Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΙΛΟ ΤΟΥ ΜΕΓΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ

«Συνεργασθείτε μαζί μου στόν έπαινό του, διηγούμενος ο καθένας και κάποια άλλη από τις αρετές του·

αυτοί που έχετε εξουσία, τον νομοθέτη,

οι κάτοικοι των πόλεων, τον πολιστή,

οι προϊστάμενοι του δήμου, την ευταξία,

αυτοί που ασχολούνται με τις ομιλίες, τον διδάσκαλο,

οι άγαμοι, τον νυμφαγωγό,

οι έγγαμοι, τον σύμβουλο,

οι μοναχικοί, τον αναπτερωτή,

οι κοινωνικοί, τον δικαστή,

οι αγράμματοι, τον οδηγό,

οι θεωρητικοί, τον θεολόγο,

οι ευθυμούντες, το χαλινάρι,

οι πενθούντες, τον παρηγορητή,

οι γέροντες την βακτηρία,

οι νέοι, τον παιδαγωγό,

οι φτωχοί, τον προμηθευτή,

οι πλούσιοι, τον οικονόμο.

Καλόν είναι να επαινέσουν και οι χήρες τον προστάτη, οι ορφανοί τον πατέρα, οι πτωχοί τον φίλο τους, οι ξένοι τον φιλοξενητή, τον αδελφό τους τα αδέλφια, οι ασθενείς τον ιατρό - όποια και να είναι η νόσος και η θεραπεία, οι υγιείς τον φύλακα της υγείας. Όλοι να αναζητήσουν αυτόν που γίνεται τα πάντα σε όλους για να τους κερδίσει όλους ή έστω τους περισσότερους»*.

* Από τον Επιτάφιο Λόγο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου προς τον φίλο του Μέγα Βασίλειο, Επίσκοπο Καισαρείας.

Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ

Οἱ Χριστιανοί ζοῦμε καὶ ἐνεργοῦμε ὡς μέλη ἑνὸς σώματος: τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ Ἐκκλησία, συγκροτεῖται καὶ φανερώνεται κάθε φορὰ ποὺ τελεῖται ἡ Θεῖα Λειτουργία. Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερο καὶ σπουδαιότερο ἔργο ποὺ μπορεῖ νὰ πράξει ὁ ἄνθρωπος πάνω στὴν γῆ ἀπὸ τὴν Θεῖα Λειτουργία! Τὸ κέντρο τῆς ζωῆς ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ Θεῖα Λειτουργία και ἡ μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης μετάληψη τοῦ Σώματος καὶ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ.

Ἀπὸ τὸ μυστήριο τῶν μυστηρίων, τὴν Θεῖα Λειτουργία, γεννιοῦνται κι ἄλλα ἱερὰ μυστήρια ποὺ προσλαμβάνουν καὶ ἁγιάζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ κάθε πτυχὴ τῆς ζωῆς του. Τὰ μυστήρια δὲν περιορίζονται ἀριθμητικά, ἀλλὰ εἶναι κάθε ἱερὴ πράξη ποὺ συνδέει τὸν Θεὸ μὲ τοὺς ἀνθρώπους.

Μυστήριο εἶναι καὶ ἡ Βάπτιση, δηλαδὴ ἡ εἴσοδος καὶ ὁ ἐγκεντρισμὸς ἑνὸς ἀνθρώπου στὴν Ἐκκλησία,

ὁ Γάμος, τὸ μπόλιασμα τοῦ ἔρωτα δύο ἀνθρώπων στὸν Θεό καὶ ἡ ἔνωσή τους σὲ ἕνα,

ὁ Ἁγιασμὸς καὶ τὸ Εὐχέλαιο, ἡ ποίηση τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ ἐλαίου σὲ ἁγιαστικὸ καὶ θεραπευτικὸ μέσο,

