Ορθόδοξα Μηνύματα

Δεν είμαστε θρησκεία, δεν είμαστε Χριστιανισμός. Είμαστε Εκκλησία, η Ορθόδοξη Εκκλησία, η «μία, ἁγία, καθολικὴ καὶ ἀποστολική Ἐκκλησία» η οποία είναι πίστη σαρκωμένη, είναι αποκάλυψη, είναι φανέρωση του Θεού στον άνθρωπο: «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν».

Τετάρτη 19 Αυγούστου 2015

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Ο ΜΗΝΑΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Θεαρχίῳ νεύματι, πάντοθεν οἱ θεοφόροι Ἀπόστολοι, ὑπὸ νεφῶν μεταρσίως αἰρόμενοι.

Καταλαβόντες τὸ πανάχραντον, καὶ ζωαρχικόν σου σκῆνος, ἐξόχως ἠσπάζοντο.

Αἱ δὲ ὑπέρτατοι τῶν οὐρανῶν Δυνάμεις, σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι.

Τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα προπέμπουσι, τῷ δέει κρατούμεναι, ὑπερκοσμίως δὲ προῴχοντο, καὶ ἀοράτως ἐβόων, ταῖς ἀνωτέραις ταξιαρχίαις· ἰδοὺ ἡ παντάνασσα Θεόπαις παραγέγονεν.

Ἄρατε πύλας, καὶ ταύτην ὑπερκοσμίως ὑποδέξασθε, τὴν τοῦ ἀενάου φωτὸς Μητέρα.

Διὰ ταύτης γὰρ ἡ παγγενὴς τῶν βροτῶν σωτηρία γέγονεν, ᾗ ἀτενίζειν οὐκ ἰσχύομεν, καὶ ταύτῃ ἄξιον γέρας ἀπονέμειν ἀδύνατον.

Ταύτης γὰρ τὸ ὑπερβάλλον, ὑπερέχει πᾶσαν ἔννοιαν.

Διὸ ἄχραντε Θεοτόκε, ἀεὶ σὺν ζωηφόρῳ Βασιλεῖ, καὶ τόκῳ ζῶσα, πρέσβευε διηνεκῶς, περιφρουρῆσαι καὶ σῶσαι, ἀπὸ πάσης προσβολῆς ἐναντίας τὴν νεολαίαν σου· τὴν γὰρ σὴν προστασίαν κεκτήμεθα.

Εἰς τοὺς αἰῶνας, ἀγλαοφανῶς μακαρίζοντες.

(Δοξαστικό οκτάηχο, Ἑσπερινοῦ Κοιμήσεως τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας)

Ο Αύγουστος είναι ο μήνας που κατακλύζεται από εορτές αλλά κυρίως από θεομητορικά γεγονότα. Στις 1 Αυγούστου εορτάζεται η πρόοδος του Τιμίου Σταυρού για την ευλογία και την προστασία των Χριστιανών από αρρώστιες και επιδημίες. Στις 6 Αυγούστου εορτάζεται η Μεταμόρφωση του Χριστού (που έλαβε χώρα στο Όρος Θαβώρ 40 ημέρες πριν από το πάθος Του) για να υπενθυμίσει στον άνθρωπο την δύναμη της αγάπης του Θεού και για να του δείξει την μέλλουσα μεταμόρφωση της ανθρώπινης φύσης μετά την Τελική κρίση. Στην συνέχεια, στις 12 Αυγούστου, θυμόμαστε την αναγγελία του Αγγέλου στην Υπεραγία Θεοτόκο για την προσεχή Κοίμηση και Μετάστασή Της κοντά στον Υιό Της. Αποκορύφωμα είναι η εορτή της Κοιμήσεως της Υπεραγίας Θεοτόκου στις 15 Αυγούστου. Στις 29 Αυγούστου τιμούμε την μνήμη της αποτομής της Τιμίας κεφαλής του Βαπτιστή του Χριστού, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου για ένα εγωιστικό καπρίτσιο μίας πρόστυχης ηγεμονίδος. Και στο τέλος, στις 31 Αυγούστου, εορτάζεται η κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Παναγίας, δηλαδή η τοποθέτηση της Τιμίας Ζώνης Της σε μία χρυσή θήκη («ἁγία σορός») από τον Αυτοκράτορα Αρκάδιο στην Κωνσταντινούπολη, την επονομαζομένη αλλιώς ως «Θεοτοκούπολις».

Το πρώτο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου ψάλλονται στους Ιερούς Ναούς και Μονές οι δύο Παρακλητικοί Κανόνες προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Τον ένα (τον Μεγάλο Παρακλητικό) τον έγραψε ένας Βασιλιάς, τον δεύτερο (τον Μικρό Παρακλητικό) ένας μοναχός. Οι Χριστιανοί συρρέουμε στους Ναούς για να παρακαλέσουμε την Υπεραγία Θεοτόκο να πρεσβεύσει για την υγεία και την σωτηρία μας στον Υιό Της και Θεό μας. «Καί σέ μεσίτριαν ἔχω πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν, μή μοῦ ἐλέγξη τάς πράξεις ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων, παρακαλῶ Σέ Παρθένε, βοήθησον μοί ἐν τάχει» Για να μας λυτρώσει «ἐξ ἀμετρήτων ἀναγκῶν καί θλίψεων, καί ἐξ ἐχθρῶν δυσμενῶν, καί συμφορῶν βίου». Για να προβάλλει το αίτημά μας, την δέησή μας, την φωνή μας στον Σωτήρα του κόσμου ώστε να το πραγματοποιήσει. Κάποιες φορές όμως ίσως κλονιζόμαστε επειδή δεν πραγματοποιείται το αίτημα που ζητούμε από την Παναγία. Η απάντηση είναι η εξής: ο άνθρωπος «αἰτεῖται τήν χάριν, καί λαμβάνει τό δώρημα, πρός τό συμφέρον τῆς αἰτήσεως», δηλαδή ανάλογα με αυτό που ζητάμε, Όλοι όμως καταλαβαίνουμε πως δεν υπάρχει άλλη ελπίδα εκτός από την Υπεραγία Θεοτόκο. «Πρός τίνα καταφύγω ἄλλην Ἁγνή; ποῦ προσδράμω λοιπόν καί σωθήσομαι; ποῦ πορευθῶ; ποίαν δέ ἐφεύρω καταφυγήν; ποίαν θερμήν ἀντίληψιν; ποίαν ἐν ταῖς θλίψεσι βοηθόν; Εἰς σέ μόνην ἐλπίζω, εἰς σέ μόνην καυχῶμαι, καί ἐπί σέ θαρρῶν κατέφυγον». Και επισφραγίζουμε καταθέτοντας την πλήρη εμπιστοσύνη μας προς το πανάγιο πρόσωπό Της: «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ· φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου».

Διανύουμε την μεθέορτο περίοδο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που διαρκεί εννέα ημέρες, από τις 15 Αυγούστου έως τις 23 Αυγούστου. Αυτές τις ημέρες στους Ναούς ψάλλονται ύμνοι της Κοιμήσεως, το απολυτίκιο της εορτής «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας» και εορτάζεται αυτό το σεπτό και μεγάλο Θεομητορικό γεγονός.

Στις 12 Αυγούστου εορτάζεται το γεγονός της αναγγελίας του Αγγέλου στην Υπεραγία Θεοτόκο για την προσεχή Κοίμηση και Μετάστασή Της στον ουρανό, κοντά στον Υιό Της. «Αυτά λέγει ο Υιός σου: είναι καιρός να παραλάβω την Μητέρα Μου κοντά Μου. Γι’ αυτό να μην ταραχθείς, αλλά δέξου το μήνυμα με ευφροσύνη, επειδή μεταβαίνεις σε ζωή αθάνατη» Της είπε ο Άγγελος και Της έδωσε ένα κλαδί φοίνικα, χαροποιό και νικητήριο σύμβολο. Τότε η Παναγία χάρηκε πολύ από τον πόθο Της για να συναντήσει τον Υιό Της. Πήγε στο Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί. Επιστρέφοντας στο σπίτι Της νήστευσε, ετοίμασε όλα τα απαραίτητα για τον ενταφιασμό Της, κάλεσε τις συγγενείς και τις γειτόνισσες για να τις ενημερώσει για τα λόγια που Της είπε ο Άγγελος και τις υποσχέθηκε ότι, αφού μετασταθεί στους ουρανούς, θα φυλάει όχι μόνον αυτές αλλά και όλο τον κόσμο.

Στις 15 Αυγούστου, την τρίτη ημέρα, δεν βρίσκονταν όλοι οι Απόστολοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε «θεαρχίῳ νεύματι», οι Απόστολοι πετώντας ψηλά σηκωμένοι από μία νεφέλη έφτασαν μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της. Όλοι οι Απόστολοι ήταν λυπημένοι αλλά η Παναγία τους είπε: «Μαθητές του Υιού μου και Θεού, μην κάνετε πένθος και λύπη την χαρά μου». Τότε ο Απόστολος Παύλος Τής λέει: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής, διότι αν και δεν έζησα σωματικώς κοντά στον Υιό σου, βλέποντας όμως εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον». Μετά, αποχαιρέτησε όλους, ξάπλωσε πάνω στο νεκροκρέββατο, σταύρωσε τα χέρια Της, δεήθηκε και και ικέτευσε τον Υιό Της για την σύσταση και την ειρήνη όλου του κόσμου, ευλόγησε τους Αποστόλους και Ιεράρχες και παρέδωσε την παναγία ψυχή Της απ΄ ευθείας στον Υιό Της Ιησού Χριστό. Τότε, αφού σήκωσαν «τὸ πανάχραντον καὶ ζωαρχικόν Της σκῆνος» τό προσκύνησαν και ψάλλοντας επιτάφια εγκώμια και κρατώντας λαμπάδες πορεύονταν προς την Γεθσημανή «τοῦ κηδεῦσαί τὸ σῶμα, τὸ θεῖον καὶ ἀκήρατον». Μαζί τους και «αἱ ὑπέρτατοι τῶν οὐρανῶν Δυνάμεις, σὺν τῷ οἰκείῳ Δεσπότῃ παραγενόμεναι, τὸ θεοδόχον καὶ ἀκραιφνέστατον σῶμα προπέμπουσι, τῷ δέει κρατούμεναι». Ο ίδιος ο Κύριος μαζί με τις Αγγελικές Δυνάμεις παρέλαβε την ψυχή της Υπεραγίας Θεοτόκου για να Την γλιτώσει από τα τελώνια που ταλαιπωρούν την ψυχή του ανθρώπου για την πορεία της προς τον Θεό. Τότε οι ουράνιες αγγελικές Δυνάμεις κραύγαζαν: «ἰδοὺ ἡ παντάνασσα Θεόπαις παραγέγονεν». Έπειτα οι έφτασαν οι Απόστολοι στη Γεθσημανή, ενταφίασαν το πάναγνο σώμα της Θεοτόκου και περίμεναν εκεί τρεις μέρες ακούγοντας ακαταπαύστως σε όλο αυτό το διάστημα τους ύμνους και τις μελωδίες των αγίων Αγγέλων! Μετά από τρεις ημέρες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία μετέστη στους ουρανούς! Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός στο υπέροχο οκτάηχο δοξαστικό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου λέει στις ουράνιες δυνάμεις: «Ανοίξτε τις ουράνιες πύλες και Αυτήν υπερκοσμίως υποδεχθείτε που είναι η Μητέρα του αδιάκοπου φωτός. Γιατί μέσω Αυτής πραγματοποιήθηκε η σωτηρία ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Αυτήν δεν έχουμε την δύναμη να ατενίσουμε και σ΄ Αυτήν δεν μπορούμε να απονείμουμε τιμητικό προνόμιο. Διότι λόγω των θαυμαστών που Της συνέβησαν υπερέχει κάθε έννοια». Τέλος, την παρακαλεί να πρεσβεύει υπέρ του «περιφρουρῆσαι καὶ σῶσαι ἀπὸ πάσης προσβολῆς ἐναντίας τὴν νεολαίαν σου». Η νεολαία είναι το ευαίσθητο και ευάλωτο στοιχείο μίας κοινωνίας, ενός κράτους. Η νεολαία είναι η ψυχή της κοινωνίας και το μέλλον του κάθε τόπου. Η νεολαία είναι αυτή που καλείται με την παιδεία, τις γνώσεις και το ήθος της να διαφυλάξει την κληρονομιά των προγόνων της και να δημιουργεί «προς δόξαν Θεοῦ». Γι΄ αυτό και την παρακαλά να μεσιτεύει για να περιφρουρηθεί και να σωθεί από κάθε ενάντια προσβολή.

