την χαρακτηρίζουν ως θανάσιμο και ακάθαρτο αμάρτημα, ως προσβολή της ζωής και παρά φύσιν διαστροφή. Η Εκκλησία αποδέχεται κάθε άνθρωπο και δεν απορρίπτει κανέναν. Το ίδιο ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. Όλοι μας όμως, ως μέλη της Εκκλησίας, επειδή τους σεβόμαστε, ενδιαφερόμαστε πραγματικά γι΄ αυτούς. Ας αναγνωρίσουν το πάθος τους, ας αλλάξουν τρόπο σκέψης και ζωής, ας πάρουν την γενναία απόφαση να αγωνιστούν μ΄ όλες τους τις δυνάμεις ώστε να αποτινάξουν αυτό το πάθος από πάνω τους. Όλοι τον κακό εαυτό μας, τα πάθη, τις αδυναμίες, τις φοβίες και τις κακίες μας πολεμούμε.

Κύριε Δήμαρχε, είστε πολιτικός ταγός αυτής της πόλης. Απευθυνόμαστε λοιπόν σ΄ εσάς έχοντας έσχατη ελπίδα ανάσχεσης στην κατρακύλα που βιώνουμε. Έχετε τεράστια ευθύνη καθώς όχι μόνο ανεχθήκατε αλλά και ενθαρρύνατε τέτοιες ελεεινές πρωτοβουλίες που υποβαθμίζουν την πόλη και τον άνθρωπο. Δεν μπορείτε να αγνοείτε την φωνή χιλιάδων Ελλήνων πολιτών που θέλουν την περιφρούρηση των χρηστών ηθών και ανησυχούν για την κατάσταση και την τροπή των πραγμάτων καθώς και για τον εκτροχιασμό από την φυσιολογική πορεία. Ως Δήμαρχος καλείσθε την ιστορία και την κληρονομιά της Θεσσαλονίκης να την υπερασπισθείτε!

Δεν είναι επιστολή μίσους ή μισαλλοδοξίας αλλά επιστολή προβληματισμού και ανησυχίας. Ανησυχούμε έντονα σε ποια κοινωνία θα κληθούμε να ζήσουμε, πως θα δημιουργήσουμε οικογένειες αλλά πιο πολύ ανησυχούμε και λυπόμαστε τα παιδιά μας, τις επόμενες γενιές.

Λάβετέ το πάρα πολύ σοβαρά υπ΄ όψιν!!!»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ κ.κ. ΑΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟ GAY PRIDE

Γράφουν φοιτητές του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

«Ορθόδοξο μήνυμα» προς δύο πρόσωπα υψηλά ιστάμενα στην πόλη της Θεσσαλονίκης στείλαμε μέσω επιστολών μας φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. που αντιδρούμε στο επικείμενο Gay Pride που πρόκειται να διενεργηθεί στις 19-20 Ιουνίου στην Θεσσαλονίκη. Το ένα πρόσωπο είναι ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος στον οποίο δηλώνουμε συμμερισμό και συμπαράσταση στους αγώνες του πάνω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Το άλλο πρόσωπο είναι ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης που διοργανώνει αυτό το Φεστιβάλ και από τον οποίο ζητάμε ανάληψη ευθυνών και πρωτοβουλιών ώστε να σταματήσει αυτήν την πνευματική-ηθική-αξιακή κατρακύλα που βιώνουμε.

Η παρακάτω πρώτη επιστολή απευθύνεται προς τον Παναγιώτατο και έχει ήδη κατατεθεί στο Ιδιαίτερο Γραφείο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης:

«Προς τον Παναγιώτατον Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμον.

Με αφορμή την διεξαγωγή του 4ου Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας.

Παναγιώτατε, πόση «υπερηφάνεια» μπορούμε να αισθανόμαστε όταν στην πόλη της Θεσσαλονίκης διενεργείται η ειδεχθής αυτή εκδήλωση; Με την παρούσα επιστολή σας εκφράζουμε την αγανάκτησή μας τόσο για την διοργάνωση αυτού του Φεστιβάλ όσο και για την διενέργειά του στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη με μακραίωνη ιστορία, ζωντανό πολιτισμό και με ελληνική και χριστιανική χροιά. Αυτή η πόλη εξέθρεψε προσωπικότητες παγκοσμίου βεληνεκούς (Άγιος Δημήτριος, Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος), αποτελεί κοιτίδα του Μακεδονικού Ελληνισμού και σφράγισε με την ιστορική της πορεία γεγονότα και εξελίξεις.

Είμαστε φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. που ήρθαμε από διάφορα μέρη της Πατρίδας μας για να σπουδάσουμε και να αξιοποιήσουμε τις υγιείς δυνατότητες που μας παρέχει αυτή η πόλη κατά «μέτρον άριστον». Λυπούμαστε και πονούμε για τον υποβιβασμό της και για την πνευματική-ηθική-αξιακή κατάπτωση στην οποία σέρνεται. Στο Φεστιβάλ κύριο και πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν οι ομοφυλόφιλοι, είτε άνδρες, είτε γυναίκες. Φέτος το σύνθημα του 4ου Pride είναι: «Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Καλό είναι να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά αναφέροντας αρχικά την γνώμη των ειδικών.

Η ομοφυλοφιλία είναι μία διαστροφή ιατρικώς διαπιστωμένη. Είναι μία πράξη εναντίον της φύσης και των νόμων της! Όσο πάμε αντίθετα στην φύση, τόσο χειρότερα για εμάς!  «Η ομοφυλοφιλία αποτελεί ένα σοβαρό ιατροκοινωνικό πρόβλημα» κατά τον καθηγητή ιατροδικαστικής Δ. Ψαρούλη (βιβλίο «Ιατροδικαστική») και «θεωρείται η πιο πολύμορφη παρέκκλιση της σεξουαλικής έκφρασης του ατόμου» κατά τον καθηγητή ιατροδικαστικής Αν. Κουτσελίδη (βιβλίο «Ιατροδικαστική»).

Εν τούτοις οι ομοφυλόφιλοι υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι μία πραγματικότητα. Βεβαίως και είναι πραγματικότητα. Και η κλοπή είναι μία πραγματικότητα όπως και ο βιασμός και η δολοφονία και η απάτη. Αυτό τι σημαίνει; Επειδή είναι πραγματικότητες θα τα αναγνωρίσουμε; Θα τα δικαιώσουμε; Η θα τα κρίνουμε, θα τα αξιολογήσουμε και αναλόγως ή θα τα δεχθούμε ή θα τα καταδικάσουμε;

Επίσης οι ομοφυλόφιλοι μιλούν για «δικαιώματα», «σεβασμό στην διαφορετικότητα», «διαφορετική σεξουαλική επιλογή» και προσπαθούν να περάσουν την εντύπωση ότι εμείς που υποστηρίζουμε την ομαλή λειτουργία της φύσης είμαστε «ρατσιστές», «μισαλλόδοξοι», «αναχρονιστές που εκπροσωπούμε το παλιό, το ξεπερασμένο, το φασιστικό». Δυστυχώς τα ΜΜΕ, καθοδηγούμενα, παραποιούν την πραγματικότητα και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη αντί να την εκφράζουν. Εκπομπές που μας καλλιεργούν και μας ευαισθητοποιούν δήθεν απέναντι στις «σεξουαλικές μειονότητες», τηλεοπτικά σήριαλ που παρουσιάζουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ως κάτι το φυσιολογικό και το συνηθισμένο. Αυτό δεν είναι σεβασμός στην διαφορετικότητα και στην αξιοπρέπεια του προσώπου, ούτε ελευθερία επιλογής σεξουαλικού προσανατολισμού αλλά υποβιβασμός του ανθρωπίνου προσώπου και παρά φύσιν ασέλγεια.

«Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Σύμφωνα με το άρθρο 21, παράγραφος 1 του ισχύοντος Συντάγματος προβλέπεται ότι: «η οικογένεια είναι το θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους». Πως θα συντηρηθεί και θα προαχθεί το Έθνος από «γάμο» ατόμων του ιδίου φύλου; Μπορεί από το 1951 να έχουν αποποινικοποιηθεί οι (ανδρικές) ομοφυλοφιλικές σχέσεις, αλλά δεν παύουν να συνιστούν «παρά φύσιν ασέλγεια» σύμφωνα με το άρθρο 347 του Π.Κ. η οποία τιμωρείται με ποινή τρίμηνης φυλάκισης. Επίσης η απόφαση 700/1980 του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία «πάθος παρά φύσιν» και «ανώμαλον σεξουαλικόν προσανατολισμόν». Ας σημειωθεί πως ο πρώτος που θέσπισε «γάμο» ομοφυλοφίλων ήταν ο παράφρονας Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων ο οποίος τέλεσε τέτοιου είδους «γάμους» (Κάσιος Δίων, «Ρωμαϊκή Ιστορία»). Αυτό είναι πρόοδος; Αυτό είναι διαφορετικότητα; Αντίθετα αυτό είναι αναβίωση των σχιζοειδών παραλογισμών του Νέρωνα!