ἡ Μετάνοια καὶ ἡ Ἐξομολόγηση, ἡ ἀνόρθωση ἀπὸ τὴν πτώση, ἡ ἐξαγόρευση τῶν ἁμαρτιῶν, ἡ πνευματικὴ ὡρίμανση ἀπὸ Πνευματικὸ πατέρα,

ἡ Κηδεία καὶ τὸ Μνημόσυνο, ἡ φροντίδα καὶ ἡ προσευχή μας γιὰ τοὺς κεκοιμημένους ἀδελφούς μας,

ἡ Κουρὰ, ἡ ἔνταξη ἑνὸς ἀνθρώπου στὴν μοναχικὴ πολιτεία,

ὁ Ἁγιασμὸς ἑνὸς σπιτιοῦ, ἑνὸς αὐτοκινήτου, ἑνὸς καταστήματος.

Μυστήριο εἶναι καὶ ἡ προσευχὴ, ἀκόμα καὶ ἡ ἔνδυση τοῦ ἐπιτραχηλίου ἀπὸ τὸν Ἱερέα. 

Η ΠΑΝΑΓΙΑ: Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΛΕΕΙ "ΝΑΙ" ΣΤΟΝ ΘΕΟ

Η Παναγία είναι το πρόσωπο που επέλεξε ο Θεός για να αναγεννήσει τον άνθρωπο και να του ανοίξει και πάλι την προοπτική της αιωνίου ζωής, για να συνδέσει ουρανό και γη.

Η Παναγία συμβολίζει τον άνθρωπο που λέει ΝΑΙ στον Θεό, που ελεύθερα δέχεται τον Θεό στην ζωή του, στην καρδιά του.

Ο Θεός μας αγαπά. Και περιμένει από μας να του ανοίξουμε την καρδιά μας για να μας κάνει καινούργιους.

Αυτό έκανε και η Παναγία.

π.Θ.Χ.

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ: Η ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ ΜΑΣ!

Πολύ όμορφες οι εόρτιες ευχές και τα θεολογικά μηνύματα αλλά εάν δεν νιώσω τα Χριστούγεννα ως κάτι που αφορά εμένα, όλους μας, την ύπαρξή μας, την οντότητά μας, την ανθρώπινη φύση μας, το εσωτερικό κενό θα συνεχίσει να υπάρχει

Σήμερα γεννιέται ο Χριστός για να αποκαταστήσει στον άνθρωπο την χαμένη του ομορφιά. Για να καθαρίσει την αμαύρωση, το μουτζούρωμα της φύσης του ανθρώπου που του προκάλεσε η αμαρτία των πρωτοπλάστων. Για να χαρίσει στον άνθρωπο την προοπτική της αιώνιας ζωής, να μπορέσει να πετύχει τον σκοπό του: το δημιούργημα να βρει νόημα, σκοπό και ύπαρξη στον Δημιουργό Του Θεό. Πόσο μεγάλη είναι η αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο. Βλέπει τον άνθρωπο να αποτυγχάνει από την αποστολή του, το καθ' ομοίωσιν και γίνεται άνθρωπος μέχρι σταυρικού θανάτου για να μας κάνει θεούς κατά χάριν!

Ημέρα ζωής, εορτή αναγέννησης, αφορμή χαράς και ελπίδας! Ζω τα Χριστούγεννα!

Το παρακάτω κείμενο του Αρχιμανδρίτου π. Χρυσοστόμου Χρυσόπουλου ας μας προβληματίσει:

«Όσο και αν εμείς δεν Τον θέλουμε, Εκείνος έρχεται και μας χαρίζει προνόμια και δικαιώματα.

Μας το λέει αύριο ο Απόστολος Παύλος σαλπίζοντας τα οφέλη της Θείας Ενανθρώπισης.