Ο Απόστολος Θωμάς ήταν ο μόνος από τους Αποστόλους που είδε την Μετάσταση της Θεοτόκου, δηλαδή την σωματική ανάσταση της Παναγίας και την ανάληψή Της στον ουρανό. Δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην κηδεία Της ευρισκόμενος στην Ινδία. Εκεί, μετά 3 ημέρες και ενώ τελούσε την Θεία Λειτουργία, βρέθηκε με θαυμαστό τρόπο στην Γεθσημανή και είδε όλα όσα συνέβησαν. Τότε παρακάλεσε την Παναγία να του δώσει για ευλογία την Ζώνη Της. Και εκείνη, καθώς ανέβαινε στους ουρανούς, του έριξε το Ιερό κειμήλιο «πρὸς δόξαν ἀκήρατον, ἀνερχομένη Ἁγνή, χειρί σου δεδώρησαι τῷ ἀποστόλῳ Θωμὰ τὴν πάνσεπτον Ζώνην σου» όπως ψάλλουμε στο απολυτίκιο της εορτής της Καταθέσεως της Τιμίας Ζώνης. Ο Απόστολος Θωμάς εν συνεχεία πληροφόρησε και τους υπόλοιπους Αγίους Αποστόλους για τα θαυμαστά αυτά γεγονότα και τους έδειξε την αγία Ζώνη της Παναγίας. Αυτήν την Αγία Ζώνη, την τελευταία ημέρα του εκκλησιαστικού έτους, την 31η Αυγούστου, προσκυνούμε ευλαβώς για να περιζωννύει όλους μας και καθένα μας ξεχωριστά. Να Την ευχαριστούμε και να Την δοξολογήσουμε για το απερχόμενο έτος και να πάρουμε ευλογία και ενίσχυση για το αρχόμενο.

«Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν». Η Παναγία ως μητέρα της ζωής δεν ήταν δυνατόν να κρατείται στο μνήμα και να υποστεί φθορά και αλλοίωση το πανάχραντο σώμα Της. «Τάφος καὶ νέκρωσις οὐκ ἐκράτησεν» αλλά ο Υιός Της, «ὁ μήτραν οἰκήσας ἀειπάρθενον πρὸς τὴν ζωὴν μετέστησεν». Την πήρε κοντά Του και εδώ και 2.000 χρόνια, η Παναγία, ιστάμενη δεξιά του Τριαδικού Θεού κατά την ψαλμική ρήση του Προφητάνακτος Δαυίδ «παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη», πρεσβεύει για όλους μας, και για τους πιστούς και για τους απίστους, διότι η Παναγία είναι μητέρα και ως μητέρα δεν μπορεί να ξεχωρίσει τα παιδιά της. Μπορεί να εκοιμήθη η Παναγία και να μετέστη στους ουρανούς αλλά «τὸν κόσμον οὐ κατέλιπε». Μεσιτεύει, προσεύχεται, παρακαλά, δακρύζει μπροστά στον Υιό Της, διότι είναι άνθρωπος και γνωρίζει πολύ καλά τον ανθρώπινο πόνο. Διότι είναι Μητέρα και γνωρίζει την αγωνία και την ανησυχία της μητέρας για την πορεία και την προκοπή των παιδιών της. Πρεσβεύει για να παύσουν τα φρυάγματα των εθνών, για να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο και για να ανακαλύψουν όλοι οι άνθρωποι την αλήθεια και το φως. Ακούει την απεγνωσμένη παρακλητική φωνή μας που λέει: «Βλέψον ἰλέω ὄμματί σου, καί ἐπίσκεψαι τήν κάκωσιν ἤν ἔχω, καί δεινῶν συμφορῶν, καί βλάβης καί κινδύνων, καί πειρασμῶν μέ λύτρωσαι, ἀμετρήτω σου ἐλέει»

Η Παναγία αντιπροσωπεύει τον άνθρωπο που αγωνίζεται για να φθάσει και να ενωθεί με τον Θεό. Σκοπός της ζωής μας είναι η θέωση. Οι άνθρωποι είμαστε δυνάμει θεοί κατά χάριν. Μπορούμε, συν Θεώ να γίνουμε ενεργεία θεοί κατά χάριν. Δηλαδή έχουμε την δυνατότητα να γίνουμε θεοί στην χάρη αλλά από την επιλογή και την κοπιώδη προσπάθειά μας εξαρτάται αν θα γίνουμε. Με την προϋπόθεση ότι θα ζούμε στο πέλαγος της Χάρης του Θεού. Το λέει και ο Μέγας Αθανάσιος: «Ο Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός». Αλλά δεν μπορεί να επιτευχθεί αυτό χωρίς την Υπεραγία Θεοτόκο. Διότι αυτή είναι η «κλῖμαξ δι' ἧς κατέβη ὁ Θεός», η σκάλα που ενώνει τον ουρανό με την γη, «τά ἄνω τοῖς κάτω». «Χαίρε Κεχαριτωμένη, μεσιτεύουσα Θεῷ καὶ ἀνθρώποις, ίνα τὸ μεσότοιχον ἀναιρεθῆ τῆς ἔχθρας, καὶ τοῖς ἐπουρανίοις ἐνωθῆ τὰ ἐπίγεια» λέει ο Βασίλειος Σελευκείας. Το πρωταρχικό αίτημά μας λοιπόν προς την Υπεραγία Θεοτόκο να είναι: Η υγεία και η προκοπή μας στον βίο και η ολοκλήρωση και η σωτηρία μας στην ζωή. Βίος είναι η παρούσα-επίγεια ζωή και Ζωή είναι η όλη πορεία του ανθρώπου, από τότε που γεννιέται μέχρι το ατελεύτητο. Από μαθηματικής οπτικής γωνίας ο άνθρωπος είναι μία ημιευθεία: έχει αρχή αλλά δεν έχει τέλος!

«Ὁ γλυκασμὸς τῶν Ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων ἡ χαρά, χριστιανῶν ἡ προστάτις, Παρθένε Μήτερ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ ἡμῶν καὶ ῥῦσαι τῶν αἰωνίων βασάνων». Αμήν.

Θ.Χ.

Τρίτη 18 Αυγούστου 2015

ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ & ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Ο αληθινός πατριωτισμός είναι σαν ένας έρωτας – μια έκφραση του έρωτα. Η πατρίδα είναι σαν ένα αγαπημένο πρόσωπο μέσα από το οποίο ο άνθρωπος ζητάει να έρθει σε επαφή με το βαθύτερο στοιχείο της φύσης του. Η αγάπη προς την Πατρίδα ή πατριωτισμός παρακινεί τον άνθρωπο να αγαπά περισσότερο και τους άλλους, ενώ ταυτόχρονα τον ωθεί και σε αυτοκριτική. Ποιος είμαι, τι έχω κάνει για την Πατρίδα, ήμουν σωστός και τίμιος απέναντί της, διαφυλάττω την κληρονομιά που κουβαλώ ως κάτοικος και γέννημα αυτής της χώρας. Αυτή η πραγματική αγάπη είναι ειρηνική και φιλάνθρωπη, δεν υποτιμά κανέναν, τιμά το διαφορετικό. Αυθεντική αγάπη προς την Πατρίδα είναι ο σεβασμός που δείχνουμε και το αίσθημα να διαφυλάξουμε όσα κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας: την Πίστη, την γλώσσα, τις παραδόσεις, τα ήθη και τα έθιμα, την ιστορία και τον πολιτισμό μας. Ταυτόχρονα, σεβόμαστε και τους άλλους λαούς χωρίς να τους υποτιμούμε διότι ένας πραγματικός Χριστιανός και γνήσιος πατριώτης δεν είναι ρατσιστής ή φυλετιστής.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καταδικάζει κάθε μορφή φυλετισμού, ρατσισμού και μισαλλοδοξίας και κάθε τάση επεκτατισμού. Όμως η Εκκλησία δεν αρνείται το Έθνος και την Πατρίδα και καλλιεργεί στον καθένα μας τον υγιή πατριωτισμό.

Όταν ο εγωισμός του ανθρώπου θέλησε να φθάσει πάλι τον Θεό χωρίς τον Θεό κάνοντας τον Πύργο της Βαβέλ, ο Θεός προκάλεσε σύγχυση στις γλώσσες και έτσι δημιουργήθηκαν τα Έθνη. Τα Έθνη είναι κοινότητες ανθρώπων που έχουν μεταξύ τους διαφορετικά ήθη, έθιμα, πολιτισμό, γλώσσα και παραδόσεις και κατοικούν επί μακρύ χρονικό διάστημα στον ίδιο γεωγραφικό χώρο. Ο Απόστολος Παύλος όταν πήγε στην Αθήνα το 50 μ.Χ. για να κηρύξει το Ευαγγέλιο είπε ότι «ὁ Θεός ἔχει καθορίσει τόν τόπο κατοικίας καί τά σύνορα τῶν ἐθνῶν». Όταν εμείς με παρεμβάσεις και πολέμους αναστατώνουμε τον πλανήτη και προσπαθούμε να εκριζώσουμε και να αφανίσουμε λαούς, τότε πάμε αντίθετα στην φυσική τάξη που έχει καθορίσει ο Θεός. Το ίδιο ισχύει όταν κάποια ισχυρά κράτη προσπαθούν να μεταφέρουν πληθυσμούς από ένα κράτος στο άλλο για να το καταστρέψουν και να το αφανίσουν.

Εμείς ζούμε στην Ελλάδα! Είμαστε Έλληνες! Ζούμε σ΄ ένα μικρό κράτος, μπορεί να είμαστε λίγοι και μικροί σε σχέση μ΄ άλλους λαούς που κατοικούν σ΄ άλλα μέρη αυτού του πλανήτη, μπορεί οι άλλοι να έχουν πράγματα να μας δείξουν. Να έχουν όμορφα τοπία, ουρανοξύστες, συστήματα ηλεκτρονικά και ηλεκτρολογικά, μία ανεπτυγμένη τεχνολογία που να μας κάνει να θαυμάζουμε. Εμείς όμως είμαστε Έλληνες και αυτό που έχουμε εμείς δεν το έχουν οι άλλοι. Είμαστε χαρούμενοι, έχουμε ένα καθαρό πρόσωπο, μία όμορφη ψυχή, φιλότιμο ελληνικό, μία ζωντανή πίστη στον Θεό που μας κάνει να είμαστε διαφορετικοί απ΄ όλους τους άλλους λαούς.