Απαιτούν σεβασμό. Δεν είμαστε εδώ για να κατακρίνουμε, ούτε να στιγματίσουμε, ούτε να ρίξουμε σε «καμία πυρά» τους ομοφυλοφίλους. Μισούμε την ομοφυλοφιλία και την καταδικάζουμε ως πράξη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν σεβόμαστε τους ομοφυλοφίλους ως ανθρώπινα πρόσωπα. Μπορούν στην προσωπική τους ζωή να κάνουν ότι θέλουν-δικαίωμά τους. Όμως αυτήν την διαστροφή να μην την εκδηλώνουν προς το κοινωνικό σύνολο και να μην προσπαθούν να την επιβάλλουν ως κάτι το φυσιολογικό, το σωστό, το λογικό. Κάθε άλλο!!! Η Ελλάδα είναι μία Ορθόδοξη χώρα. Έχει συγκεκριμένες παραδόσεις, αρχές, αξίες, ήθη, έθιμα και ιδανικά. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας δημόσια προσβάλλει την δημόσια αιδώ και την θρησκευτική μας συνείδηση, εκπέμπει προς τους νέους μηνύματα ανώμαλης σεξουαλικής συμπεριφοράς και οδηγεί τις κοινωνίες σε παρακμή, ηθική διαφθορά και σήψη.

Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα, που την θεωρούν κοιτίδα ανάπτυξης της ομοφυλοφιλίας, ήταν μεν υπαρκτή η ομοφυλοφιλία, αλλά κατά κανένα τρόπο αποδεκτή, καθώς οι ομοφυλόφιλοι ήταν κοινωνικά απορριπτέοι και ζούσαν στο κοινωνικό περιθώριο. Ο Αριστοτέλης (Αθηναίων Πολιτεία) αναφέρει ότι η ομοφυλοφιλία είναι παθολογική κατάσταση, ψυχική διαστροφή την οποία ο ομοφυλόφιλος αδυνατεί να υπερνικήσει. Ο Σωκράτης (Πλάτωνος Γοργίας) πίστευε ότι ο βίος των ομοφυλοφίλων (αρχαϊστί «κιναίδων») είναι «φρικτός, αισχρός και άθλιος» και προέτρεπε τον άνθρωπο να διακρίνει τις ηδονές, ποιες εξ αυτών είναι αγαθές και ποιες κακές. Ο Πλάτωνας (Νόμοι) καταδικάζει την ομοφυλοφιλία, πρότεινε την απαγόρευση της σχέσης αυτής της μορφής με νόμο και προέτρεπε τον άνδρα να έρχεται σε επαφή μόνο με την γυναίκα του. Στην αρχαία Αθήνα, σύμφωνα με την νομοθεσία του Σόλωνα (Δημοσθένης Κατά Ανδροτίωνος, Αισχύνης Κατά Τιμάρχου, Κατά Μηδίου), οι ομοφυλόφιλοι κηρύσσονταν «άτιμοι», τους απαγορευόταν κάθε δικαστική, πολιτική, θρησκευτική και κοινωνική ανέλιξη (δεν είχαν το δικαίωμα να καταθέτουν στα δικαστήρια ως μάρτυρες, να μιλούν στην Εκκλησία του Δήμου κλπ) και επί ποινή θανάτου η είσοδός τους στα γυμναστήρια και τα σχολεία. Στον Αισχύνη (Κατά Τιμάρχου) η ομοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται ως «αισχύστη ηδονή».

Στο Βυζάντιο η νομοθεσία προέβλεπε την ποινή θανάτου για τον «εις άρρενα αμαρτήσαντα» και τον «αμαρτηθέντα» (ξίφει αποτεμνέσθωσαν). 

Η χριστιανική διδασκαλία και γραμματεία τονίζει πως η ομοφυλοφιλία είναι ένας δρόμος που δεν οδηγεί στον Θεό, δεν ολοκληρώνει τον άνθρωπο ως πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο, ως κοινωνικό όν και τον απομακρύνει από τον δρόμο της σωτηρίας. Μάλιστα οι ιεροί Πατέρες την χαρακτηρίζουν ως θανάσιμο και ακάθαρτο αμάρτημα, ως προσβολή της ζωής και παρά φύσιν διαστροφή. Ο Απόστολος Παύλος τόνισε στους Κορινθίους πως οι ομοφυλόφιλοι δεν θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία ως το «υπερβαίνον» των νόμων που έθεσε ο Θεός, ως «κολοφώνα των κακών» και ως το τελευταίο εύρημα του Διαβόλου που αποβλέπει την καταστροφή του ανθρωπίνου γένους ενώ ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ως «φοβερόν πράγμα» και «τερατώδη κακία». Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας κατηγορεί τους ομοφυλοφίλους πως διαφθείρουν την «θεόπλαστον ανδροπρεπή μορφήν» και πως γίνονται έτσι «λοιμοί της φύσεως και του γένους πολέμιοι και σπίλοι πολιτείας και ζωής εφύβριστοι». Η Εκκλησία αποδέχεται κάθε άνθρωπο και δεν απορρίπτει κανέναν. Το ίδιο ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. Όλοι μας όμως, ως μέλη της Εκκλησίας, επειδή τους σεβόμαστε, ενδιαφερόμαστε πραγματικά γι΄ αυτούς. Ας αναγνωρίσουν το πάθος τους, ας αλλάξουν τρόπο σκέψης και ζωής, ας πάρουν την γενναία απόφαση να αγωνιστούν μ΄ όλες τους τις δυνάμεις και με τα πνευματικά όπλα που παρέχει η Εκκλησία ώστε να αποτινάξουν αυτό το πάθος από πάνω τους. Όλοι τον κακό εαυτό μας, τα πάθη, τις αδυναμίες, τις φοβίες και τις κακίες μας πολεμούμε.

Δεν είναι επιστολή μίσους ή μισαλλοδοξίας αλλά επιστολή προβληματισμού και ανησυχίας. Ανησυχούμε έντονα σε ποια κοινωνία θα κληθούμε να ζήσουμε, πως θα δημιουργήσουμε οικογένειες αλλά πιο πολύ ανησυχούμε και λυπόμαστε τα παιδιά μας, τις επόμενες γενιές.

Παναγιώτατε, γνωρίζουμε και συμμεριζόμαστε τους αγώνες σας πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Στόχος αυτού του κειμένου είναι να δείξουμε ότι στηρίζουμε την προσπάθειά σας. Η φοιτητιώσα νεολαία δεν είναι ένα άβουλο πρόβατο στα κελεύσματα των ισχυρών, έχει άποψη και σκοπεύει να αγωνιστεί για Χριστό και Ελλάδα.

Ευχαριστούμε για τον χρόνο σας και ζητούμε ταπεινώς την προσευχή, τις πατρικές ευχές και ευλογίες σας».

«ΠΑΝΤΑ ΧΟΡΗΓΕΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ»

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η εορτή της Πεντηκοστής και του Αγίου Πνεύματος είναι κοινή, μία εορτή κατά την οποία εορτάζουμε το γεγονός της Εκκλησίας, δηλαδή την φανέρωση της πάνω στη γη.

Κατά τις τελευταίες του στιγμές εδώ στη γη ο Ιησούς Χριστός, όταν πλησίαζε η ώρα να πορευθεί προς τον Πατέρα, με τέτοια λόγια έδινε θάρρος κι ελπίδα στους μαθητές Του: «Πάλιν ἔρχομαι... οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς». Και τους φανέρωσε τί ακριβώς εννοούσε. Θα παρακαλέσω, τους είπε, τον Πατέρα κι εκείνος θα σας δώσει άλλον παράκλητο, να μένει μαζί σας για πάντα. Κι αμέσως τους εξήγησε ποιος θα ήταν αυτός, που η παντοτινή του παρουσία θα τους ενίσχυε και θα τους παρηγορούσε: το Άγιο Πνεύμα, «τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας».
Το πρωί της 13ης Μαΐου του 33 μ.Χ. οι Απόστολοι και η Υπεραγία Θεοτόκος είχαν συγκεντρωθεί στο Υπερώο της Σιών «ὁμοθυμαδὸν ἐπὶ τὸ αὐτό». Ξαφνικά, ακούστηκε από τον ουρανό μία παράξενη βοή, σαν ένας δυνατός άνεμος που γέμισε όλο το σπίτι. Τότε παρουσιάστηκαν κάτι σαν γλώσσες φωτιάς οι οποίες στάθηκαν πάνω από το κεφάλι κάθε μαθητή. Ήταν το Άγιο Πνεύμα! Που τους καθάρισε από τις αμαρτίες, τους φώτισε το νου και τους χάρισε την ικανότητα να μιλούν Ελληνικά (που ήταν η παγκόσμια γλώσσα της εποχής) και διάφορες γλώσσες.
Το ακροατήριο των Αποστόλων εκείνη την ημέρα της Πεντηκοστής ήταν πολυεθνικό. Ήταν Ιουδαίοι, Έλληνες, «Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν  Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ  Ἄραβες». Ο Χριστός δεν κάνει διακρίσεις αλλά «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν». Εκείνη την ημέρα ο Απόστολος Πέτρος με το κήρυγμά έφερε στην χριστιανική πίστη 3.000 ανθρώπους, οι οποίοι και βαπτίστηκαν. Αυτοί και σιγά-σιγά περισσότεροι αποτέλεσαν την Εκκλησία, την πρώτη χριστιανική κοινότητα που έγινε το «ἔθνος, τὸ ποιοῦν τοὺς καρποὺς τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ»!