Όταν σβήσουν τα φώτα τα εορταστικά, σαν πάψουν οι ευχές και τα κάλαντα, καθώς θα κλείσει η Εκκλησία τα υμνολογικά της βιβλία και προχωρήσει το ημερολόγιο στην επόμενη του Αγίου Δωδεκαημέρου περίοδο, ο άνθρωπος μπορεί να αναλογισθεί: γιατί συνέβησαν τότε τα γεγονότα της Βηθλεέμ τότε και γιατί τα ξαναζούμε εμείς σήμερα. Τι εξυπηρετεί η κατάσταση αυτή;

Χρειάζεται ανανέωση της μνήμης και επικαιροποίηση του μηνύματος που εκπέμπουν οι γιορτές, όχι για να περάσουμε καλά εμείς κάποιες ημέρες, αλλά για να ζήσουμε όλοι τέλεια και για πάντα.

Μας υιοθετεί ο Κύριος μέσα απ’ την φάτνη, μας χαρίζει το δικαίωμα να ζούμε ελεύθερα από τα δεσμά του διαβόλου και μας παρέχει το προνόμιο να Τον αναγνωρίζουμε, να Τον αποδεχόμαστε και να Τον προσφωνούμε ως Πατέρα. Αποκτήσαμε μαζί Του «οικογενειακή» σχέση. Μπορούμε να Του πούμε πλέον ότι θέλουμε στην προσευχή ως παιδιά στον λογικό Πατέρα. Παρά τις αποστασίες μας και τις αστοχίες μας τον αντικρίζουμε, του μιλάμε, του ζητάμε, Τον παρακαλούμε για ότι νομίζουμε ότι θα μας βελτιώσει την εδώ ζωή μας και ελπίζουμε στο έλεός Του και για την άλλη.

Όπως κάθε άνθρωπος έχει έναντι του φυσικού του πατέρα δικαιώματα, κατ’ αντιστοιχία έχουμε και εμπρός στον Θεό. Είναι το δικαίωμα μας κληρονομικά. Όχι υλικών αγαθών, αλλά άυλης προσφοράς. Να μας παρέχει την προστασία Του, την χάρη Του και το δικαίωμα της σωτηρίας. Έχουμε ελπίδα πλέον ότι ο αγώνας μας μπορεί να μην τον εκτιμήσουν, αξιοποιήσουν, επιβραβεύουν οι άνθρωποι∙ δεν θα συμπεριφερθεί όμως έτσι ο Κύριος. Είναι Θεάνθρωπος και μας δέχεται με τα πλεονεκτήματα- χαρίσματα και τα μειονεκτήματα-αμαρτήματα που φέρουμε. Αυτά είναι τα προνόμια και τα δικαιώματα που απορρέουν από την αυριανή γιορτή.

Ο Θεός είχε υποσχεθεί ότι θα έρθει, ήρθε ο κατάλληλος χρόνος και εκπλήρωσε ότι είχε προείπει ποικιλότροπα. Από την απόφασή Του αυτή είμαστε εμείς οι κερδισμένοι, ας αναλογισθούμε την ευθύνη μας και τις υποχρεώσεις μας. Η πίστη είναι αναγκαία προϋπόθεση για να ορθώσουμε λόγο ειλικρίνειας, ικεσίας και παράκλησης και να λαμβάνουμε ευλογία, παρηγοριά και λύτρωση».

Η ΣΥΛΛΗΨΙΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ

Κάθε φορά που η Εκκλησία εορτάζει μία σύλληψη, τιμά την θεόπλαστο δώρο της συνουσίας και της τεκνοποιίας. Δύο συλλήψεις εορτάζει η Εκκλησία: την μία στις 9 Δεκεμβρίου και είναι η σύλληψις της Αγίας Άννης και την δεύτερη στις 23 Σεπτεμβρίου και είναι η σύλληψις της Αγίας Ελισάβετ στον Τίμιο Πρόδρομο.

Η Εκκλησία τιμά τον γάμο και την οικογένεια και τα μεταποιεί και μεταμορφώνει σε φυτώρια αναδείξεως νέων χριστιανικών προσωπικοτήτων και εργαστήρια αγιότητος.