Ο Άγιος Νεκτάριος έγραψε το 1896: «Ο Ἕλληνας γεννήθηκε σύμφωνα με την Θεία Πρόνοια διδάσκαλος τῆς ἀνθρωπότητος• γι΄ αὐτό τὸ ἔργο τον ἐπέλεξε• αὐτή ἦταν ἡ ἀποστολὴ του• αὐτή ἦταν ἡ κλήση του στά ἔθνη». Αυτή ήταν η αποστολή του Έλληνα και προτού ακόμα γνωρίσει τον Χριστιανισμό. Όταν όμως τον γνώρισε, ο Έλληνας βρήκε σ΄ αυτόν το τέλειο, το ιδανικό, βρήκε στον Χριστιανισμό ό,τι ο ίδιος ποθούσε να μάθει και αναζητούσε να βρει. Ποιος από εσάς ξέρει την απάντηση του Χριστού όταν ο Φίλιππος και ο Ανδρέας Του είπαν ότι θέλουν να Σε δουν Έλληνες; «Ἐλήλυθεν ἡ ὥρα ἵνα δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου»! Ο Χριστιανισμός έγινε ὁ διερμηνέας των αισθημάτων του Έλληνα. Γι᾿ αυτό και ο Έλληνας τον εγκολπώθηκε και τον περιέθαλψε μέσα του. Αυτός ήταν που δόξασε τον Υιό του ανθρώπου, όπως είπε ο Χριστός. Με την ελληνική γλώσσα, με την διδασκαλία, με τους πατέρες που ανέδειξε το Έθνος μας, με την Ιεραποστολή, με την ακατάπαυστη διακονία του να κηρύττει τον λόγο του Θεού σ΄ όλα τα πέρατα της οικουμένης. «Ὁ Χριστιανισμὸς ὡς πρῶτο του δῶρο στον Ελληνισμό, τοῦ δώρισε νέα ζωὴ• ὁ Ἕλληνας από την άλλη ὑποστήριξε τον Χριστιανισμό διὰ τῶν ἀγώνων καὶ τῶν αἱμάτων του» συμπληρώνει ο Άγιος Νεκτάριος.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Χριστός ήλθε για να σώσει όλη την ανθρωπότητα («πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν») και ότι η διδασκαλία της Εκκλησίας μας είναι Οικουμενική. Ο Χριστός ζητά να γίνει όλος ο κόσμος «μία ποίμνη». Μία ποίμνη με Ποιμένα, τον Χριστό «εἷς ποιμήν». Αυτή η ποίμνη δεν θα βασίζεται στο χρήμα, στην διαφθορά, στην εκμετάλλευση και στην απάτη που επικρατούν σήμερα, αλλά στην αγάπη, στον σεβασμό και στην ελευθερία. Ούτε μας ζητά να καταργηθούν τα έθιμα και οι παραδόσεις κάθε Έθνους όπως επιχειρείται σήμερα από κάποιους αλλά να τα διαφυλάξουμε και να μην γίνονται εμπόδιο στην ενότητα των ανθρώπων.

Οι Πατέρες της Εκκλησίας δείχνουν πολλές φορές τον σεβασμό τους στην αξία της Πατρίδος. Ο Μέγας Βασίλειος τονίζει στα κείμενά του ότι είναι «ὑπερήφανος» για την ελληνική καταγωγή του και ότι το γένος της μητέρας του κατάγεται από τους «ἀπογόνους τοῦ Ἡρακλέους». Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος πίστευε πως πρέπει να τιμούμε την Πατρίδα μας σαν την κοινή μητέρα όλων μας: «Μητέρα τιμᾶν τῶν ὁσίων· μήτηρ δέ ἄλλη μέν ἄλλου, κοινή δέ πάντων πατρίς». Και προέτρεπε: «Την Πατρίδα τίμησέ την και με την αρετή σου βοήθησέ την». Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος έλεγε: «Οὐδέν πατρίδος γλυκύτερον».

Οι πρόγονοί μας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας/Ρωμανίας καθιέρωσαν τον Ακάθιστο Ύμνο και την Ακολουθία των Χαιρετισμών προς την Παναγία Υπέρμαχο Στρατηγό με μία καθαρά πατριωτική αφορμή: Την σωτηρία της Κων/πόλεως από τους Αβάρους. Εξάλλου τον 12ο αιώνα ο Άγιος Ευστάθιος, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, αναλαμβάνει την άμυνα της πόλεώς του κατά των εισβολέων Νορμανδών και ρίχνει στην μάχη «τούς παῖδας Δημητρίου», δηλαδή τους ευσεβείς νέους της ενορίας του Αγίου Δημητρίου!

Στην διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η ελληνική μας γλώσσα και το πατριωτικό φρόνημα καλλιεργήθηκαν και διεσώθησαν από την Εκκλησία. Την παιδεία ανέλαβε εξ ολοκλήρου η Εκκλησία με σχολεία, είτε κρυφά, είτε φανερά. Η Εκκλησία κατόρθωσε να διαφυλάξει την ελληνικότητα των τουρκόφωνων Μικρασιατών που είχαν χάσει την γλώσσα τους στην Καππαδοκία. Τον 18ο αιώνα εμφανίζεται ο Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Ο Άγιος Κοσμάς υπήρξε το μεγαλύτερο κεφάλαιο του Ελληνικού Έθνους κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας. Αναγεννά και ενισχύει το εθνικό φρόνημα των υποδούλων ζητώντας τους να μιλούν μόνον ελληνικά και προφητεύοντας ότι σύντομα θα έλθει «τό ποθούμενον» και το κράτος θα γίνει «ρωμέϊκο». Έτσι, κηρύσσοντας Χριστό και Ελλάδα, εξασφαλίστηκαν οι εγγυήσεις επιτυχίας στην Επανάσταση του 1821!

Πριν την Επανάσταση του 1821 είχαν γίνει και άλλες προσπάθειες, και άλλες εξεγέρσεις εναντίον των Οθωμανών Τούρκων. Μάλιστα, είχαν επικεφαλής κληρικούς!!! Πόσοι γνωρίζουν ότι στα τέλη του 17ου αιώνα η ανατολική Στερεά Ελλάδα ήταν ελεύθερη επί 10 χρόνια χάρις στην επανάσταση του Επισκόπου Θηβών Ιεροθέου; Συνολικά 16 Πατριάρχες και 100 Επίσκοποι θανατώθηκαν από τον κατακτητή.

Στις 25 Μαρτίου 1821, ανήμερα του Ευαγγελισμού, οι Έλληνες αποφασίζουν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό και να ζήσουν ελεύθεροι. «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν Πίστη τήν Ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν Ἐλευθερία». Πρώτα-πρώτα για την πίστη, την Ορθοδοξία και έπειτα για την Πατρίδα αγωνίσθηκαν οι πρόγονοί μας και εδραίωσαν την ελευθερία του τόπου μας. «Όταν εδράξαμε τα όπλα πρώτα είπαμε υπέρ Πίστεως και έπειτα είπαμε υπέρ Πατρίδος» είπε ο μεγάλος εκείνος αγωνιστής και ήρωας του 1821 Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Ο Χριστός, η Παναγία και ο Σταυρός ήταν η πίστη και η ελπίδα των ηρώων του 1821. Και η Εκκλησία μας προσέφερε στον αγώνα πολλούς κληρικούς: Παπαφλέσσας, Παλ. Πατρών Γερμανός, Σαλώνων Ησαΐας, Κερνίτσης Προκόπιος, Κορίνθου Κύριλλος, Ανδρούσης Ιωσήφ, Βρεσθένης Θεοδώρητος, Λακεδαιμονίας Χρύσανθος, Τριπολιτζάς Δανιήλ κα. Η Εκκλησία δεν θέλει πολέμους αλλά αναγνωρίζει τον αμυντικό πόλεμο επειδή γίνεται για την υπεράσπιση της ελευθερίας.

Όταν η Μακεδονία κινδύνευε να μεταπηδήσει από τον Τουρκικό στον Βουλγαρικό ζυγό, οι Μακεδονομάχοι βρήκαν γενναίους συμπαραστάτες τους Επισκόπους και τον κλήρο της Βορείου Ελλάδος. Στην Μικρασιατική τραγωδία του 1922 ο Άγιος Ἐθνομάρτυς Χρυσόστομος Σμύρνης και οι συν αὐτῶ αναιρεθέντες Επίσκοποι έμειναν ως το τέλος κοντά στο ποίμνιό τους, την ώρα που ὁ πολιτικός διοικητής το έβαζε στα πόδια! Και το 1941 όταν οι Γερμανοί Ναζί μπήκαν στην Αθήνα αντιμετώπισαν το τριπλό ΟΧΙ του Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Αρνήθηκε να τους παραδώσει την πόλη, δεν δέχθηκε στο Γραφείο του τον Γερμανό Διοικητή και αρνήθηκε να τελέσει δοξολογία.

Χωρίς την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας, χωρίς τις ρίζες μας δεν μπορούμε να προχωρήσουμε, δεν μπορούμε να ζήσουμε. Η Ελλάδα είναι η γαλανόλευκη κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού. Να διαφυλάξουμε και να αγαπήσουμε την παράδοσή μας και τον πολιτισμό μας. Η γλώσσα μας είναι μία ανεκτίμητη και πλούσια κληρονομιά. Το ίδιο και την Ιστορία του τόπου μας, γιατί όποιος ξέρει Ιστορία δεν επαναλαμβάνει τα λάθη του παρελθόντος και λαμβάνει διδάγματα για το μέλλον. Ο Μέγας Βασίλειος συμβουλεύει τους νέους να μελετούμε επιλεκτικά και σαν τις μέλισσες τα αρχαία ελληνικά κείμενα. Μάλιστα τονίζει ότι από τα ποιήματα του Ομήρου μπορούμε οι νέοι να λάβουμε διδάγματα αρετής. Να τιμούμε τους ήρωες μας. Να καλλιεργήσουμε μέσα μας την εθνική συνείδηση, τον πατριωτισμό και να αγαπήσουμε την Πατρίδα μας γιατί είναι η κοινή όλων ημών των Ελλήνων. Πράγματι είχε δίκιο ο ιερός Χρυσόστομος που έλεγε «Οὐδέν πατρίδος γλυκύτερον».

Πηγές:
* Άρθρο Κων/νου Χολέβα.
* Ο αληθινός πατριωτισμός, π. Βασιλείου Θερμού, «Το ζωντανό Ιστολόγιο»

Θ.Χ.

Πέμπτη 13 Αυγούστου 2015

ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ- Ο ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ

Γράφει ο κ. Κωνσταντίνος Κωνσταντάκης, φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Κατά Ματθαίον ΙΗ’ 23-35

«Ο Λογαριασμός και η συγχώρεση»

Ο Άγιος Ευαγγελιστής Ματθαίος μας διηγείται σήμερα, αγαπητοί μου αδερφοί, την παραβολή του άσπλαχνου δούλου. Υπήρχε λοιπόν κάποτε ένας πολύ πλούσιος βασιλιάς όπου είχε ανάκτορα με πολλούς αυλικούς και υπηρέτες, οι οποίοι διαχειρίζονταν τα χρήματά του. Δεν είχαν τίποτα δικό τους και ήταν αποκλειστικά υπεύθυνοι για την τίμια και προσεκτική διαχείριση της περιουσίας του βασιλιά, καθώς μια μέρα θα τους ζητούσε ακριβή λογαριασμό. Ο καιρός περνούσε, οι δούλοι θεωρούσαν ότι δεν πρόκειται να δώσουν λόγο και έτσι εκμεταλλεύτηκαν την περιουσία που τους είχε δοθεί. Μέγα λάθος!! Γκρεμοτσακίστηκαν και έπεσαν έξω από τις σκέψεις τους! Η μέρα του λογαριασμού έφτασε και γι΄αυτούς!

Καλεί τότε ο βασιλιάς έναν από τους δούλους του να παρουσιασθεί μπροστά του. Ο ήταν δούλος βαθύτατα τρομαγμένος και στεναχωρημένος διότι είχε επίγνωση της αταξίας του. Ανοίγουν τα βιβλία, γίνεται ο έλεγχος και αποδεικνύεται το τεράστιο χρέος του δούλου (ξεπερνούσε τα 10.000 τάλαντα!!!). Η καρδιά του έτρεμε από φόβο, βρισκόταν σε απόγνωση αφού ούτε κατά διάνοια δεν μπορούσε να το εξοφλήσει και ο δρόμος της φυλακής είχε ετοιμαστεί για να τον διαβεί. Πέφτει ικέτης αμέσως και με δάκρυα παρακαλεί τον βασιλιά να του δώσει παράταση για να προσπαθήσει να το ξεπληρώσει. Τότε ο βασιλιάς γεμάτος από συμπόνια και ευσπλαχνία τον λυπήθηκε και μονομιάς του παραγράφει ολόκληρο το χρέος «σπλαγχνισθεὶς ἀπέλυσεν αὐτὸν καὶ τὸ δάνειον ἀφῆκεν αὐτῷ» (Ματθ 18,27). Ο πρώην χρεοφειλέτης δούλος τώρα ελεύθερος από κάθε χρέος και γεμάτος ανακούφιση και χαρά συναντά έναν συνδουλό του και του ζητά επίμονα το δικό του χρέος το οποίο ήταν ασήμαντο (δεν ξεπερνούσε τα 100 δηνάρια). Επειδή δεν μπορούσε να το πληρώσει πέφτει στα γόνατα και τον παρακαλεί με δάκρυα να κάνει λίγη υπομονή για να του το εξοφλήσει «μακροθυμίαν ἐπ΄ἐμοί καὶ ἀποδώσω σοι» (Ματθ 18, 29). Μάταια όμως, σκληρός και άκαρδος προσπαθεί να τον πνίξει και τελικά τον ρίχνει στην φυλακή «οὐκ ἤθελεν, ἀλλὰ ἀπελθὼν ἔβαλεν αὐτὸν εἰς φυλακὴν» (Ματθ 18,30).