«Ἐκκλησία εἶναι ὁ Χριστός»

Τι είναι όμως η Εκκλησία; Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού το οποίο έχει κεφαλή της τον Χριστό και μέλη ο λαός Του, όσοι βαπτιστήκαμε και μετέχουμε στο τραπέζι των ιερών μυστηρίων∙ «ὑμεῖς ἐστε σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους». Σ΄ αυτό το τραπέζι της ζωής ο Χριστός μας προσφέρει το Σώμα Του και το Αίμα Του καλώντας μας να γίνουμε «θεοφόροι». Εκκλησία είναι «τὸ μυστήριον τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν» που φανέρωσε ο Χριστός την ημέρα της Πεντηκοστής. Εκκλησία είναι η ζωντανή σχέση των ανθρώπων, ο τρόπος ελευθερίας και αγάπης με τον οποίο ζουν. Και ο τρόπος με τον οποίο ζούμε οι άνθρωποι μέσα στην Εκκλησία λέγεται εκκλησιαστικότητα. Η εκκλησιαστικότητα είναι αντανάκλαση της τριαδικότητας, δηλαδή του τρόπου ύπαρξης του Θεού. Και ποιος είναι αυτός ο τρόπος ύπαρξης; Ο Θεός, ως Θεός αγάπης που είναι, είναι μία κοινότητα, μία συντροφιά, μία κοινωνία τριών προσώπων, μία κοινωνία ελευθερίας και αγάπης.
Ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο κατ’ εικόνα και ομοίωση δική του, έδωσε την εκκλησιαστικότητα που είναι για τον άνθρωπο ότι είναι για τον Θεό η τριαδικότητα. Αλλά με την απομάκρυνσή του από τον Θεό ο άνθρωπος αλλοιώνει την θεία εικόνα και υποκαθιστά την εκκλησιαστικότητά του με τον ατομικισμό και τον εγωισμό που τον οδηγεί στον θάνατο.
Ο Χριστός με την την ενανθρώπισή του αποκαθιστά την ανθρώπινη φύση, στην παλιά της κατάσταση και έτσι ξαναζωντανεύει, την εκκλησιαστικότητα του ανθρώπου και την πραγματώνει με την φανέρωση της Εκκλησίας.
Επομένως η Εκκλησία δεν είναι διοίκηση, δεν είναι οργάνωση, δεν είναι εξουσία, αλλά είναι κοινωνία, συνομιλία, συνύπαρξη, συμβίωση, συνοδοιπορία, συμμετοχή, συνεύρεση, διακονία. Στην Εκκλησία δεν σώζεται ο ισχυρός, ο τέλειος, ο καπάτσος, ο καταφερτζής, εκείνος που τα κατάφερε, που νίκησε, που εξυψώθηκε, αλλά εκείνος που ταπεινώθηκε, που πόνεσε, που δυσκολεύτηκε, που ταλαιπωρήθηκε, λαβώθηκε και στην αγάπη αναστήθηκε. Στην Εκκλησία οι άνθρωποι μοιράζονται με τους άλλους τον εαυτό τους, το βιό τους, τον χρόνο τους, τις ανησυχίες τους, την δημιουργικότητά τους, τη χαρά τους, την λύπη τους, την πίκρα τους, την απόγνωσή τους, την ελπίδα τους, την πίστη τους. Και αυτή η ενότητα και η κοινωνία επιτυγχάνεται όταν μέσα στον άνθρωπο κατοικεί το Άγιο Πνεύμα, διότι η Εκκλησία είναι θεσμός του Αγίου Πνεύματος. 

Το Άγιο Πνεύμα είναι το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Εκπορεύεται από τον Πατέρα και τελειοποιεί τα πάντα. Η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος διεκήρυξε ότι το Άγιο Πνεύμα είναι «ζωοποιόν». Είναι η ψυχή του ανθρώπου, η καρδιά της κοινωνίας, η ζωογόνος πνοή της αληθινής προόδου, ο χορηγός της ποθητής ενότητας. Μόνο Αυτό δημιουργεί ενότητα, εδραιώνει την ειρήνη, φέρνει στους ανθρώπους την αγάπη, ανακαινίζει την καρδιά, φωτίζει τον νου, καθοδηγεί την πράξη, διακηρύσσει την αλήθεια. Αυτό είναι η πηγή που χορηγεί τα πάντα∙ τη ζωή, την αλήθεια, τη σωτηρία. Συντηρεί τον κόσμο και αναγεννά τον άνθρωπο∙ του ενισχύει τη θέληση, του καθαρίζει το συναίσθημα, του καίει την αμαρτία, του αναζωπυρώνει το φρόνημα, του ανακαινίζει την ψυχή.
«Πάντα χορηγεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· βρύει προφητείας, ἱερέας τελειοῖ, ἀγραμμάτους σοφίαν ἐδίδαξεν, ἁλιεῖς θεολόγους ἀνέδειξεν. Ὅλον συγκροτεῖ τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας». «Ο δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πραότης, ἐγκράτεια». Αυτά είναι τα 9 χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο. Η κλίση στην προσωπικότητα του κάθε ανθρώπου είναι χάρισμα του Αγίου Πνεύματος, π.χ. κάποιος έχει πολύ καλή φωνή, άλλος το λέγειν, άλλος ηγετικές ικανότητες, άλλος πολύ καλό γραπτό λόγο, άλλος έντονη διάθεση για προσφορά και διακονία κοκ. «Τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, φῶς, καὶ ζωή, καὶ ζῶσα πηγὴ νοερά, Πνεῦμα σοφίας, Πνεῦμα συνέσεως, ἀγαθόν, εὐθές, νοερόν, ἡγεμονεῦον καθαῖρον τὰ πταίσματα».
Το Πνεύμα του Θεού αποκαθιστά την εμπιστοσύνη και την επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους, γιατί δεν είναι πνεύμα ανταγωνισμού, αλλά πνεύμα προσφοράς. Ο άνθρωπος που έχει το Πνεύμα του Θεού μέσα του δεν σκέπτεται τι θα πάρει από τον άλλο, αλλά τι θα του δώσει. Δεν βλέπει τον συνάνθρωπό του σαν ανταγωνιστή, αλλά ως συναγωνιστή.
Το Άγιο Πνεύμα πέμπεται και σ΄ εμάς. Για να παράγουμε έργα του Θεού. Σήμερα βρίσκεται ανάμεσά μας και μας φωτίζει και μας καθοδηγεί. Μέσα στον καθένα κατοικεί το Πνεύμα του Θεού και μέσα σ’ όλους μας, δηλαδή στην Εκκλησία, μένει ο Παράκλητος.
Γι’ αυτό στη σημερινή και αυριανή κοινή γιορτή ας ζητήσουμε την «ενότητα του πνεύματος» κι ας ευχηθούμε όλη μαζί η Εκκλησία: «Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας... ἐλθέ, καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν» για να μπορέσουμε ο καθένας και όλοι μαζί να ζήσουμε την νέα ζωή, να οδηγήσουμε τους συνανθρώπους μας στον Χριστό, να κάνουμε το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού καθημερινή πραγματικότητα. Αμήν.

Πηγές:
* «Πριν και μετά το Πάσχα», π. Φιλοθέου Φάρου, Αθήνα 1992, σσ 173-180.
* «Κήρυγμα για την Κυριακή της Πεντηκοστής», π. Αμβροσίου Σταμπλιάκα, 22 Ιουνίου 2013.

Θ.Χ.

Ο ΡΟΛΟΣ & Η ΑΞΙΑ ΤΩΝ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΩΝ ΣΥΝΟΔΩΝ

Γράφει ένας φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Ο θεσμός των Οικουμενικών Συνόδων διαδραμάτισε καταλυτικό και σημαίνοντα ρόλο στην πορεία της Εκκλησίας. Είναι σημαντικός γιατί σε πνεύμα ενότητας πολεμήθηκαν οι αιρέσεις και διαφυλάχθηκε το ορθόδοξο δόγμα. Για παράδειγμα καταδικάστηκαν ο Αρειανισμός στην Α΄ Οικουμενική, ο Νεστοριανισμός στην Γ΄, ο Μονοφυσιτισμός στην Δ΄, τα δόγματα του Ωριγένη στην Ε΄, ο Μονοθελητισμός και ο Μονοενεργητισμός στην ΣΤ΄, η εικονομαχία και η εικονολατρία στην Ζ΄. Και δημιουργήθηκε για να διασφαλίσει την Ορθόδοξη πίστη το Σύμβολο της Πίστεως στην Α΄ Οικουμενική, αποσαφηνίστηκε η θέση του ιερού προσώπου της Παναγίας ως "Θεοτόκου" στην Γ΄ Οικουμενική, θεσμοθετήθηκαν οι Κανόνες και οι Όροι καθώς και τα Πατριαρχεία στην Δ΄ και τονίστηκε στην Ζ΄ Οικουμενική πως στην εικόνα αποδίδεται τιμή και όχι προσκύνηση και λατρεία και πως δεν είναι ειδωλολατρία η τιμή των εικόνων καθώς η τιμή «ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει».