Στις 9 Δεκεμβρίου, τιμώντας την σύλληψη της Αγίας Άννης, λύονται τα δεσμά της ατεκνίας! Οι προσευχές, τα δάκρυα, ο πόνος, η αγωνία γίνονται θεία πραγματικότητα: Οι καταρράκτες της μήτρας της Θεοπρομήτορος διανοίγονται και η άκαρπος καρποφόρος αναδείκνυται! Η Παναγία κυοφορείται και πρόκειται να βλαστήσει στον κόσμο η σωτηρία!

Και δίνει το μήνυμα: "τὰ ἀδύνατα παρὰ ἀνθρώποις δυνατὰ παρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν".

Ο ΤΡΟΠΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Ο τρόπος σωτηρίας των Χριστιανών: Ο Χριστός πάντα θα σου απλώσει το χέρι Του, και θα το βρεις εκεί όταν εσύ θα απλώσεις το δικό σου και θα τον ζητήσεις. Και είναι εκεί γιατί αγωνίζεσαι να σηκώνεις τον σταυρό σου και να Τον ακολουθείς!

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΠΕΡΣΗΣ

«Πεισθεὶς τῇ καλῇ συζύγῳ, τῶν Περσῶν τὸ φρόνημα καὶ τὸν φόβον Ἰάκωβε κατέπτυσας».

Μία σύζυγος που έσωσε τον άνδρα της από την παγίδα της ειδωλολατρίας. Μία σύζυγος που έφερε και πάλι τον άνδρα της στον Χριστό. Αυτός ο σύζυγος που πίστευε στον Χριστό αλλά για να ικανοποιήσει τον φίλο του Πέρση Βασιλιά μετεστράφη στα είδωλα, όχι μόνο συνήλθε από την πλάνη του ψεύδους, από την ζάλη της απωλείας, αλλά δέχθηκε ένα φρικτό μαρτύριο για τον Χριστό! Ακρωτηρίασαν όλα τα μέλη του σώματός του! Αυτός είναι ο Άγιος Ιάκωβος ο Πέρσης, του οποίου η Εκκλησία εορτάζει, 27 Νοεμβρίου, την μνήμη του!

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ: Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΘΕΪΑ

Του Διακόνου π. Θεοδώρου Χατζηευστρατίου.

    Άγιος Δημήτριος, ο λαμπρός νέος που αγάπησε τον Θεό, ο αγωνιστής, ο υπέρμαχος της πίστης και της Εκκλησίας, ο γενναίος στρατιωτικός και μάρτυρας, ο φαεινός λύχνος που διδάσκει, ο λαοφιλής Άγιος, που πρέπει να τον μιμηθούμε. Το μαρτύριο και ο θάνατος του για την πίστη αποτελεί υπέρτατη πράξη αληθινής αγάπης προς τον Κύριο.

    Τότε που η ειδωλολατρία, η νέα πίστη είχε αρχίσει να διεισδύει στην διοίκηση, στον στρατό του κράτους. Ο όχλος αρκούνταν να φωνάζει συνθήματα «για άρτον και θεάματα» αλαλάζοντας στις αρένες. Το κατάντημα του λαού όταν διαφθαρεί, όταν η ασυδοσία ονομάζεται πρόοδος και όταν η ασέβεια ονομάζεται πολιτισμός. Ο γενναίος στρατιώτης που σφραγίζει την ομολογία του με το αίμα. Και ήρθε η επιβεβαίωση: «εάν καταδίωξαν εμένα θα καταδιώξουν και εσάς».

    Τρανή απόδειξη της γνησιότητας της Εκκλησίας. Το σημερινό κείμενο του Ευαγγελίου μας μιλάει. Ο Ιησούς Χριστός δεν υπόσχεται τίποτα το εγκόσμιο. Ο Ιησούς Χριστός δεν κάνει οπαδούς. Οπαδούς κάνουν οι πρόεδροι των κομμάτων και των ποδοσφαιρικών ομάδων! Η Εκκλησία μας εξακολουθεί να διώκεται. Ζει ένα καινούργιο δράμα και υπάρχουν σύγχρονοι εχθροί που μισούν θανάσιμα την Εκκλησία, που υποστηρίζουν πως πρέπει να λείψει η Εκκλησία και ο Χριστός. Ανελέητος ο διωγμός κατά της Εκκλησίας.