Όταν ο βασιλιάς έμαθε για την απαράδεκτη συμπεριφορά του πρώτου δούλου στον δεύτερο οργίστηκε σφόδρα, ανακάλεσε αμέσως την χάρη που του είχε κάνει και διέταξε να ρίξουν στην φυλακή τον απάνθρωπο και σκληρό δούλο. Σχολιάζει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Ο άσπλαχνος αυτός δούλος δεν εντράπηκε τον τρόπο της παρακλήσεως και τα λόγια του συνδούλου του, τα οποία χρησιμοποίησε και αυτός στον Κύριο του και έλαβε συγχώρεση και άφεση του χρέους. Ο άσπλαχνος αυτός δούλος δεν θυμήθηκε την συμφορά του ενώπιον του Κυρίου του ενώ βλέπει την συμφορά του συνδούλου του. Δια τούτο φάνηκε σκληρότερος και από θηρίο».

Ας εντρυφήσουμε όμως λίγο αδερφοί μου. Τα θέματα τα οποία ξεδιπλώνονται και θα μας απασχολήσουν σ’ αυτήν την θαυμάσια παραβολή είναι δύο. Το θέμα της έννοιας του χρέους και αυτό της συγχωρήσεως.

Το χρέος αυτό δεν είναι υλικό, δεν είναι χρήματα αλλά είναι το πνευματικό χρέος που έχουμε ως άνθρωποι έναντι του Δημιουργού μας Θεού. Το χρέος αυτό δημιουργείται όταν παραβαίνουμε τις εντολές Του και καταχραζόμαστε την εξουσία και την ευεργεσία που μας έχει δοθεί. Ο Θεός, αδερφοί μου, μας έχει δώσει τα πάντα. Μάτια για να βλέπουμε, αυτιά για να ακούμε, πόδια για να περπατάμε, χέρια για να εργαζόμαστε. Μας έδωσε υγεία, χρόνο, μυαλό, αγαθά, δένδρα, φυτά, ζώα και τι δεν μας έδωσε! Τα πάντα! Έχουμε ό,τι χρειαζόμαστε για να επιβιώσουμε, να προκόψουμε και να προοδεύσουμε. Πώς όμως συμπεριφερόμαστε εμείς; Πώς τα χρησιμοποιούμε;

Αλίμονο! Αν γίνει ένας πρόχειρος έλεγχος τότε θα αποδειχτεί περίτρανα ότι συμπεριφερόμαστε απάνθρωπα, καταχρηστικά και εγωιστικά! Καταχραζόμαστε τον πλούτο του Θεού, ζούμε δίχως λογική, δεν σκεφτόμαστε τις ευθύνες μας, το κορμί μας υπηρετεί την αμαρτία, τα μάτια μας βλέπουν αισχρά, τα αυτιά μας ακούν αυτά που δεν πρέπει, η γλώσσα ψεύδεται, διαβάλλει, κατακρίνει, συκοφαντεί, καταριέται και βλασφημά!! Τα χέρια κλέβουν, χτυπούν και σκοτώνουν, τα πόδια οδηγούνται σε αμαρτωλούς τόπους, το μυαλό είναι συνεχώς στο πονηρό και ο χρόνος χάνεται άσκοπα καθώς ούτε λίγα δευτερόλεπτα δεν αφιερώνουμε έστω για μια προσευχή! Το ευχαριστώ δεν το θέλουμε, το συγνώμη ούτε που το γνωρίζουμε! Τους διψασμένους δεν τους ξεδιψούμε, τους πεινασμένους δεν τους ταΐζουμε, τους γυμνούς δεν τους σκεπάζουμε, τους αρρώστους δεν τους επισκεπτόμαστε, τους δίκαιους δεν τους υπερασπιζόμαστε, τις χείρες και τα ορφανά δεν τα προστατεύουμε. Είμαστε σκληροί, εγωιστές, υπερόπτες, κενοί από κάθε χριστιανική αξία και αρχή! Από άνθρωποι δυστυχώς γίναμε απάνθρωποι! Τρομάζει κανείς αν μελετήσει και δει όλα αυτά που συμβαίνουν και τούτο διότι ο άνθρωπος όσο Άγιος και να είναι ούτε μια αμαρτία δεν μπορεί να εξοφλήσει μπροστά στον θεό δίχως την ευσπλαχνία Του και την αγάπη Του. Χίλια χρόνια ασκητής να είναι, να νηστεύει και να προσεύχεται μόνος του δεν μπορεί να σωθεί! Αν μπορούσε τότε ο Χριστός δεν θα ερχόταν στη γη για να τον σώσει. Ήρθε όμως και πλήρωσε με το ίδιο του το αίμα εξοφλώντας τις αμαρτίες μας. Ένα μόνο ζητά από μας την ταπείνωση και την αλληλοσυγχώρεση.

Η αρετή της συγχωρήσεως είναι σπουδαία και θεϊκή. Ο ίδιος ο Κύριος δίνει το παράδειγμα πρώτος απ’ όλους πάνω στον σταυρό. Συγχωρεί τους σταυρωτές Του «Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς˙ οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι» (Λκ. 23, 34). Πάνω σ’ αυτήν στηρίχτηκαν και οι Άγιοί μας. Ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος όταν τον λιθοβολούσαν πριν ξεψυχήσει: «θεὶς τὰ γόνατα ἔκραξε φωνή μεγάλη: Κύριε, μὴ στήσης αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην» (Πραξ.7,60). Ακόμη, λέει ο Άγιος Παΐσιος: «Αν δεν συγχωρούμε τους άλλους, βρισκόμαστε έξω του Παραδείσου. Αν δεν συγχωρέσουμε τους εχθρούς μας, και το αίμα μας να χύσουμε για τον Χριστό στην κόλαση πηγαίνουμε. Συγχωρείτε τους πάντες! Η συγχώρεση δείχνει όχι μόνο ευγένεια ψυχής αλλά και μεγάλη καρδιά». Έξοχα γράφει ο Μέγας Αθανάσιος: «Τρία τα τελούμενα εν ανθρώποις, το κατά φύσιν, το παρά φύσιν και το υπερ φύσιν. Και κατά φύσιν μεν εστιν ο γάμος, παρά φύσιν ο σοδομισμός και υπέρ φύσιν η παρθενία. Και πάλιν, κατά φύσιν ο δίκαιως συναγόμενος πλούτος, παρά φύσιν η πλεονεξία και υπερ φύσιν η ακτυμοσύνη! Ομοίως, κατά φύσιν η ειρήνη, παρά φύσιν η εχθρότης, υπερ φύσιν η συγχώρεσις και ευεργεσία». Συγχωρώ σημαίνει αγαπώ.

Ο Κύριος στην παραβολή μας αυτή τονίζει το συμπέρασμα: Ο Θεός θα φανεί άσπλαχνος στους άκαρδους ανθρώπους που δεν συγχώρεσαν τους συνανθρώπους τους από τα βάθη της καρδιάς τους, αντίθετα στους ανθρώπους που συγχώρεσαν τους συνανθρώπους τους με όλη τους την καρδιά θα φανεί εύσπλαχνος και θα τους Συγχωρήσει όλα τους τα παραπτώματα: «Ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος» (Ματθ. 6,14).

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

Η ΥΠΕΡΑΓΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Την πρώτη θέση μεταξύ των Αγίων της Εκκλησίας μας κατέχει η Υπεραγία Θεοτόκος. Όλες οι γενιές των χριστιανών την υμνούν και την μακαρίζουν. Οι πιο ποιητικοί ύμνοι της Εκκλησίας μας είναι αφιερωμένοι σ΄ Εκείνη. Οι ιεροί Πατέρες έγραψαν εγκωμιαστικούς λόγους προς το πρόσωπό Της. Και η Γ΄ Οικουμενική Σύνοδος δογμάτισε ότι «ὁμολογοῦμεν τήν ἁγίαν Παρθένον Θεοτόκον, διά τό τόν Θεόν Λόγον σαρκωθῆναι καί ἐνανθρωπῆσαι...».

Κατ΄ αρχήν πρέπει να διευκρινίσουμε 4 όρους που αποδίδουμε στην Παναγία: «Υπεραγία», «Παναγία», «Θεοτόκος» και «Αειπάρθενος». «Υπεραγία» και «Παναγία» σημαίνει ότι είναι πάνω απ΄ όλους τους Αγίους και πάνω από τους Αγγέλους. Αμέσως μετά τον Τριαδικό Θεό είναι η Παναγία. Όπως λέει ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός «κατέχει τα δευτερεία της Αγίας Τριάδος». «Θεοτόκος» είναι τίτλος που αποδόθηκε στην Παναγία κατά την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο. Σημαίνει ότι «έτεκε», δηλαδή γέννησε τον Θεό («Θεός» + «τίκτω»). Για εννέα μήνες είχε στα σπλάχνα της τον δημιουργό του κόσμου! Δεν μπορεί να το χωρέσει ανθρώπινο μυαλό. Όμως αυτό είναι που εκφράζει και εξηγεί το μυστήριο της Πίστης μας. Και δεν είναι μόνο μητέρα του Θεού, αλλά και μητέρα όλων μας. Γιατί είχε δικό της Υιό, το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, τον ίδιο τον Θεό! Όπως η μητέρα πονά, ανησυχεί, γαλοκτοτροφεί, καθοδηγεί, συμβουλεύει το παιδί της, χαίρεται στην χαρά και στην προκοπή του και πληγώνεται αφάνταστα όταν στεναχωριέται ή του συμβεί κάτι κακό, έτσι και η Παναγία αισθανόταν το ίδιο και περισσότερο για τον Χριστό γιατί ήξερε ότι το παιδί Της ήταν ο Μεσσίας! Αλλά έτσι αισθάνεται και για τον καθένα μας ξεχωριστά η Παναγία. Χαίρεται στην προκοπή μας και λυπάται πάρα πολύ όταν απομακρυνόμαστε από το θέλημα του Θεού. Όταν ζητάμε την βοήθεια Της μας την δίνει. Όταν την παρακαλούμε, μεταφέρει το αίτημά μας, την φωνή μας, την προσευχή μας στον Υιό Της, τον Σωτήρα του κόσμου και αληθινό Θεό, τον Ιησού Χριστό, για να το πραγματοποιήσει και αν δεν το πραγματοποιήσει σημαίνει ότι κάτι καλύτερο είναι ετοιμασμένο για μας. Όλοι έχουμε δεχθεί την προστασία και την αγάπη Της, την σκέπη, την συμπαράσταση και την στοργή Της. Και όλοι στις στεναχώριες το πρώτο όνομα που επικαλούμαστε είναι το ιερό όνομα της Παναγίας. Αυτό δείχνει πόση εμπιστοσύνη έχουμε στην Θεοτόκο και πόσο στερεωμένη είναι η αγάπη μας για Εκείνη. Η Παναγία είναι η μεσίτρια που παρακαλά στον Θεό για τους ανθρώπους. Είναι η «κλίμαξ», η σκάλα μέσω της οποίας κατέβηκε ο Θεός από τον ουρανό στην γη. Είναι η καταφυγή μας σε κάθε περίσταση, είτε ευχάριστη, είτε δυσάρεστη. Είναι η ελπίδα μας για να κληρονομήσουμε τα αιώνια αγαθά. Είναι η ρύστις στους κινδύνους. Είναι η παρηγοριά στις στεναχώριες. Στις ζάλες της ζωής που μας περικυκλώνουν όπως οι μέλισσες το κερί, η Παναγία είναι το λιμάνι μας, στις λύπες είναι χαρά και ευφροσύνη και στις αρρώστιες η γρήγορη βοήθεια. Είναι η υπέρμαχος του λαού, η σκέπη στις συμφορές. Και αυτή την θεία Σκέπη εμείς οι Έλληνες την έχουμε ζήσει πολλές φορές στην ιστορία μας και την ζούμε ακόμα και σήμερα. Η Παναγία ήταν αυτή που γλίτωσε πόλεις και χωριά από αρρώστιες, Αυτή έσωσε την Κωνσταντινούπολη από τους Αβάρους και τους Πέρσες το 626 μ.Χ. Αύτη έσωσε την Επανάσταση του 1821 όταν οι Έλληνες σκοτώναμε μεταξύ μας ο ένας τον άλλον. Αυτή παρουσιαζόταν στους Έλληνες στρατιώτες στα βορειοηπειρωτικά βουνά το 1940-41 για να τους σώσει από τους Ιταλούς, Αυτή ήταν στις τσέπες εκείνων των ηρώων στρατιωτών για να τους φυλάσσει και να τους προστατεύει που μέσα στο κρύο και στην πείνα πολεμούσαν για Χριστό-Ελλάδα-ελευθερία και οικογένεια. Η Παναγία μας είναι το κέντρο της Πίστης μας με μία φράση διότι αυτή μας οδηγεί προς τον Χριστό, τον καινούργιο κόσμο και την σωτηρία. Είναι το κλειδί της Βασιλείας του Θεού.