Αυτή την Κυριακή, την έκτη Κυριακή από το Πάσχα, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την μνήμη των αγίων 318 πατέρων, οι οποίοι έλαβαν μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ. Η Σύνοδος αυτή είναι γνωστή για τους αγώνες των αγίων πατέρων εναντίον της φοβερής αιρέσεως του Αρείου, ο οποίος υποστήριζε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι το πρώτο κτίσμα του Θεού. Οι άγιοι πατέρες καθοδηγήθηκαν από το Άγιο Πνεύμα και έδειξαν ότι ὁ Ιησούς Χριστός δεν είναι κτίσμα, αλλά γέννημα του Θεού Πατρός· δηλαδή αληθινός και τέλειος Θεός. Αυτήν την σωτήρια αλήθεια την διατύπωσαν στο Σύμβολο της Πίστεως με τις φράσεις: «τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων... γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοοούσιον τῷ Πατρί...» και την άφησαν ανεκτίμητη κληρονομιά στην Εκκλησία.

Από το 787 μ.Χ. μέχρι σήμερα δεν έχει συγκληθεί Οικουμενική Σύνοδος. Αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχουμε ανώτατο άρχοντα Αυτοκράτορα ή «Βασιλέα πιστόν εν Χριστώ» (από τον Ηράκλειο και έπειτα), διότι μόνον αυτός είχε την εξουσιοδότηση και το δικαίωμα να συγκαλεί Οικουμενικές Συνόδους. Άλλος λόγος είναι ότι εξαιτίας του Σχίσματος δεν μπορεί να προέλθει συνεννόηση μεταξύ των Εκκλησιών και ότι η Εκκλησία της Ρώμης που είναι η πρώτη τη τάξει Εκκλησία, έχει αποκοπεί από το Ορθόδοξο δόγμα. Επίσης μία πρόσθετη αιτία είναι ότι λόγω γεωστρατηγικών συμφερόντων θα είναι αδύνατη η ύπαρξη ομοφωνίας μεταξύ των Ιεραρχών για σημαντικά θέματα πίστεως, είτε αυτά είναι θεολογικά, είτε δογματικά, είτε διοικητικά.

Χρειάζεται απόταξη συμφερόντων και πνεύμα ενότητας για να λυθούν ζητήματα και προβλήματα που ταλανίζουν την Εκκλησία.

Θ.Χ.

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ & ΔΥΟ ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΒΑΣΙΛΕΙΣ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

40 μέρες μετά την ζωηφόρο Ανάσταση, ο Κύριος αναλαμβάνεται στον ουρανό. Η Ανάληψη του Χριστού αποτελεί το θριαμβευτικό πέρας της επί γης παρουσίας Του και του απολυτρωτικού έργου Του. «Ἀνελήφθη ἐν δόξη» για να επιβεβαιώσει την θεία ιδιότητά Του στους παριστάμενους μαθητές Του. Για να τους στηρίξει περισσότερο στον τιτάνιο πραγματικά αγώνα, που Εκείνος τους ανάθεσε, δηλαδή τη συνέχιση του σωτηριώδους έργου Του για το ανθρώπινο γένος «Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τὰ ἔθνη, βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, διδάσκοντες αὐτοὺς τηρεῖν πάντα ὅσα ἐνετειλάμην ὑμῖν».
Ο Ιησούς Χριστός ανήλθε στους ουρανούς για να ανοίξει για τον άνθρωπο τον ουράνιο δρόμο και να τον κατακτήσει συμβασιλέα Του. Μπορεί να αναλήφθηκε αλλά δεν εγκατέλειψε το ανθρώπινο γένος, για το οποίο έχυσε το τίμιο Αίμα Του. Το αναστημένο και άφθαρτο Σώμα Του έφερε ακόμα τα αποτυπώματα των πληγών από τα πάθη που υπέστη. Γιατί; Για να δείξει πόσο μεγάλη και απερίγραπτη είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο καθώς και για να μας πείσει  να μην λησμονούμε ποτέ τα πάθη του, διότι όταν τα έχουμε ενώπιόν μας, η καρδιά μας θα πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη προς Αυτόν και από ιερά συναισθήματα.
- Γιατί ο Χριστός αναλήφθηκε μετά από 40 μέρες και όχι αμέσως μετά την Ανάσταση;
- Για να πείσει και τον τελευταίο δύσπιστο πως αναστήθηκε. 40 ολόκληρες μέρες στην γη, και εμφανίστηκε επανειλημμένα στους μαθητές Του, και τους έδειξε τις ουλές από τα πληγές Του, τους μίλησε για τις προφητείες που εκπλήρωσε με την ζωή και τα πάθη Του ως άνθρωπος, και μάλιστα συνέφαγε μαζί τους.
Ευρισκόμενοι στο Όρος των Ελαιών μπροστά στην Θεοτόκο και στους Αποστόλους, ο Χριστός «ἐπάρας τὰς χεῖρας αὐτοῦ εὐλόγησεν αὐτούς. Καὶ ἐγένετο ἐν τῷ εὐλογεῖν αὐτὸν αὐτοὺς διέστη ἀπ᾿ αὐτῶν καὶ ἀνεφέρετο εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ αὐτοὶ προσκυνήσαντες αὐτὸν ὑπέστρεψαν εἰς ῾Ιερουσαλὴμ μετὰ χαρᾶς μεγάλης».
Σημειώνει ο μακαριστός π. Αλέξανδρος Σμέμαν: «Μας δίνεται νέα χαρά: η χαρὰ νὰ στοχαζόμαστε καὶ νὰ γιορτάζουμε τὴν Ἀνάληψη. Δεν εορτάζουμε την αναχώρηση του Χριστού. Ο Χριστός είπε: «μεθ᾿ ὑμῶν εἰμι πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος». Καὶ ὁλόκληρη ἡ χαρὰ τῆς Χριστιανικῆς πίστης βρίσκεται στὴ συνειδητοποίηση τῆς παρουσίας Του, ὅπως ἀκριβῶς τὴν ὑποσχέθηκε: «οὗ γάρ εἰσι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τὸ ἐμὸν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν». Δὲν γιορτάζουμε τὴν ἀναχώρηση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλά τὴν ἀνάληψή Του στοὺς οὐρανούς».

Ο Κύριος γύρισε κοντά τους πολύ πιο γρήγορα απ’ ό,τι περίμεναν. Δέκα μέρες αργότερα κατέβηκε το Άγιο Πνεύμα, «ἡ ἐξ ὕψους δύναμις», πάνω στους Αποστόλους και στην πρώτη Εκκλησία για να τους φωτίζει, να τους καθοδηγεί, να τους ενισχύει και να τους στερεώνει «πάσας τὰς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος».
Τονίζει ο ιερός Χρυσόστομος (Λόγος εἰς τὴν Ἀνάληψιν) «Κατά το γεγονός της Αναλήψεως, πραγματοποιήθηκε στην πράξη η συμφιλίωση του Θεού με το ανθρώπινο γένος. Διαλύθηκε η παλιά έχθρα, τελείωσε ο μακροχρόνιος πόλεμος. Κι αυτό συνέβαινε έως τώρα, όχι επειδή μισούσε ο Θεός τον άνθρωπο, αλλά επειδή ο άνθρωπος επιδείκνυε αδιαφορία και αχαριστία. Και τώρα, η αλλαγή δεν έγινε εξαιτίας των δικών μας κατορθωμάτων ή επειδή αλλάξαμε στάση και συμπεριφορά, αλλά λόγω της απροσμέτρητης αγάπης και του ενδιαφέροντος του Θεού. [...] Τώρα στην Ανάληψη, εμείς που δεν ήμασταν άξιοι να κατοικούμε στον παράδεισο, εμείς που στο τέλος καταντήσαμε να μην αξίζουμε να ζούμε εδώ στη γη, με αποτέλεσμα να γίνει ο κατακλυσμός και να χαθεί όλο το ανθρώπινο γένος εκτός της οικογένειας του Νώε, εμείς τώρα οι ανάξιοι ανεβαίνουμε στον ουρανό. Τα χερουβίμ, παλαιά, φυλάγανε τον παράδεισο για να μην μπούμε ξανά και τώρα εμείς τα υπερβαίνουμε. Η ανθρώπινη φύση, στο πρόσωπο του Χριστού, έτυχε τιμής που δεν έτυχε η φύση των αγγέλων. Ο Θεός έγινε άνθρωπος. Δεν έγινε άγγελος. Ενώθηκε μόνο με την ανθρώπινη φύση. Και οι άγγελοι δεν ζηλεύουν, αντίθετα χαίρονται, διότι χαρά των αγγέλων είναι η προκοπή μας και πόνος τους η εξαθλίωσή μας».
Με την Ανάληψή Του ο Κύριος φώτισε το νου μας για να δούμε τον δρόμο και τον προορισμό της ζωής μας. Που είναι η συνεχής μαρτυρία Χριστού, η μεταμόρφωση και η θέωση. Που είναι ο ουρανός, η δική μας ανάληψη διότι η καταγωγή μας είναι ουράνια. Και ουρανός είναι όχι το στερέωμα που βλέπουμε αλλά είναι αυτό πού μας επιστρέφει ο Χριστός, ό,τι χάσαμε με την αμαρτία και την υπερηφάνεια. Ουρανός είναι η αιώνια ζωή, το βασίλειο της αλήθειας, ο κόσμος της καλωσύνης και της ομορφιάς. Ουρανός είναι ολόκληρη η πνευματική μεταμόρφωση της ανθρώπινης ζωής· ουρανός είναι η βασιλεία του Θεού, η νίκη πάνω στο θάνατο, ο θρίαμβος της αγάπης και της φροντίδας· ουρανός είναι η εκπλήρωση αυτής της έσχατης επιθυμίας, για την οποία ειπώθηκε: «ἃ ὀφθαλμὸς οὐκ εἶδε καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτόν».
Φέτος όμως μαζί με την Ανάληψη του Χριστού εορτάζουμε και την μνήμη δύο μεγάλων Ισαποστόλων Βασιλέων, του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης.