    Υπάρχει νέα θρησκεία: η θρησκεία της αθεΐας. Ομοιάζουν οι καιροί μας με τους καιρούς των αρχαίων διωγμών. Σήμερα πολεμούν την Εκκλησία και βιώνουμε μια δυσάρεστη κατάσταση. Εμείς μένουμε σταθεροί. Δεν θα χαθεί η Εκκλησία που είναι πολιτεία και βασιλεία του Θεού. Οι Χριστιανοί θα δοκιμαστούν και θα κερδίσουν και αυτή την μάχη, έχοντας το αγωνιστικό φρόνημα και την γενναιότητα του Αγίου Δημητρίου.

ΠΙΣΤΗ & ΑΓΙΟΤΗΤΑ

Του Διακόνου π. Θεοδώρου Χατζηευστρατίου.

    Η πίστη είναι θέμα καρδιάς, όχι λογικής. Όταν ανοίγουμε την καρδιά, τότε βιώνουμε την παρουσία του Θεού, τότε έρχεται το Άγιο Πνεύμα να κατοικήσει μέσα μας.

    Τότε, ο άνθρωπος ανακαλύπτει το νόημα της ζωής και καταλαβαίνει πως η θέωση είναι ο σκοπός της ζωής, γλυκαίνεται από την ιδέα και θέλει να αγωνιστεί.

    Θέλει να γίνει άνθρωπος του Θεού, μίμηση Χριστού σε λόγο και ζωή, να κάνει το Ευαγγέλιο πράξη, να ταυτίσει το θέλημά του με το θέλημα του Θεού. Με μία λέξη, να γίνει Άγιος! Διψάει για χαρά, για ζωή, για κοινωνία, για αθανασία. Και ξέρει πως αυτά θα τα βρει μόνο στον Δημιουργό του!

    Και σ' αυτήν την πορεία θέλει να έχει δίπλα του συνεχώς την Μητέρα του, την Μητέρα του Θεού και όλου του κόσμου, την Υπεραγία Θεοτόκο Μαρία γιατί αυτή έγινε «ἡ γέφυρα ἡ μετάγουσα τοὺς ἐκ γῆς πρὸς οὐρανόν».

ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ...

Αγιότητα είναι μια βαθιά ευαισθησία. Μια βαθιά ποιητική ματιά που μπορεί να μεταμορφώνει τα πάντα σε άγγιγμα ψυχής. Ο άγιος είναι ποιητής και ευαίσθητος. «Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει» λέει ο Όσιος Πορφύριος. Αγαπάει ακόμη και τα μη αξιαγάπητα. Εκείνο που όλοι θα περιφρονούσαν με μεγάλη χαρά, η αγιότητα το μαζεύει, το αγκαλιάζει, το φιλά με πάθος μέχρι να το θεραπεύσει.

Η αγιότητα μεταμορφώνει τα έρημα. Κυκλώνει τα διεσπαρμένα. Ενώνει τα διαιρεμένα. Μπορεί και αντέχει πάνω και περά από τις πληγές και τις καταστροφές. Κοιτάει εκεί που δεν κοιτάει κανείς άλλος. Δεν χωρίζει τα πράγματα σε καλά και κακά. Δεν τους βάζει ταμπέλες. Δεν κατηγοριοποιεί την ζωή σε ανώτερη και κατώτερη. Δεν διχάζει, δεν μοιράζει, δεν αποσπά, ενώνει, συνενώνει, και δυναμώνει το αδύνατο να συμβεί και το όνειρο να πραγματωθεί.