Αξίζει να μνημονεύσουμε το εγκώμιο του Αγίου Πρόκλου, Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως για την Παναγία μας: «τὸ ἀμόλυντον κειμήλιον τῆς παρθενίας, ὁ λογικὸς τοῦ δευτέρου Ἀδὰμ Παράδεισος, τὸ ἐργαστήριον τῆς ἑνώσεως τῶν δύο φύσεων, ἡ πανήγυρις τοῦ σωτηρίου συναλλάγματος, ἡ παστάς, ἐν ᾗ ὁ Λόγος ἐνυμφεύσατο τὴν σάρκα, ἡ τὸν ἐπὶ τῶν Χερουβὶμ μετὰ σώματος βαστάσασα, ἡ ἔμψυχος τῆς φύσεως βᾶτος, ἥν τὸ τῆς θείας ὠδῖνος πῦρ οὐ κατέκαυσεν, ἡ ὅντως κούφη νεφέλη, ὁ τοῦ ἐξ οὐρανοῦ ὑετοῦ καθαρώτατος πόκος, ἐξ οὗ ὁ Ποιμὴν τὸ πρόβατον ἐνεδύσατο, ἡ Παρθένος καὶ οὐρανός, ἡ μόνη Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους γέφυρα, ὁ φρικτὸς τῆς οἰκονομίας ἱστός, ἐν ᾧ ἀρρήτως ὑφάνθη ὁ τῆς ἐνώσεως χιτών».

«Αειπάρθενος» («αεί» + «παρθένος»). Η Παναγία παρέμεινε Παρθένος όλη την ζωή της. Ποτέ δεν γνώρισε άνδρα. Και ποτέ δεν είχε άλλα παιδιά συνάμα με τον Κύριο Ιησού. Αειπάρθενος και μητέρα μαζί ήταν η Παναγία. Ένα οξύμωρο σχήμα που οικονομήθηκε από τον Θεό γιατί ήταν Αυτή που θα γεννούσε τον Σωτήρα του κόσμου.

Τώρα να δούμε τον βίο της Υπεραγίας Θεοτόκου. Η Παναγία είχε το όνομα Μαρία. Γεννήθηκε το 16 π.Χ. στην ελληνική πόλη της Γαλιλαίας Σέπφωρι. Γονείς της οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα, άνθρωποι ενάρετοι και ταπεινοί, που την απέκτησαν μετά από πολύ προσευχή. Η Παναγία ως άνθρωπος κληρονόμησε από τους γονείς της την αγιότητα και την καθαρότητα.

Όταν η Παναγία έγινε τριών ετών οι γονείς της την αφιέρωσαν στον Ναό του Σολωμόντα και την παρέδωσαν στον αρχιερέα Ζαχαρία. Έτσι, προμηνύεται η αγάπη του Θεού και προκηρύσσεται η σωτηρία των ανθρώπων. Αφιερώνεται και μπαίνει στον Ναό η τρίχρονη Μαρία και προκαταγγέλεται σ΄ όλους ο Χριστός. Η μικρή Μαρία έμεινε στο ιερότερο μέρος του Ναού στο οποίο έμπαινε μια φορά τον χρόνο ο Αρχιερέας, τα Άγια των Αγίων δώδεκα περίπου χρόνια. Όλο αυτό το διάστημα ο αρχάγγελος Γαβριήλ προμήθευε την Παναγία με τροφή ουράνια. Τα δικά μας Εισόδια είναι να μπούμε και εμείς στην Εκκλησία, στην ενορία, στην κοινότητα των ανθρώπων υπό την καθοδήγηση των γονέων μας και εκεί θα κάνουμε τις πρώτες κοινωνικές μας σχέσεις, θα γίνουμε ο καθένας πρόσωπα και όλοι μαζί κοινωνία ενώπιον του Θεού και θα λάβουμε μία άλλη τροφή, μία τροφή που δίνει ζωή και αθανασία: το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, την Θεία Κοινωνία!

Η Παναγία ζούσε με προσευχή και άσκηση και διατήρησε αμόλυντη την ανθρώπινη φύση από κάθε αμαρτία. Όταν έγινε 15 ετών, ο Ζαχαρίας μαζί με άλλους ιερείς του Ναού αποφάσισαν να βγάλουν την Μαρία από τα Άγια των Αγίων και να την οδηγήσουν στον κόσμο. Για προστασία την αρραβώνιασαν με τον ευσεβή και μεγάλο στην ηλικία Ιωσήφ, ο οποίος ήταν χήρος και είχε την προστασία παιδιών του από την πρώτη γυναίκα του. Έπειτα, εγκαταστάθηκαν στην κωμόπολη Ναζαρέτ.

Μία μέρα, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ πλησίασε, μετά από εντολή του Θεού, την 16χρονη Μαρία και έφερε την ευχάριστη αγγελία της θείας χάρης, ότι Αυτή ήταν η προορισμένη και προφητευμένη μητέρα του Χριστού, του Μεσσία που θα λυτρώσει τον κόσμο από τον θάνατο και την αμαρτία. Πρέπει να σημειώσουμε πως η Παναγία ήταν ελεύθερη να επιλέξει αν θα δεχόταν να κυοφορήσει και γεννήσει τον Υιό του Θεού. Εδώ βλέπουμε την μεγάλη ταπείνωση της Υπεραγίας Θεοτόκου και την πλήρη υπακοή στο θέλημα του Θεού λέγοντας στον Αρχάγγελο: «Ιδού η δούλη Κυρίου. Γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου»!. Υπάκουσε στο θέλημα του Θεού χωρίς ενδοιασμούς, προσωπικά κριτήρια και υστερόβουλες σκέψεις. Και η υπακοή αυτή δίνει και δείχνει πόσο καθαρή και αγνή ήταν η καρδιά της Παναγίας.

Μετά από εννέα μήνες, η Μαρία με τον μνηστήρα της τον Ιωσήφ πήγαν στην Βηθλεέμ για να απογραφούν σύμφωνα με το διάταγμα του Αυτοκράτορα Οκταβιωνού. Εκεί σ΄ ένα στάβλο της Βηθλεέμ η Παναγία γέννησε τον Χριστό!

Η Παναγία ανέθρεψε τον Ιησού μ΄ όλους τους πόνους και τις χαρές της μητρότητας, ήταν περήφανη για την νεανική Του μάθηση και προκοπή αλλά και απορημένη όταν τον έβλεπε ανάμεσα σε γέροντες νομοδιδασκάλους του Ισραήλ να ερμηνεύει τις Γραφές. Μετά την Βάπτιση του Χριστού από τον Τίμιο Πρόδρομο, η Παναγία ακολουθούσε τον Χριστό, μαζί με τους Αποστόλους και τις Μυροφόρες, και Τον διακονούσε μέχρι και την Σταύρωση και την Ταφή Του. Πόσο πόνο και οδύνη ένιωσε όταν έβλεπε τον Υιό Της πάνω στον Σταυρό και με πόση απελπισία δέχθηκε το άχραντο Σώμα Του στην αγκαλιά Της; Μετά την Σταύρωση του Χριστού, παρέλαβε την Παναγία ο Απόστολος Ιωάννης, ο Θεολόγος και Ευαγγελιστής, στο σπίτι του μέχρι την Κοίμηση Της. Μετά την Ανάσταση του Χριστού, πρώτη η Παναγία, μαζί με την Μαρία την Μαγδαληνή, είδε τον αναστάντα Χριστό. Κατά την Ανάληψη του Χριστού, η Παναγία βρισκόταν μαζί με τους Αποστόλους στο όρος των Ελαιών. Έζησε 10 χρόνια ακόμα, μέχρι το 43 μ.Χ., όπου εκοιμήθη σε ηλικία 59 ετών. Ετάφη στον κήπο της Γεθσημανή, στα Ιεροσόλυμα και μετά από τις 3 ημέρες μετέστη με το σώμα της στον ουρανό, όπως και ο Χριστός. Προς τιμήν αυτού του μεγάλου Θεομητορικού γεγονότος, η Εκκλησία καθιέρωσε δεκαπενθήμερη νηστεία. Κατά την παράδοση, η Παναγία όταν πληροφορήθηκε από τον Υιό Της ότι επρόκειτο να κοιμηθεί, η Παναγία νήστευσε. Το ίδιο λοιπόν κάνουμε και εμείς για να τιμήσουμε την Μητέρα του Θεού.

- Η Παναγία ήταν αναμάρτητη;

- Μόνο η Παναγία, αν και είχε το προπατορικό αμάρτημα κληρονομώντας όπως όλοι οι άνθρωποι την ευαισθησία και την ροπή προς το κακό, αντιστάθηκε από την αρχή ως το τέλος σε κάθε κακία. Αγωνίστηκε χωρίς να λάβει επιπλέον βοήθεια από το Θεό και χωρίς να έχει κανένα ξεχωριστό προνόμιο, αλλά μόνο ως άνθρωπος που ήταν, χρησιμοποίησε τη δύναμη και τα όπλα της βούλησης και της λογικής που δώρισε ο Θεός στον άνθρωπο κατά την δημιουργία του. Με την αγάπη της στο Θεό, την ρωμαλεότητα της σκέψης της, την σταθερότητα της θέλησής της και την μεγαλειώδη σωφροσύνη της νίκησε κάθε αμαρτία. Ολόκληρος ο βίος της Παναγίας ήταν μια πορεία προς την τελειότητα, να φθάσει και να ενωθεί με τον Θεό. Αυτόν τον άνθρωπο που αγωνίζεται, που φθάνει και ενώνεται με τον Θεό, εκπροσωπεί η Παναγία.

Σε κάθε ιερή ακολουθία, όταν ακούμε το όνομά Της, όταν λέμε ο Ιερέας: «Τῆς Παναγίας, ἀχράντου, ὑπερευλογημένης, ἐνδόξου δεσποίνης ἡμῶν, Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας», «πρεσβείαις τῆς παναχράντου καὶ παναμώμου ἁγίας αὐτοῦ Μητρός» κάνουμε το σημείο του Σταυρού. Αυτό σημαίνει πως ομολογούμε ότι Αυτή είναι η Μητέρα του Θεού και ταυτόχρονα την παρακαλούμε να πρεσβεύει στον Σωτήρα Χριστό για μας.

Ο Έλληνας από την μεγάλη του ευλάβεια προς την Παναγία έκτισε Ναούς και εξωκλήσια προς τιμήν Της, της απέδωσε διάφορα ονόματα (π.χ. Οδηγήτρια, Άξιον Εστί, Εκατονταπυλιανή, Γοργοεπήκοος, Γιάτρισσα, Ευαγγελίστρια, Ζιδανιώτισσα, Κεχαριτωμένη, Προυσιώτισσα κα) και πάντα ζητά την βοήθειά Της.