Η Αγία Ελένη γεννήθηκε το 249 μ.Χ. στο Δρέπανο Βιθυνίας στην Μικρά Ασία και από μικρή μελετούσε τις χριστιανικές γραφές και έγινε πιστή χριστιανή. Σε ηλικία 21 ετών, παντρεύτηκε έναν αξιωματούχο της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον Κωνστάντιο Χλωρό. Η Αγία Ελένη ακολούθησε τον σύζυγο της σε όλες τις εκστρατείες, στις οποίες η θέση του τον υποχρέωνε να λάβει μέρος. Τέσσερα χρόνια μετά τον γάμο τους, το 274 μ.Χ., απέκτησαν ένα γιο, τον Κωνσταντίνο, τον οποίο η Ιστορία έστεψε με τον τίτλο «Μέγας» και υπήρξε ο πρώτος αυτοκράτορας του Βυζαντίου αλλά και Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος ανατράφηκε με τις χριστιανικές διδαχές της μητέρας του, την στρατιωτική εκπαίδευση του πατέρα του και τα γράμματα μεγάλων διδασκάλων της εποχής. Αυτά τα τρία διαμόρφωσαν το πνεύμα και τον χαρακτήρα του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ενός ανθρώπου γραμματισμένου, αξιόμαχου στρατιώτη και ταυτόχρονα φιλικά προσκείμενου στους χριστιανούς και την Χριστιανική πίστη.

Μετά από στρατιωτικές ανελίξεις, αγώνες, εκστρατείες αλλά και ιστορικές συγκυρίες καταφέρνει το 306 μ.Χ. να ανακηρυχθεί Καίσαρας των Δυτικών Επαρχιών της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Ο Μέγας Κωνσταντίνος «τοῦ Σταυροῦ τόν τύπον ἐν οὐρανῶ θεασάμενος καί ὡς ὁ Παῦλος τήν κλῆσιν, οὐκ ἐξ ἄνθρώπων δεξάμενος» δέχεται την κλήση από τον Θεό και νικά σε διαδοχικές μάχες τους 2 συμβασιλείς Μαξέντιο, και Γαλέριο. Η ανοδική του πορεία συνεχίζεται και τελικά το 324 μ.Χ., μετά την νίκη του στην Ανδριανούπολη επί του Λικίνιου (Αυγούστου της Ανατολής), εγκαθίσταται στον αυτοκρατορικό θρόνο της Ρώμης.

Έπειτα μεταφέρει την πρωτεύουσα από την Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, στην «Θεοτοκούπολιν» όπου δημιουργεί πλήθος ιδρυμάτων για τους φτωχούς και πονεμένους υπηκόους του. Ενδιαφέρεται για την ανοικοδόμηση ορθόδοξων ναών και φέρει εις πέρας την αποστολή για την εύρεση του τίμιου Σταυρού που τόσο ευλαβούνταν.

Επιπλέον, προσπάθησε με πνεύμα αγάπης, ειρήνης αλλά και αλήθειας του δόγματος να επιλύσει το πρόβλημα της αιρέσεως του Αρειανισμού συγκαλώντας την Α΄ εν Νικαία Οικουμενική Σύνοδο (325 μ.Χ.) Τέλος, απαρνήθηκε την ειδωλολατρική αρχιερατική του ιδιότητα με το βάπτισμα του λίγο πριν την κοίμηση του στις 21 Μαΐου του 337 μ.Χ. σε ηλικία 63 ετών. 

Ο Άγιος Κωνσταντίνος χαρακτηρίστηκε από την Εκκλησία με τον τίτλο του Ισαποστόλου, επειδή ακολούθησε – στα χνάρια των αποστόλων – μια πορεία ιεραποστολική, με στόχο τη διάδοση και την επικράτηση του Ευαγγελίου «πάση τη κτίσει». Ο Κωνσταντίνος υπήρξε πρότυπο ιεραποστόλου, αφού με διάφορους τρόπους ενήργησε ιεραποστολικά.

* Διάταγμα των Μεδιολάνων (313 μ.Χ.). Μια κίνηση που φανερώνει τις πραγματικές χριστιανικές αρχές του. Υπάκουσε στα λόγια του Κυρίου περί ανεξηθρησκείας, «ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθείν…» – μένοντας πιστός στο Ευαγγέλιο, αν και κάλλιστα θα μπορούσε να επιβάλει τον Χριστιανισμό στους πολίτες του κράτους. Ιεραποστολή ελεύθερη.

* Υπήρξε πρότυπο ταπείνωσης και αυταπάρνησης, γνώσης του εαυτού και αυτάρκειας, αφού δεν συμμερίστηκε την άποψη προηγουμένων αυτοκρατόρων, ότι είναι θεοί. Δεν ζητά τιμή θεού, αλλά αρκείται στο να θεωρείται εκπρόσωπός του Θεού. Ιεραποστολή με πνεύμα ταπείνωσης και αυταπάρνησης.

* Η φιλανθρωπική διακονία του ήταν μεγαλειώδης. Έχτισε νοσοκομεία, σχολεία, ορφανοτροφεία και άλλα πολλά, με σκοπό την ανακούφιση των φτωχών και πενήτων όλης της αυτοκρατορίας. Ιεραποστολή προς όλους.

* Αγωνίστηκε για την επικράτηση της Ορθοδοξίας έναντι της Αρειανικής αιρέσεως με τρόπο ευγενή και ενωτικό. Ιεραποστολή με βάση την Ορθοδοξία και την ενότητα της Εκκλησίας.

Έτσι συνέβαλε αποφασιστικά ώστε η αυτοκρατορία να οδηγηθεί με σταθερά βήματα προς το Χριστιανισμό, επιτελώντας έργο ισάξιο των αποστόλων για την Εκκλησία και μέγα για την ιστορία.

Δύο χρόνια μετά την ανακήρυξη του Μέγα Κωνσταντίνου ως αυτοκράτορα, η Αγία Ελένη, ταξιδεύει στους Αγίους Τόπους με σκοπό να βρει τα μέρη που έζησε ο Ιησούς Χριστός και να τα αναδείξει. Πράγματι, στο ταξίδι της αυτό, διεξήγαγε ανασκαφές, έκτισε Εκκλησίες, θεμελίωσε μοναστήρια και βρήκε τον Σταυρό του Μαρτυρίου του Κυρίου μας. Οι ναοί της Γεννήσεως και της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, είναι δύο από τους ναούς που έκτισε η Αγία Ελένη στους Αγίους Τόπους. Μετά την δράση της εκεί, εγκαταστάθηκε στην Νικομήδεια όπου και παρέδωσε την ψυχή της στον Κύριο, σε ηλικία 80 ετών, το 329 μ.Χ.