Η αγιότητα είναι μια βαθιά ποίηση που συντονίζει το σύμπαν στους στίχους του δημιουργού Του. Είναι ο ίδιος ο Χριστός που μέσα από τον άγιο μιλάει ξανά για την αγάπη. Που μέσα από την ματιά του αγίου στέλνει το τρυφερό βλέμμα του σε όλους τους κουρασμένους. Στους αποτυχημένους και τους κουρελιασμένους στις μάχες της ζωής. Μια τεράστια αγκαλιά να ξαποστάσουν πάντες.

Η αγιότητα είναι μεταξένια αίσθηση της ζωής. Ευαισθησία που αναγεννά την πρωπτωτική ματιά. Τότε που τα πάντα ήταν έκπληξη και θαυμασμός. Τότε που τίποτε δεν ήταν βαρετά το ίδιο ή επαναλήψιμο. Η αγιότητα αναδεικνύει ξανά την ξεχασμένη μας παιδικότητα. Εκείνο το ξάφνιασμα μπροστά στο μυστήριο της ζωής.

Η αγιότητα δεν είναι τελειότητα μα αποδοχή της ασημαντότητας. Δεν είναι επιτυχία μα δώρο. Δεν είναι κατόρθωμα αλλά χάρισμα. Δεν είναι δύναμη μα κένωση και άδειασμα. Ταπείνωση και εκούσια απόσυρση από τα φώτα του ψεύτικου, πρόσκαιρου και μάταιου.

Δεν αγιάζουν οι αναμάρτητοι μα εκείνοι που άντεξαν να δουν τις αμαρτίες τους. Να τις ακουμπήσουν δίχως να φοβούνται μην λερωθούν και χαλάσει το προφίλ τους. Είναι ανώτερος λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος εκείνος που είδε τις αμαρτίες του, από εκείνο που ανέστησε νεκρούς.

Ο άγιος δεν ξέρει ότι είναι άγιος. Εάν το ήξερε απλά δεν θα ήταν. Όπως ο αθώος δεν γνωρίζει την αθωότητα του. Πολλώ δε μάλλον δεν την προασπίζει. Αθωότητα που προασπίζεται είναι "ευγενής "ναρκισσισμός. Ο άγιος το μόνο που γνωρίζει είναι η έντονη παρουσία του Χριστού εντός του.

Ο άγιος βιώνει μια εσωτερική αποδοχή του Θεού. Μια αγκαλιά που δεν το κρίνει, παρά μονάχα τον καλύπτει από το ψύχος του κόσμου τούτου.

Ο άγιος μονάχα αγαπά. Γιατί ο ίδιος έχει βιώσει την αγάπη του Θεού. Ξέρει από πάθη και οδύνη. Γνωρίζει τι σημαίνει αστοχία υπαρξιακή, λάθος, σφάλμα και πτώση, γιατί δεν γεννήθηκε άγιος, ούτε τέλειος, μα ούτε προνομιούχος. Πόνεσε, έπεσε, έπαθε, έμαθε. Έτσι μας καταλαβαίνει μας κατανοεί και ποτέ δεν μας κρίνει. Μονάχα μας αγαπά. Παντού και πάντοτε.

Ο άγιος δεν απορρίπτει. Αποδέχεται απόλυτα, διακρίνοντας την πράξη από το πρόσωπο. Την πράξη την επικρίνει, το ανθρώπινο πρόσωπο, ποτέ. Το καταλαβαίνει και το συμπαθεί. Όχι ηθικά. Μα οντολογικά. Γνωρίζει ότι αυτός είναι ο άνθρωπος. Φοβισμένος, τραυματισμένος, χαμένος και πτωτικός. Εκφράζοντας το πνεύμα του Χριστού, συγχωρεί όχι μια πράξη, αλλά τον όλο άνθρωπο. Όπως το έκανε ο Χριστός. Δεν σώζει τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του απλώς, αλλά από την ίδια του την φύση.

Η αγιότητα είναι ένα παράθυρο για να μπορούν εκεί που θέλουν και επιθυμούν, να κοιτάζουν την βασιλεία του Θεού.

π. Λίβυος Παπαδόπουλος