Θα μπορούσαμε να μιλούμε όχι ώρες, αλλά μέρες, ακόμα και μήνες για την Παναγία με συγκίνηση! Περιοριστήκαμε στα ουσιώδη, στα πιο σημαντικά θα λέγαμε. Εμείς, ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, πρέπει να «ὁμολογοῦμεν τήν ἁγίαν Παρθένον Θεοτόκον», να Την αισθανόμαστε ως μητέρα μας, ως καταφυγή μας, ως ελπίδα μας και να ζητούμε ικετευτικά την πρεσβεία Της και την προστασία Της. «Αἱ γενεαὶ πᾶσαι, μακαρίζομέν σε, τὴν μόνην Θεοτόκον»! Αμήν.

Θ.Χ.

Τετάρτη 22 Ιουλίου 2015

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

«Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε». «Να προσεύχεσθε αδιάκοπα» ζητά ο Απόστολος Παύλος από τους χριστιανούς κάθε εποχής. Η προσευχή είναι επικοινωνία, συνομιλία, διάλογος του ανθρώπου με τον Θεό. Είναι το μέσο, με το οποίο δοξάζουμε τον Θεό. Μέσο, με το οποίο Τον ευχαριστούμε: γιατί μας δημιούργησε, γιατί μάς λύτρωσε από τον διάβολο και την αμαρτία διά του Μονογενούς Υιού Του και γιατί μάς χαρίζει καθημερινά τόσες και τόσες ευλογίες. Και μέσο, με το οποίο Τον παρακαλούμε, ζητώντας να συγχωρήσει τις αμαρτίες και τα σφάλματά μας και να μας δώσει κάθε υλικό και πνευματικό αγαθό. Και γι’ αυτό τρία είναι τα είδη της προσευχής: δοξολογία, ευχαριστία και αίτηση.

Η προσευχή δεν είναι κάτι που το θυμόμαστε στις δύσκολες ώρες, όταν έχουμε ανάγκη ή όταν υποφέρουμε. Προσευχόμαστε όχι μόνο όταν θέλουμε να ζητήσουμε κάτι από τον Θεό. Ο καθένας μας καταλαβαίνει την αναγκαιότητα, την δύναμη και την αξία της προσευχής, αν λάβει υπόψη του ότι και οι Άγιοι εργάσθηκαν για να αποκτήσουν την αρετή και κατόρθωσαν τα μεγάλα έργα και θαύματα με την προσευχή. Γι’ αυτό την είχαν ως κύριο έργο τους και θεωρούσαν μεγάλη ζημιά να την παραλείψουν ποτέ.

Η προσευχή απαιτεί αυτοσυγκέντρωση και αφοσίωση. Όταν προσευχόμαστε, παραμερίζουμε καθημερινές έγνοιες, βιοτικές φροντίδες, κάθε είδους περισπασμό. Προσηλώνουμε τον νου και την καρδιά μας: στο έργο της προσευχής, στα λόγια της προσευχής και στις ιερές έννοιες που περικλείουν τα λόγια της προσευχής. Όταν προσευχόμαστε, επιδιώκουμε να συναισθανόμαστε τι κάνουμε και τι λέμε. Να μην λέμε μηχανικά προσευχές, ψαλμούς και ύμνους αλλά το μυαλό να παραμένει αμέτοχο.

Μία προσευχή παρέδωσε ο Κύριος στους μαθητές Του και κατ΄ επέκτασιν σ΄ όλους εμάς που Τον πιστεύουμε. Το γνωστό σ΄ όλους μας «Πάτερ ημών» ή αλλιώς «Κυριακή Προσευχή».

«Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά Σου, ἐλθέτω ἡ Βασιλεία Σου, γενηθήτω τὸ θέλημά Σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς, τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφελήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ».

Η δύναμη της προσευχής είναι μεγάλη και είχε ζωντανά, χειροπιαστά αποτελέσματα. Από την εκπλήρωση μίας επιθυμίας μας μέχρι την ανάσταση ενός νεκρού, ενός κεκοιμημένου. Η προσευχή θεραπεύει, αυξάνει την πίστη, ενδυναμώνει και θωρακίζει τον εαυτό μας, βοηθά τους συνανθρώπους μας, μέχρι και νεκρούς ανασταίνει. Και εμείς «ἀδιαλείπτως» ας προσευχόμαστε στον Θεό για να Τον δοξολογούμε, να Τον ευχαριστούμε και για να Του προβάλουμε τα αιτήματά μας. Ας προσευχόμαστε για τον εαυτό μας, για την οικογένειά μας, για την κοινωνία μας, για το Έθνος και την Πατρίδα μας, για όλον τον κόσμο. Για την Εκκλησία, τον κλήρο, τους αρρώστους, τους ηλικιωμένους και τους νέους. Για να μας γλιτώνει από κάθε θλίψη, οργή, κίνδυνο και ανάγκη. Για να συγχωρήσει τις αμαρτίες και τα σφάλματά μας και για να υπάρχει ειρήνη στον κόσμο. Για να μας στείλει Άγγελο φύλακα. Η προσευχή είναι όπλο για να αποκρούσουμε τον διάβολο και τις ενέργειές Του, είναι η δύναμη που κάνει τον άνθρωπο πιο ισχυρό, είναι η φωνή μας που επικοινωνεί, που δοξολογεί και ευχαριστεί τον δημιουργό μας Θεό! Λέει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης για την προσευχή: «Ἡ προσευχὴ εἶναι φύλακας τῆς σωφροσύνης, χαλιναγωγεῖ τὸν θυμό, καταστέλλει τὴν ὑπερηφάνεια, καθαρίζει ἀπὸ τὴ μνησικακία, διώχνει τὸ φθόνο, καταργεῖ τὴν ἀδικία, ἐπανορθώνει τὴν ἀσέβεια. Ἡ προσευχὴ εἶναι δύναμη τῶν σωμάτων, φέρνει χαρὰ στὸ σπίτι, χορηγεῖ εὐνομία στὴν πόλη, παρέχει ἰσχὺ στὴν ἐξουσία, δίνει νίκη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου, ἐξασφαλίζει τὴν εἰρήνη, ξαναενώνει τοὺς χωρισμένους, διατηρεῖ στὴ θέση τους ἑνωμένους. Ἡ προσευχὴ εἶναι τὸ ἐπισφράγισμα τῆς παρθενίας, ἡ πιστότητα τοῦ γάμου, ὅπλο στοὺς ὁδοιπόρους, φύλακας ὅσων κοιμοῦνται, θάρρος τῶν ξύπνιων, στοὺς γεωργοὺς φέρνει τὴν εὐφορία, στοὺς ναυτιλόμενους χαρίζει τὴν σωτηρία. Ἡ προσευχὴ γίνεται συνήγορος τῶν δικαζομένων, ἐλευθερία τῶν φυλακισμένων, παρηγοριὰ τῶν λυπημένων, χαρὰ γιὰ τοὺς χαρούμενους, παρηγοριὰ στοὺς πενθοῦντες, δόξα γι᾿ αὐτοὺς ποὺ ἔρχονται σὲ γάμο, γιορτὴ στὰ γενέθλια, σάβανο σ᾿ αὐτοὺς ποὺ πεθαίνουν. Ἡ προσευχὴ εἶναι συνομιλία μὲ τὸν Θεό, θεωρία τῶν ἀοράτων, πληροφόρηση γιὰ ὅσα ἐπιθυμοῦμε, ὁμοτιμία μὲ τοὺς ἀγγέλους, προκοπὴ στὰ καλὰ ἔργα, ἀποτροπὴ ἀπὸ τὰ κακά, διόρθωση γιὰ κείνους ποὺ ἁμαρτάνουν, ἀπόλαυση τῶν παρόντων ἀγαθῶν, ὑπόσταση τῶν ἀγαθῶν τοῦ μέλλοντος».
Και να θυμόμαστε κάτι: Όταν προσευχόμαστε και ζητούμε κάτι από τον Θεό και ο Θεός το κάνει μεγαλώνει την πίστη μας, όταν αργεί να το κάνει αυξάνει την υπομονή μας και όταν δεν το κάνει σημαίνει πως κάτι καλύτερο ετοιμάζει για μας! Να αξιοποιήσουμε την προσευχή, να βρούμε χρόνο και κάτω από το εικονοστάσι να προσευχόμαστε! Όταν προσεύχεσαι πραγματικά, αισθάνεσαι όπως το βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας του! Αμέσως θα καταλάβεις ότι η ελπίδα ζωντανεύει μέσα σου, ότι δεν υπάρχει κάτι που να σε φοβίζει και θα αισθάνεσαι συνεχώς τον Θεό μαζί σου παρόντα και δίπλα σου. Και η Εκκλησία με διάφορες ιερές ακολουθίες και μυστήρια μας δίνει την ευκαιρία όλη οι άνθρωποι να βρεθούμε μαζί στο δεύτερο σπίτι μας, τον Ιερό Ναό και να προσευχηθούμε. Τότε θα καταλάβετε πως ο άνθρωπος όταν βρίσκεται και ζει μέσα στην χάρη του Θεού μπορεί να κάνει τα πάντα!

Θ.Χ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΝΗΣΤΕΙΑ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Τι είναι η νηστεία; Γιατί κάνουμε νηστεία; Πως πρέπει να κάνουμε νηστεία; Πολλοί αδελφοί και συνάνθρωποί μας έχουν πλανεμένη άποψη για την νηστεία. Νομίζουν πως είναι καταδυνάστευση, περιορισμός χωρίς ουσία που την επέβαλαν Δεσποτάδες και παπάδες. Είναι όμως έτσι;

Νηστεία είναι μία αποχή. Αποχή από ορισμένες τροφές (π.χ. κρέας, γάλα, τυρί, αυγά κα) αλλά και μία αποχή από τα πάθη, όπως το κουτσομπολιό, το να βρίζω, να ζηλεύω, να κατακρίνω, να κάνω κακό στον άλλον.

Η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού στον άνθρωπο. Είναι άσκηση ελευθερίας για να καταλάβει ο άνθρωπος ότι η ελευθερία είναι δώρο του Θεού και όχι δεδομένο γεγονός. Αυτήν την εντολή παρέβη ο άνθρωπος και έχασε τον Παράδεισο, την κοινωνία με τον Θεό. «Μίαν ἐντολὴν παρέβην τὴν τοῦ Δεσπότου, καὶ τῶν ἀγαθῶν παντοίων ἐστέρημαι». Η νηστεία δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά το μέσο για να αποκτήσουμε την εγκράτεια, για να αποδυναμώσουμε κάθε κακία, λανθασμένη συμπεριφορά και αμαρτωλή επιθυμία, για να ενδυναμώσουμε τον εαυτό μας. Είναι το όπλο με το οποίο αποκρούουμε τις επιθέσεις του διαβόλου και αποδιώκουμε τους αισχρούς λογισμούς.

Τον θεσμό της νηστείας τον επιβεβαίωσε ο ίδιος ο Χριστός μας πρώτα με το προσωπικό του παράδειγμα όπου πήγε στην έρημο 40 ημέρες στην έρημο και νήστευσε και δεύτερον με την διδασκαλία Του για την νηστεία. Ο Χριστός μας τονίζει ότι η νηστεία με την προσευχή έχουν μεγάλη δύναμη που μέχρι και δαιμόνια διώχνουν μέσα από έναν άνθρωπο! Και μας συμβουλεύει όταν νηστεύουμε για να μην γινόμαστε σκυθρωποί για να δείξουμε στους ανθρώπους πως νηστεύουμε αλλά να περιποιούμαστε για να μην φαίνεται η νηστεία που κάνουμε στους ανθρώπους αλλά να φαίνεται στον Θεό.