Οι δύο Άγιοι μας καλούν να έχουμε πίστη στον Θεό και ιεραποστολικό ζήλο. Ο Άγιος Κωνσταντίνος ονομάστηκε «Μέγας» επειδή κατάφερε να ειρηνεύσει και να σταθεροποιήσει την πολυεθνική αυτοκρατορία του και επειδή σεβάστηκε την προσωπική πίστη κάθε ανθρώπου και λαού. Ο Μέγας Κωνσταντίνος είναι ένα ζωντανό παράδειγμα για τους πολιτικούς άρχοντες κάθε εποχής που πρέπει να τους διακρίνει η πίστη στον Θεό, η αγάπη προς την Πατρίδα και η θυσιαστική διακονία για τον λαό. Όμως πίσω από μία τόσο σπουδαία προσωπικότητα στην παγκόσμια ιστορία κρύβεται μία γυναίκα και αυτή είναι η Αγία Ελένη. Η Αγία Ελένη είναι πρότυπο μητέρας, πρότυπο ανατροφέα παιδιού που προκόβει, που προσφέρει, που αναδεικνύεται, που διακονεί και το όνομά του μένει!

Αυτά τα μηνύματα ας αποκομίσουμε από την διπλή αυτή εορτή και να παίρνουμε θάρρος από τον λόγο του αναληφθέντος Κυρίου: «Ἐγώ εἰμι μεθ’ ὑμῶν καί οὐδείς καθ’ ὑμῶν». Αμήν.

Θ.Χ.

Πηγές:
* www.ierapostoles.gr.
* www.matia.gr.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Ακούμε πολλές φορές σε ύμνους και σε διάφορες ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας μας για την «Βασιλεία του Θεού». Ακούμε στα ιερά αναγνώσματα και στα ιερατικά κηρύγματα για την «Βασιλεία του Θεού». Κατ΄ αρχήν να διευκρινίσουμε ότι οι όροι «Βασιλεία του Θεού», «Βασιλεία των ουρανών» και «Αιώνια Ζωή» είναι ταυτόσημοι, σημαίνουν το ίδιο πράγμα!
- Τι είναι η «Βασιλεία του Θεού»;
- Η «Βασιλεία του Θεού» είναι ο καινούργιος κόσμος του Θεού, τον οποίο ενσαρκώνει, κηρύσσει και φανερώνει στον κόσμο ο Χριστός. Η Ανάσταση του Χριστού ήταν αυτή που έφερε και εγκαθίδρυσε αυτήν την νέα πραγματικότητα, τον καινούργιο κόσμο του Θεού. Ο Χριστός δίδασκε τους ανθρώπους: «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» που σημαίνει ότι σε λίγο θα κληθείτε να συμμετάσχετε στην νέα ιστορική πραγματικότητα, την οποία εγκαινιάζω με το κήρυγμα και τα έργα Μου.

«Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου», είπε ο Χριστός στον Πιλάτο. Πράγματι, η Βασιλεία του Θεού δεν είναι απ΄ αυτόν τον κόσμο. Όμως υπάρχει και βιώνεται από εδώ. Βιώνεται μέσα στην Θεία Λειτουργία όπου ο καθένας ως πρόσωπο και όλοι μαζί ως κοινωνία, ως Εκκλησία δοξολογούμε, προσευχόμαστε και ευχαριστούμε τον Θεό, τον Κύριο και δημιουργό των όλων. Βιώνεται στις διαπροσωπικές μας σχέσεις. Η αιώνια ζωή δεν αρχίζει από τον θάνατό μας, αλλά από τώρα, από μέσα μας, από την κάθε μας μέρα, από την σχέση αγάπης και πίστης προς τον Θεό.

Η Βασιλεία του Θεού είναι κοντά:

* όταν οι άνθρωποι αγαπούν ο ένας τον άλλον,

* όταν κάνουν ευτυχισμένο ο ένας τον άλλον,

* όταν πηγαίνουν ο ένας στον άλλον και δίνουν τα χέρια,

* όταν δημιουργούν προϋποθέσεις για ειρήνη,

* όταν κάνουν διάλογο μεταξύ τους,
* όταν είναι χαρούμενοι και κατανοούν ο ένας τον άλλον,

* όταν χαρίζουν ο ένας στον άλλον χαρά με ένα καλό λόγο, με ένα βλέμμα γεμάτο αγάπη και κατανόηση.

Ο Χριστός περιγράφει αυτούς τους ανθρώπους στους λεγόμενους Μακαρισμούς:

«οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι»: δηλαδή, οι ταπεινοί, όσοι νιώθουν τον εαυτό τους φτωχό μπροστά στον Θεό.

«οἱ πενθοῦντες»: δηλαδή, όσοι θλίβονται για το κακό που υπάρχει στην ζωή και στον κόσμο και αγωνίζονται να εξαλειφθεί.

«οἱ πραεῖς»: δηλαδή, αυτοί που σιχαίνονται την βία.

«οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην»: δηλαδή, αυτοί που λαχταρούν, θέλουν και εργάζονται μ΄ όλες τους τις δυνάμεις για να επικρατήσει η δικαιοσύνη του θελήματος του Θεού. 

«οἱ ελεήμονες»: όσοι δείχνουν συμπάθεια προς τους πάσχοντες και αγαπούν αλλήλους.

«οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ»: αυτοί που έχουν καθαρό τον εσωτερικό τους κόσμο από ανήθικες πράξεις και διακρίνονται για την καθαρότητα της ψυχής και τα αγνά κίνητρα

«οἱ εἰρηνοποιοί»: όσοι επιδιώκουν την ειρήνη, αφού πρώτα αυτοί βιώνουν την ειρήνη σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Όσοι θέλουν και εργάζονται για να υπάρχουν και να επικρατούν αρμονικές σχέσεις ανάμεσα σε πρόσωπα, ομάδες και λαούς.

Τέτοιοι άνθρωποι θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού!

Εδώ πρέπει να κάνουμε μία διάκριση: ότι η Βασιλεία του Θεού έχει δύο χαρακτηριστικά:
α) την επίγεια μορφή της, σ΄ αυτόν τον κόσμο δηλαδή. Που αγωνιζόμαστε όσο μπορούμε τα αγαθά της Βασιλείας του Θεού να τα απολαύσουμε από τώρα. Ποια είναι αυτά τα αγαθά; Εσωτερική γαλήνη, ειρήνη, ελευθερία, δικαιοσύνη, ισότητα, πνευματική πληρότητα, αγαπητικές σχέσεις, απελευθέρωση από το κακό, τον θάνατο, την φθορά. Η Εκκλησία ως μια νέα κοινωνία σε πορεία, έκανε πράξη σποραδικά μέσα στην ιστορία τα μηνύματα της Βασιλείας του Θεού. Κι αυτό γιατί στην ουσία ταυτίζονται Εκκλησία και Βασιλεία του Θεού.
β) την μέλλουσα, τέλεια και ένδοξη μορφή της, με την ανάσταση των νεκρών και την Δευτέρα Παρουσία, όπου όλα θα ανακαινιστούν, θα γίνουν άφθαρτα και θα υπάρχουν για πάντα. Όπου ο άνθρωπος, αναστημένος, άφθαρτος, πνευματικός, μη έχοντας ανάγκη από τροφή, ρούχα, αρρώστια, θάνατο και απολαμβάνοντας τα αγαθά του Θεού θα ζει αιωνίως κοντά Του και θα Τον δοξολογεί.
Άρα, η Βασιλεία του Θεού ήρθε και υπάρχει αλλά βιώνεται μερικώς σ΄ αυτόν τον κόσμο. Με την Δευτέρα Παρουσία όμως θα είναι αιώνια, τέλεια και στην ολοκληρωμένη της μορφή.
Γι΄ αυτό ο Χριστός στις παραβολές Του μίλησε για την ανεκτίμητη αξία της (παραβολές κρυμμένου θησαυρού και πολύτιμου μαργαρίτη) και πόσο έτοιμοι πρέπει να είναι οι άνθρωποι για να την ζήσουν και να την κληρονομήσουν (παραβολή δέκα παρθένων) και πως η Βασιλεία του Θεού απευθύνεται προς όλους τους ανθρώπους (παραβολή βασιλικών γάμων).
Μέσα στην λατρεία της Εκκλησίας η Βασιλεία του Θεού έχει κεντρική θέση, ειδικά στην Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία ξεκινά με την αναφώνηση «Εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος...». Κατά την Μεγάλη Είσοδο ο λειτουργός Ιερέας εύχεται: «Πάντων ἡμῶν μνησθείη Κύριος ὁ Θεὸς ἐν τῇ βασιλείᾳ αὐτοῦ...». Στην Κυριακή προσευχή, το Πάτερ ημών τι λέμε; «ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου». Το θέμα της Βασιλείας του Θεού λοιπόν αφορά κάθε Χριστιανό πάρα πολύ.
Κάθε άνθρωπος και κάθε κοινωνία θέλουν και οραματίζονται μία αλλιώτικη ζωή απ΄ αυτή που ζουν. Η Εκκλησία λοιπόν μας απευθύνει ένα καινούργιο τρόπο ζωής που δεν είναι ούτε ένα ψέμα, ούτε ένας φανταστικός κόσμος αλλά όραμα και συγχρόνως πραγματικότητα μίας αλλιώτικης ζωής, αιώνιας, άφθαρτης, πνευματικής και κοντά στον Θεό.
- Τι χρειάζεται;
- Αγωνιστική διάθεση. Όσοι θέλουμε και προσπαθούμε γι΄ αυτό, γνωρίζουμε βέβαια τις δυσκολίες, γιατί «διὰ πολλῶν θλίψεων δεῖ ἡμᾶς εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» αλλά ο Χριστός μας διαβεβαιώνει ότι «ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν», δηλαδή μέσα μας και ανάμεσά μας. Προσπάθεια και αγώνας χρειάζεται. Αν θέλει ο άνθρωπος τα πάντα μπορεί μέσα στην χάρη του Θεού. Απόδειξη: οι Άγιοι, απλοί άνθρωποι σαν και εμάς αλλά με την χάρη του Θεού μέσα τους και με καταβολή πνευματικού αγώνα και προσπάθειας.
Ας δώσει και σε μας ο Θεός την φώτιση και την ενίσχυση στον δικό μας αγώνα να βιώνουμε καθημερινά την Βασιλεία Του και να την κληρονομήσουμε απολαμβάνοντας τα αιώνια αγαθά της. Αμήν.

Θ.Χ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Επιμελείται φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Την πέμπτη Κυριακή από το Πάσχα η Εκκλησία μας θυμίζει το θαύμα της θεραπείας ενός ανθρώπου που είχε γεννηθεί τυφλός. Το σημερινό Ευαγγέλιο, όπως και όλες οι Ευαγγελικές διηγήσεις του Πεντηκοσταρίου, έχουν στόχο να μας παρουσιάσουν ποιος ήταν ο Ιησούς Χριστός και ποιο το έργο Του. 

Κεντρικό πρόσωπο της σημερινής ευαγγελικής περικοπής είναι ένας τυφλός. Ωστόσο το περιεχόμενό της αναφέρεται στην πνευματική τυφλότητα.

Ένα Σάββατο, ενώ έμπαινε στην πόλη ο Ιησούς με τους μαθητές του, συνάντησαν έναν άνθρωπο, που είχε γεννηθεί τυφλός και περνούσε τον χρόνο του ζητιανεύοντας. Ο Κύριος, βλέποντάς τον, και μετά που μία μικρή συζήτηση που είχε με τους μαθητές του, έφτυσε στο έδαφος και με το υγρό χώμα έφτιαξε λάσπη. Πήρε την λάσπη στα χέρια του και μ΄ αυτήν άλειψε τα βλέφαρα του τυφλού. Κι ενώ ασφαλώς ο τυφλός άνδρας απορούσε μ΄ αυτήν την κίνηση, ο Κύριος τον έστειλε να ξεπλύνει τη λάσπη στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ.

Πράγματι, χωρίς να διστάσει καθόλου, ο τυφλός υπάκουσε σ΄ αυτήν την εντολή και μόλις ξεπλύθηκε και καθάρισε τη λάσπη από τα βλέφαρά του και μπόρεσε και τα άνοιξε, διαπίστωσε ότι έβλεπε το φως και ό,τι τον περιέβαλε, για πρώτη φορά στη ζωή του! Ο ενθουσιασμός του απερίγραπτος!

«Εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός». Ο ψαλμικός αυτός στίχος ταιριάζει απόλυτα στους άπιστους και τυπολάτρες Φαρισαίους, οι οποίοι διαπίστωσαν από τα λόγια του πρώην τυφλού ότι αυτός που τον είχε κάνει καλά ήταν ο Ιησούς. Τότε άρχισε να υπάρχει διχογνωμία μεταξύ τους: ο Ιησούς ήταν αμαρτωλός επειδή δεν τηρούσε την αργία του Σαββάτου και θεράπευε εκείνη την ημέρα ή ήταν απεσταλμένος από τον Θεό, αφού μπορούσε να κάνει θαύματα;  Ρώτησαν και τη γνώμη του πρώην τυφλού. Αυτός, δείχνοντας την πίστη του και την ευγνωμοσύνη του, δήλωσε στους Φαρισαίους ότι θεωρεί προφήτη αυτόν που τον θεράπευσε.

Τότε οι Φαρισαίοι, μη πιστεύοντας στο θαύμα, φώναξαν τους γονείς του πρώην τυφλού, για να βεβαιωθούν ότι πράγματι γεννήθηκε χωρίς να βλέπει. Ήρθαν οι άνθρωποι αυτοί φοβισμένοι και βεβαίωσαν ότι πράγματι, ο γιος τους ήταν τυφλός μόλις την προηγούμενη μέρα. Ωστόσο, ο γιος τους ήταν πια ενήλικος και μπορούσε να δώσει μόνος του την απάντηση που ζητούσαν. Έτσι οι Φαρισαίοι ξαναφώναξαν τον άνθρωπο και άρχισαν να τον πιέζουν. Του έλεγαν να ομολογήσει ότι δεν είναι δυνατόν να τον θεραπεύσει ένας άνθρωπος αμαρτωλός, που δεν τηρούσε την αργία του Σαββάτου.

Αλλά ο πρώην τυφλός με τη λογική του απάντηση τους αποστόμωσε, χλευάζοντάς τους συγχρόνως: «Ξέρουμε ότι ο Θεός δεν εισακούει τους αμαρτωλούς, αλλά εκείνους που Τον σέβονται και κάνουν το θέλημά του. Από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, δεν ακούστηκε να έχει ανοίξει κανείς τα μάτια κάποιου που γεννήθηκε τυφλός. Δε θα μπορούσε να κάνει τίποτε τέτοιο, αν αυτός ο άνθρωπος δεν ήταν από τον Θεό». Οι Φαρισαίοι, ακούγοντας αυτά, τον πέταξαν έξω.

Εδώ βλέπουμε την πνευματική τυφλότητα. Και μία ανάλογη πνευματική τυφλότητα υπάρχει στις ημέρες μας. Γύρω μας ακούγονται μηνύματα υλιστικά και φωνές ολιγοπιστίας και συμβιβασμού. «Συμβιβάσου με τις απαιτήσεις της εποχής σου. Ζήσε ασύδοτα. Παραμέρισε την πίστη, που έθρεψε γενεές γενεών. Περιφρόνησε ηθικές αρχές. Καταπατήστε την αγάπη, την δικαιοσύνη, την τιμιότητα».

Επίκαιρο παράδειγμα των τελευταίων ημερών είναι ο "γάμος" του πρωθυπουργού του Λουξεμβούργου Ξαβιέ Μπετέλ με τον σύντροφό του! Τα ελεγχόμενα ΜΜΕ και το σύστημα σε βάζει να σέβεσαι την διαφορετικότητα και να θεωρείσαι ρατσιστής αν δεν το κάνεις. Την ομοφυλοφιλία δεν την έχεις μέσα σου, στην επιβάλλουν. Τον ρατσισμό δεν τον έχεις μέσα σου, στον επιβάλλουν. Την ξενοφοβία δεν την έχεις μέσα σου, στην επιβάλουν. Την διαστροφή δεν την έχεις μέσα σου, στην επιβάλλουν. Δημιουργηθήκαμε και πλαστήκαμε κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσιν Θεού. Στην πορεία άλλαξες γιατί έτσι σου το επέβαλλαν... Ποτέ δεν είναι αργά να δεις την αληθινή πραγματικότητα. Και όχι αυτή που σου επιβάλλουν αλλά αυτή που είναι πλημμυρισμένη με θείο Φως, με τον αληθινό Θεό, με αληθινή Πίστη, με θείο έρωτα για τον Ιησού Χριστό.

Εμπρός σ΄ αυτή την κατάσταση λίγοι είναι εκείνοι που ακολουθούν τα ίχνη του πρώην τυφλού. Λίγοι έχουν το θάρρος να αντιμετωπίσουν τα εμπόδια και να συνεχίσουν την πορεία της πίστεως και της ηθικής. Λίγοι είναι αυτοί που προσκυνούν τον Κύριο και σαν τον πρώην τυφλό αναφωνούν μέσα από την καρδιά τους: «Πιστεύω Κύριε». Λίγοι είναι εκείνοι που λένε: «Εγώ ένα ξέρω, ότι είναι προφήτης. Ήμουν τυφλός και μου χάρισε το φως μου».

Εκείνος που πιστεύει ότι κάνει το σωστό, δεν πρέπει να περιμένει ότι οι άνθρωποι θα του καθαρίσουν το δρόμο από τις πέτρες. Πρέπει τουναντίον να περιμένει ότι θα του ρίξουν κι΄ άλλες πέτρες στο πέρασμά του. Αντιμετωπίζει όμως κάθε εμπόδιο, κάθε λόγο ειρωνικό, κάθε μήνυμα απιστίας, κάθε πρόταση συνθηκολογήσεως, όταν βαθιά μέσα του λάμπει το αειλαμπές φως, o «ἀληθινὸς καὶ ἄδυτος τῆς δικαιοσύνης Ἥλιος», ο Χριστός! Τότε φαίνεται από τί μέταλλο είναι η ψυχή του. Την ώρα της συγκρούσεως με το πνεύμα του κόσμου δίνει τις εξετάσεις του. Άκαμπτος μένει, αποφεύγει τις σειρήνες του καιρού μας, όσο δένεται και με νέα πνευματικά δεσμά γερά επάνω στο κατάρτι, τον Χριστό, αναφωνεί «Πιστεύω Κύριε» και τραβάει εμπρός στο δρόμο τον: τον δρόμο της πίστεως και της χριστιανικής-εκκλησιαστικής ζωής.