Η νηστεία, ήδη από τα πρώτα (αποστολικά) χρόνια της Εκκλησίας, έπαιζε σημαντικό ρόλο στην ζωή των Χριστιανών όπου η Εκκλησία καθόρισε συγκεκριμένες ημέρες και περιόδους νηστείας:

* Τετάρτη - Παρασκευή: Νηστεύουμε τις δύο αυτές ημέρες διότι η Τετάρτη ήταν η μέρα που προδόθηκε ο Κύριος και η Παρασκευή η μέρα που σταυρώθηκε.

α) Μεγάλη Τεσσαρακοστή: Η συγκεκριμένη νηστεία κρατά 40 ημέρες

β) Νηστεία Χριστουγέννων:, Παλαιότερα, σύμφωνα με το Ασματικό Τυπικό που ίσχυε στις ενορίες, μέχρι τον 13ο αιώνα μ.Χ., η νηστεία διαρκούσε μόνο 7 ημέρες.

γ) Νηστεία των Αποστόλων: Η νηστεία αυτή γίνεται σύμφωνα με την ημερομηνία του Πάσχα. Όσο πιο νωρίς πέσει το Πάσχα . Τιμούμε το Άγιο Πνεύμα ,

δ) Νηστεία της Θεοτόκου:

«Η νηστεία είναι φάρμακο που μας καθαρίζει από τα πάθη» έλεγε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. «Αληθινή νηστεία δεν είναι μόνο η αποφυγή από τα φαγητά, αλλά και η αποχή από τα αμαρτήματα. Νηστεύεις; Δείξε το από τα έργα σου. Αν δεις πτωχό, βοήθησέ τον. Αν δεις τον εχθρό σου, να συμφιλιωθείς μαζί του. Αν δεις τον φίλο σου να ευδοκιμεί μην τον φθονήσεις… Ας μην νηστεύει μόνο το στόμα σου αλλά και τα μάτια σου και η ακοή σου και όλες οι άλλες αισθήσεις σου» έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. «Αληθινή νηστεία είναι η απομάκρυνση από το κακό, η εγκράτεια στην γλώσσα, η αποχή από τον θυμό και η αποφυγή, ο χωρισμός του ψέματος, της καταλαλιάς και της επιορκίας» έλεγε ο Μέγας Βασίλειος.

Άρα, η νηστεία είναι κάτι πολύ βαθύ, πολύ πιο ουσιαστικό. Δεν είναι: δεν τρώω κρέας, γάλα και ψάρι. Μη τρώγοντας αυτά, αποκτώ μία εγκράτεια σε διάφορα πάθη και αδυναμίες που μπορώ ως άνθρωπος να έχω.

Παράδειγμα, αν είμαι εθισμένος στην σοκολάτα και τρώω 5 φορές την εβδομάδα σοκολάτα και μπορώ αυτό να το χαλιναγωγήσω, δηλαδή π.χ. από 5 φορές, 3, από 3 δύο, τότε μπορώ να ρυθμίσω ένα άλλο πάθος μου. Δηλαδή, κάθομαι στον Η/Υ ή στην τηλεόραση 4 ώρες, πρώτα θα καθίσω 2 και μετά 1 ώρα. Άρα, η νηστεία είναι το μέσον για να αποκτήσουμε την εγκράτεια, μία βασική αρετή στην ζωή μας που θα μας βοηθήσει πολύ πάντα και παντού.

Η νηστεία δεν απευθύνεται μόνο στους παππούδες μας ή στους γονείς μας. Η νηστεία είναι για όλους. Και για μας. Φυσικά στον βαθμό που μπορούμε. Νηστεία δεν κάνουν μόνο όσοι είναι ασθενείς, άρρωστοι.

Πάμε τώρα να δούμε την νηστεία από μία άλλη οπτική γωνία. Σε δύο λέξεις θα σταθούμε: Τροφή και Νηστεία. Το παρακάτω κείμενο αποτελεί παράφραση ενός άρθρου ενός εξαιρετικού θεολόγου, του Πρωτοπρεσβυτέρου και συγγραφέως π. Χαραλάμπους Παπαδοπούλου:

«Τροφή δεν είναι μόνο ότι τρώμε αλλά κάτι πολύ βαθύτερο που έχει σχέση με εμάς, με την ύπαρξη μας. Όταν το βρέφος πεινάει δεν χορταίνει απλώς και μόνο μέσα από ένα γεύμα, αλλά κυρίως και πρωτίστως μέσα από μια σχέση. Η μάνα είναι τροφός όχι επειδή δίνει το γάλα της, αλλά επειδή προσφέρει την σχέση της, την αγάπη, την θαλπωρή, την στοργή και την ασφάλεια στο μωρό της. Είναι η τροφή εκείνη, που πέρα από την βιολογική συντήρηση προσφέρει το νόημα της ύπαρξης. Έτσι τροφή δεν είναι απλά να χορτάσει ένα σώμα αλλά μια ύπαρξη που πεινάει για Νόημα.

Ο Αδάμ λαμβάνει την λάθος «τροφή» και χάνει τον παράδεισο. Όμως στην πραγματικότητα η διήγηση μας λέει ότι χάνει την σχέση του με τον Θεό και αμέσως με τον συνάνθρωπο του, την Εύα, αφού έχει θρυμματίσει πρωτίστως την εικόνα του εαυτού του. Η πτώση του δεν είναι ότι θέλησε να τραφεί, αλλά ότι το έκανε με λάθος τρόπο. Ότι διάλεξε λάθος τροφή να χορτάσει την πείνα του για νόημα, για ελευθερία, για Θεό. Αυτό άλλωστε δεν κάνουμε και όλοι εμείς; Δεν διαλέγουμε «λάθος τροφές» που είναι ανίκανες να θρέψουν τις πραγματικές μας ανάγκες; Παραδείγματα.

Ο Χριστός είπε: «Δεν μπορεί να ζήσει ο άνθρωπος μόνο με ψωμί, αλλά με κάθε λόγο που προέρχεται από το στόμα του Θεού». Δηλαδή, ο άνθρωπος δεν ζει ουσιαστικά, λαμβάνοντας τροφή για να συντηρηθεί σωματικά και βιολογικά, αλλά τρέφεται όλος, ως συνολική ύπαρξη. Με νόημα, δημιουργία, έκφραση, αγάπη, με κοινωνία του Θεού και του άλλου.

Παράδειγμα, ένα φαγητό όταν δεν έχει αγάπη και σχέση, μπορεί να θρέψει και να συντηρήσει τον ανθρώπινο οργανισμό αλλά όχι το σύνολο της παρουσίας του. Γι αυτό η τροφή σε συντηρεί αλλά ποτέ δεν σε χορταίνει. Μονάχα η σχέση που σου προσφέρει η λήψη της τροφής σε αναπτύσσει και σε εξελίσσει. Η τροφή είναι πάντα ένα σύμβολο, μια αφορμή. Παράδειγμα, όταν σε καλώ να πιούμε ένα καφέ, δεν είναι η ανάγκη του καφέ που με κινεί, αλλά η ανάγκη να συνταθούμε. Ο καφές είναι η πρόφαση. Η επαφή είναι το ζητούμενο. Όταν σε προσκαλώ για φαγητό δεν θέλω απλά να σε χορτάσω βιολογικά, αυτό θα το έκανα απλά στέλνοντας σου το φαγητό στο σπίτι σου. Η ανάγκη που κρύβεται πίσω από το φαγητό, είναι κάτι πιο βαθύ. Είναι μια βασική τροφή του ανθρώπου. Είναι η επιθυμία για σχέση. Το φαγητό είναι το σύμβολο, η πραγματικότητα είναι η «πείνα» για τον άλλο.

Έτσι η νηστεία είναι μια ευκαιρία να δούμε ξανά την τροφή ως σχέση με τον Θεό, τον εαυτό μας, τον συνάνθρωπο και ολόκληρη την κτίση. Να γίνει ξανά η τροφή λήψη του νοήματος.

Είναι ευκαιρία να κατανοήσουμε ότι χρειαζόμαστε μεγάλες τροφές για να ζήσουμε. Διαφορετικά θα γεμίσουμε το σώμα μας, με μικρές κατώτερες τροφές που θα παχαίνουν το σώμα μας για να κρύψουν την πείνα της ψυχής μας.

Να αισθανθούμε ότι νηστεύοντας ελευθερώνουμε την επιθυμία μας από το σύμβολο και την οδηγούμε στον Άλλον, τον συνάνθρωπο. Νηστεύοντας κατανοούμε ότι στην πραγματικότητα πεινάμε τον Θεό. Το νόημα ζωής. Την νίκη του θανάτου. Την σχέση με τον πραγματικό εαυτό και τον συνάνθρωπο μας.

Νηστεύω σημαίνει μαθαίνω να τρέφομαι ως όλος άνθρωπος, ως ψυχή και σώμα. Μαθαίνω να εξασκούμε στο να διαλέγω τις τροφές που θα χορτάσουν την πείνα και δίψα της καρδιάς μου. Μαθαίνω να βάζω μέτρο στην ζωή μου».

Θα πρέπει να μάθουμε να βάζουμε ένα μέτρο γενικά στη ζωή μας. Οι αρχαίοι μας πρόγονοι, πραγματικά, μυαλωμένοι, φιλοσοφημένοι και έξυπνοι άνθρωποι, έλεγαν: «Μέτρον άριστον». Δηλαδή το μέτρο είναι άριστο, το καλύτερο πράγμα. Έτσι, και η νηστεία είναι ένα μέτρο που θα μας βοηθήσει να φθάσουμε και να ενωθούμε κατά χάριν με τον Θεό.

Ας κάνουμε και εμείς στον βαθμό που μπορούμε νηστεία, όχι μόνο από φαγητά αλλά και από τα πάθη και τις αδυναμίες μας. Που θα μας μάθει να έχουμε διάκριση, εγκράτεια και μέτρο. Όχι υποκριτικά και φανερά, αλλά ουσιαστικά και κρυφά χωρίς να το διαφημίζουμε, όπως το θέλει και μας παρήγγειλε ο Κύριος. Και ο Θεός Πατέρας που βλέπει τις κρυφές πράξεις, θα μας το ανταποδώσει φανερά.

Θ.Χ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΠΙΣΤΗ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η απόλυτη βεβαιότητα που έχει ο Ορθόδοξος Χριστιανός για την ύπαρξη του Θεού, ότι ο Θεός είναι, ονομάζεται πίστη.

Πίστη, ευρύτερα, είναι η βεβαιότητα κάποιου για την αλήθεια ενός ισχυρισμού, είναι η εμπιστοσύνη σε κάποιον, στις δυνατότητές του ή στις προθέσεις του. Πίστη είναι το να μάθει κάποιος και να παραδεχθεί γεγονότα και πράγματα που ούτε είδε, ούτε τα άκουσε ο ίδιος, αλλά άλλοι τα είδαν και τα άκουσαν και τα βεβαιώνουν πως είναι αληθινά. «Πίστη» κατά τον Απόστολο Παύλο «σημαίνει σιγουριά γι΄ αυτά που ελπίζουμε και βεβαιότητα γι΄ αυτά που δεν βλέπουμε». Είναι η απόλυτη βεβαιότητα και η σταθερή πεποίθηση ότι υπάρχει Θεός, ότι Θεός είναι. Πιστεύουμε στον Τριαδικό Θεό. Πιστεύουμε ότι Χριστός υπήρξε. Ότι γεννήθηκε το 0 μ.Χ. από την Παρθένο Μαρία, βαπτίστηκε, δίδαξε, έκανε θαύματα, σταυρώθηκε, αναστήθηκε και αναλήφθηκε το 33 μ.Χ. Ότι μας έσωσε και ότι θα ρθεί κατά την Δευτέρα Παρουσία για να μας κρίνει. Πιστεύουμε ότι θα απαλλαγούμε από την αμαρτία, θα φθάσουμε στον Θεό, ότι θα ζούμε και μετά θάνατον, θα αναστηθούμε και θα κληρονομήσουμε την Βασιλεία του Θεού, τον καινούργιο κόσμο του Θεού. Ελπίζουμε ότι οι υποσχέσεις του Θεού να μας προστατεύει από κάθε κίνδυνο και να μας σώζει από πειρασμούς και αμαρτίες, θα πραγματοποιηθούν.