Θ.Χ.

Πηγές:
* «Πεμπτουσία.gr»

* Κήρυγμα Κυριακής του Τυφλού, π. Σπυρίδωνος Πετεινάτου.

* Πω πω μία Ευρώπη..., «Anoixtomialos.gr».

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Επιμελείται φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Τό ὕδωρ τό ζῶν

Είναι καταμεσήμερο και λίγο έξω από την πόλη της Σαμάρειας Συχάρ, στο πηγάδι του Ιακώβ, ο Κύριος κάθεται να ξεκουραστεί. Ο τόπος έρημος, μα κάποια Σαμαρείτισσα πλησιάζει με τη στάμνα της για να πάρει νερό.

Καθώς την βλέπει ο Κύριος, της λέει: «Δος μου να πιω». Η γυναίκα απορεί: «Πώς εσύ τολμάς και ζητάς νερά από μένα, μια Σαμαρείτισσα;» Και ο Χριστός της αποκρίνεται: «Εάν γνώριζες τη δωρεά του Αγίου Πνεύματος και ποιος σου ζητά νερό, εσύ θα του ζητούσες και θα σου έδινε νερό που δεν στερεύει ποτέ». Η γυναίκα δεν κατάλαβε και ρωτά: «Κύριε, ούτε στάμνα έχεις και το πηγάδι είναι βαθύ· από πού λοιπόν έχεις το αστείρευτο νερό;» Και ο Χριστός της απαντά: «Καθένας που πίνει από το νερό αυτό του πηγαδιού, θα διψάσει πάλι. Εκείνος όμως που θα πιει από το νερό που θα του δώσω εγώ, δεν θα διψάσει ποτέ, αλλά θα αναβλύζει από την ψυχή του αστείρευτο νερό για να του χαρίζει ζωή αιώνια».

- «Κύριε, δως μου το νερό αυτό», παρακαλεί έκπληκτη η γυναίκα, «για να μη διψώ ποτέ».

Ο Κύριος τότε της λέει: «Πήγαινε και φέρε εδώ και τον άνδρα σου». «Δεν έχω άνδρα», απαντά εκείνη.

Κι ο παντογνώστης Κύριος της αποκαλύπτει όλη της τη ζωή: «Αλήθεια είπες. Πέντε άνδρες έχεις πάρει κι αυτός που τώρα έχεις δεν είναι άνδρας σου».

Η γυναίκα σαστίζει: «Κύριε, καταλαβαίνω ότι είσαι προφήτης. Πες μου, πού πρέπει να προσκυνούμε τον Θεό, στο βουνό μας Γαριζείν ή στα Ιεροσόλυμα;» Και ο Κύριος απαντά: «Σε λίγο καιρό ούτε μόνο στο Γαριζείν ούτε μόνο στα Ιεροσόλυμα θα λατρεύετε τον Θεό. Ο Θεός είναι πνεύμα, κι όσοι Τον λατρεύουν, πρέπει να Τον προσκυνούν με αφοσίωση και επίγνωση».

Λέει σ’ αυτόν η γυναίκα: «Γνωρίζω ότι έρχεται ο Μεσσίας. Όταν έλθει εκείνος, θα μας τα διδάξει όλα».

- «Εγώ είμαι ο Μεσσίας!» απαντά ο Κύριος.

Η γυναίκα τότε ενθουσιασμένη άφησε τη στάμνα της εκεί, έφυγε στην πόλη και άρχισε να φωνάζει: «Ελάτε να δείτε έναν άνθρωπο που μου είπε όλα όσα έκανα. Μήπως είναι αυτός ο Χριστός;» Και οι Σαμαρείτες άρχισαν να έρχονται προς το πηγάδι, να δουν τον Κύριο σαν τα διψασμένα ελάφια προς την πηγή.

Ποιο όμως είναι «τό ὕδωρ τό ζῶν» για το οποίο μίλησε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα; Είναι η Χάρις του Θεού. Ο Κύριος πήρε αφορμή από το φυσικό νερό του πηγαδιού και τη φυσική δίψα κάθε ανθρώπου για να διδάξει το μυστήριο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Η ζέστη του μεσημεριού, ο έρημος τόπος, το πηγάδι, η στάμνα, το νερό, η δίψα, όλα συντέλεσαν ως εικόνες για να περιγράψει ο Κύριος το μυστήριο της θείας Χάριτος, χωρίς την οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζήσει. Και ονομάζει ο Κύριος τη χάρη του Αγίου Πνεύματος «ὕδωρ ζῶν», διότι η Χάρις του Θεού καθαρίζει την ψυχή του ανθρώπου από κάθε μολυσμό, την ξεκουράζει και τη δροσίζει από το λίβα της αμαρτίας. Και τη ζωογονεί, ικανοποιεί όλους τους ανώτερους πόθους της, τη γεμίζει με όλες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος, της μεταγγίζει ζωή αιώνιο.

Και το νερό αυτό της ζωής μάς το παρέχει ο Κύριος όχι στο πηγάδι του Ιακώβ αλλά στην αγία του Εκκλησία. Εκεί με τα ιερά Μυστήρια μας μεταγγίζει ζωή, μας παρέχει άφεση, λύτρωση, χορτασμό, σωτηρία. Μας αναγεννά σε νέα ζωή, όπως συνέβη και με τη Σαμαρείτιδα, η οποία έγινε στο εξής αφοσιωμένη μαθήτρια του Κυρίου, ισαπόστολος, αγία, η αγία Φωτεινή. Και έτρεξε στα πέρατα της γης για να μεταδώσει το μυστήριο που έζησε, το μυστήριο της θείας Χάριτος.

Οι άνθρωποι περιμένουν

Μόλις επέστρεψαν οι μαθητές στο πηγάδι, παρακάλεσαν τον Κύριο να φάει κάτι. Αυτός όμως τους είπε: «Δική μου τροφή είναι να κάνω το θέλημα του Πατρός μου, να εργάζομαι τη σωτηρία των ανθρώπων. Σηκώστε τα μάτια σας και κοιτάξτε τα πλήθη των Σαμαρειτών που έρχονται. Όλοι αυτοί είναι πνευματικά χωράφια έτοιμα για θερισμό. Οι προφήτες πριν από εμένα κι εγώ κατόπιν έσπειρα σ’ αυτά και θα θερίσετε εσείς. Όπως και στο μέλλον, θα σπείρετε εσείς και θα θερίσουν οι διάδοχοί σας».

Όταν οι Σαμαρείτες έφθασαν στο πηγάδι, άκουγαν με πόθο τα λόγια του Μεσσία· και Τον παρακαλούσαν να μείνει για πάντα μαζί τους. Και ο Κύριος έμεινε στην πόλη τους δυο μέρες και τους δίδαξε μεγάλες αλήθειες. Και πίστεψαν σ’ Αυτόν πολλοί και ομολογούσαν ότι αυτός είναι ο Μεσσίας, ο Χριστός.

Οι Σαμαρείτες ήταν ένα πνευματικό χωράφι έτοιμο για θερισμό. Πλήθος ανθρώπων που ποθούσαν να ακούσουν το κήρυγμα του Χριστού και να σωθούν. Γι’ αυτό παρακάλεσαν τον Κύριο να μείνει στην πόλη τους. Δεν είχαν δει πολλά θαύματα. Ένα τους συγκλόνισε, η μεταστροφή της συμπατριώτισσάς τους. Και ο Κύριος με το λόγο του και με τη χάρη του τους βοήθησε να πιστέψουν και να μετανοήσουν.

Αλλά οι Σαμαρείτες εκείνοι αποτελούσαν μία προτύπωση, μια εικόνα όλης της ανθρωπότητας. Μιας ανθρωπότητας που χωρίς συχνά να το συνειδητοποιεί, διψά να ακούσει το μήνυμα της λυτρώσεως, να ξεδιψάσει από το ύδωρ της ζωής. Πόσοι άνθρωποι και σήμερα βρίσκονται στην άγνοια, στην πλάνη, στο σκοτάδι! Και ζητούν λίγη χαρά, λίγη ανάπαυση. Ζητούν κάπου να πιαστούν, κάπου να βρουν λίγη ελπίδα, λίγο φως. Κι έχουμε χρέος όλοι μας να κάνουμε το έργο της Σαμαρείτιδος. Να μιλήσουμε σ’ αυτούς με το λόγο μας και με το παράδειγμά μας για την εμπειρία της εν Χριστῷ ζωής. Οι ψυχές πολλές και περιμένουν. Είναι έτοιμες για θερισμό. Κάποιος πρέπει να τρέξει κοντά τους.

Διασκευή από ομώνυμο άρθρο του blog «Χριστιανική Φοιτητική Δράση».