Αυτή η πίστη είναι η ορθή πίστη, η ορθόδοξη πίστη, η Ορθοδοξία. Ορθοδοξία σημαίνει ορθή πίστη, σωστή πίστη, σωστή δοξολογία του Τριαδικού Θεού. Υπάρχουν και άλλοι Χριστιανοί που δεν πιστεύουν όμως ορθά. Αυτοί είναι οι Παπικοί, οι Προτεστάντες, οι Κόπτες, οι Πεντηκοστιανοί, οι Ευαγγελικοί και δυστυχώς χιλιάδες άλλοι. Η Ορθοδοξία στηρίζεται στην παράδοση, δηλαδή στην Αγία Γραφή ως βάση (= Παλαιά & Καινή Διαθήκη) και έπειτα στην αποστολική παράδοση, τα κείμενα και τις διδασκαλίες των ιερών Πατέρων και στις αποφάσεις των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων. Όλοι αυτοί οι παράγοντες διατήρησαν εδώ και 2.000 χρόνια τώρα μέσα από πολλές δυσκολίες και απειλές, την Ορθόδοξη πίστη ανόθευτη και αναλλοίωτη από κακόδοξες διδασκαλίες, αιρέσεις, παρερμηνείες, κινδύνους και πλάνες. Κίνδυνο π.χ. εννοούμε την τουρκική σκλαβιά και αίρεση την εμμονή κάποιου σε ένα συγκεκριμένο θέμα που πάνω σ΄ αυτό δημιουργεί μία ολόκληρη διαφορετική διδασκαλία.

Τώρα, όλη αυτή η πίστη μας, όλη η Ορθόδοξη πίστη μας εκφράζεται στο «Σύμβολο της Πίστεως» ή το «Πιστεύω» το οποίο συντάχθηκε κατά την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στην Νίκαια το 325 μ.Χ. και ολοκληρώθηκε στην Β΄ Οικουμενική στην Κωνσταντινούπολη το 381 μ.Χ.

«Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα… Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν… Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον… Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.

Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱόν του Θεοῦ τὸν Μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων. Φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι' οὗ τὰ πάντα ἐγένετο. Τὸν δι' ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου καὶ παθόντα καὶ ταφέντα. Καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς. Καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς Οὐρανοὺς καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός. Καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ της βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.

Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν , τὸ ἐκ του Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διά τῶν Προφητῶν.

Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν. Ὁμολογῶ ἕν Βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν. Καὶ ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.

Θ.Χ.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2015

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΟΥΤΑΡΗ ΓΙΑ ΤΟ GAY PRIDE

Γράφουν φοιτητές του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

«Ορθόδοξο μήνυμα» προς δύο πρόσωπα υψηλά ιστάμενα στην πόλη της Θεσσαλονίκης στείλαμε μέσω επιστολών μας φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. που αντιδρούμε στο επικείμενο Gay Pride που πρόκειται να διενεργηθεί στις 19-20 Ιουνίου στην Θεσσαλονίκη. Το ένα πρόσωπο είναι ο Παναγιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμος στον οποίο δηλώνουμε συμμερισμό και συμπαράσταση στους αγώνες του πάνω στο θέμα της ομοφυλοφιλίας. Το άλλο πρόσωπο είναι ο Δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης που διοργανώνει αυτό το Φεστιβάλ και από τον οποίο ζητάμε ανάληψη ευθυνών και πρωτοβουλιών ώστε να σταματήσει αυτήν την πνευματική-ηθική-αξιακή κατρακύλα που βιώνουμε.

Η παρακάτω δεύτερη επιστολή απευθύνεται προς τον Δήμαρχο Θεσσαλονίκης και είναι ανοικτή:

«Προς τον αξιότιμο Δήμαρχο Θεσσαλονίκης κ. Γιάννη Μπουτάρη.

Με αφορμή την διεξαγωγή του 4ου Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας.

Πόση «υπερηφάνεια» μπορούμε να αισθανόμαστε όταν στην πόλη της Θεσσαλονίκης διενεργείται η ειδεχθής αυτή εκδήλωση; Με την παρούσα επιστολή σας εκφράζουμε την αγανάκτησή μας τόσο για την διοργάνωση αυτού του Φεστιβάλ όσο και για την διενέργειά της στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη με μακραίωνη ιστορία, ζωντανό πολιτισμό και με έντονη ελληνική και χριστιανική χροιά. Αυτή η πόλη εξέθρεψε προσωπικότητες παγκοσμίου βεληνεκούς, αποτελεί κοιτίδα του Μακεδονικού Ελληνισμού και σφράγισε με την ιστορική της πορεία γεγονότα και εξελίξεις.

Είμαστε φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. που ήρθαμε από διάφορα μέρη της Πατρίδας μας για να σπουδάσουμε και να αξιοποιήσουμε τις υγιείς δυνατότητες που μας παρέχει αυτή η πόλη κατά «μέτρον άριστον». Λυπούμαστε και πονούμε για τον υποβιβασμό της και για την πνευματική-ηθική-αξιακή κατάπτωση στην οποία σέρνεται. Στο Φεστιβάλ κύριο και πρωταγωνιστικό ρόλο διαδραματίζουν οι ομοφυλόφιλοι, είτε άνδρες, είτε γυναίκες. Φέτος το σύνθημα του 4ου Pride είναι: «Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Καλό είναι να πάρουμε τα πράγματα με την σειρά αναφέροντας αρχικά την γνώμη των ειδικών.

Η ομοφυλοφιλία είναι μία διαστροφή ιατρικώς διαπιστωμένη. Είναι μία πράξη εναντίον της φύσης και των νόμων της! Όσο πάμε αντίθετα στην φύση, τόσο χειρότερα για εμάς! «Η ομοφυλοφιλία αποτελεί ένα σοβαρό ιατροκοινωνικό πρόβλημα» κατά τον καθηγητή ιατροδικαστικής Δ. Ψαρούλη (βιβλίο «Ιατροδικαστική») και «θεωρείται η πιο πολύμορφη παρέκκλιση της σεξουαλικής έκφρασης του ατόμου» κατά τον καθηγητή ιατροδικαστικής Αν. Κουτσελίδη (βιβλίο «Ιατροδικαστική»).

Εν τούτοις οι ομοφυλόφιλοι υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι μία πραγματικότητα. Βεβαίως και είναι πραγματικότητα. Και η κλοπή είναι μία πραγματικότητα όπως και ο βιασμός και η δολοφονία και η απάτη. Αυτό τι σημαίνει κ. Δήμαρχε; Επειδή είναι πραγματικότητες θα τα αναγνωρίσουμε; Θα τα δικαιώσουμε; Η θα τα κρίνουμε, θα τα αξιολογήσουμε και αναλόγως ή θα τα δεχθούμε ή θα τα καταδικάσουμε;

Επίσης οι ομοφυλόφιλοι μιλούν για «δικαιώματα», «σεβασμό στην διαφορετικότητα», «διαφορετική σεξουαλική επιλογή» και προσπαθούν να περάσουν την εντύπωση ότι εμείς που υποστηρίζουμε την ομαλή λειτουργία της φύσης είμαστε «ρατσιστές», «μισαλλόδοξοι», «αναχρονιστές που εκπροσωπούμε το παλιό, το ξεπερασμένο, το φασιστικό». Δυστυχώς τα ΜΜΕ, καθοδηγούμενα, παραποιούν την πραγματικότητα και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη αντί να την εκφράζουν. Εκπομπές που μας καλλιεργούν και μας ευαισθητοποιούν δήθεν απέναντι στις «σεξουαλικές μειονότητες», τηλεοπτικά σήριαλ που παρουσιάζουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ως κάτι το φυσιολογικό και το συνηθισμένο. Αυτό δεν είναι σεβασμός στην διαφορετικότητα και στην αξιοπρέπεια του ατόμου, ούτε ελευθερία επιλογής σεξουαλικού προσανατολισμού αλλά υποβιβασμός του ανθρωπίνου προσώπου και παρά φύσιν ασέλγεια.

«Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Σύμφωνα με το άρθρο 21, παράγραφος 1 του ισχύοντος Συντάγματος προβλέπεται ότι «η οικογένεια είναι το θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους». Πως θα συντηρηθεί και θα προαχθεί το Έθνος από «γάμο» ατόμων του ιδίου φύλου; Μπορεί από το 1951 να έχουν αποποινικοποιηθεί οι (ανδρικές) ομοφυλοφιλικές σχέσεις, αλλά δεν παύουν να συνιστούν «παρά φύσιν ασέλγεια» σύμφωνα με το άρθρο 347 του Π.Κ. η οποία τιμωρείται με ποινή τρίμηνης φυλάκισης. Επίσης η απόφαση 700/1980 του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία «πάθος παρά φύσιν» και «ανώμαλον σεξουαλικόν προσανατολισμόν». Ας σημειωθεί πως ο πρώτος που θέσπισε «γάμο» ομοφυλοφίλων ήταν ο παράφρονας Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων ο οποίος και τέλεσε τέτοιου είδους «γάμους» (Κάσιος Δίων, «Ρωμαική Ιστορία»). Αυτό είναι πρόοδος; Αυτό είναι διαφορετικότητα; Αντίθετα είναι αναβίωση των σχιζοειδών παραλογισμών του Νέρωνα!

Απαιτούν σεβασμό. Δεν είμαστε εδώ για να κατακρίνουμε, ούτε να στιγματίσουμε, ούτε να ρίξουμε σε «καμία πυρά» τους ομοφυλοφίλους. Μισούμε την ομοφυλοφιλία και την καταδικάζουμε ως πράξη. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν σεβόμαστε τους ομοφυλοφίλους ως ανθρώπινα πρόσωπα. Μπορούν στην προσωπική τους ζωή να κάνουν ότι θέλουν-δικαίωμά τους. Όμως αυτήν την διαστροφή να μην την εκδηλώνουν προς το κοινωνικό σύνολο και να μην προσπαθούν να την επιβάλλουν ως κάτι το φυσιολογικό, το σωστό, το λογικό. Κάθε άλλο!!! Η Ελλάδα είναι μία Ορθόδοξη χώρα. Έχει συγκεκριμένες παραδόσεις, αρχές, αξίες, ήθη, έθιμα και ιδανικά. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας δημόσια προσβάλλει την δημόσια αιδώ και την θρησκευτική μας συνείδηση, εκπέμπει προς τους νέους μηνύματα ανώμαλης σεξουαλικής συμπεριφοράς και οδηγεί τις κοινωνίες σε παρακμή, ηθική διαφθορά και σήψη.

Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα, που την θεωρούν κοιτίδα ανάπτυξης της ομοφυλοφιλίας, ήταν μεν υπαρκτή η ομοφυλοφιλία, αλλά κατά κανένα τρόπο αποδεκτή, καθώς οι ομοφυλόφιλοι ήταν κοινωνικά απορριπτέοι, πολιτικά, δικαστικά και θρησκευτικά αποκλεισμένοι σύμφωνα με την νομοθεσία του Σόλωνα και ζούσαν στο κοινωνικό περιθώριο.

Κύριε Δήμαρχε, είστε πολιτικός ταγός αυτής της πόλης. Απευθυνόμαστε λοιπόν σ΄ εσάς έχοντας έσχατη ελπίδα ανάσχεσης στην κατρακύλα που βιώνουμε. Έχετε τεράστια ευθύνη καθώς όχι μόνο ανεχθήκατε αλλά και ενθαρρύνατε τέτοιες ελεεινές πρωτοβουλίες που υποβαθμίζουν την πόλη και τον άνθρωπο. Δεν μπορείτε να αγνοείτε την φωνή χιλιάδων Ελλήνων πολιτών που θέλουν την περιφρούρηση των χρηστών ηθών και ανησυχούν για την κατάσταση και την τροπή των πραγμάτων καθώς και για τον εκτροχιασμό από την φυσιολογική πορεία. Ως Δήμαρχος καλείσθε την ιστορία και την κληρονομιά της Θεσσαλονίκης να την υπερασπισθείτε!

Δεν είναι επιστολή μίσους ή μισαλλοδοξίας αλλά επιστολή προβληματισμού και ανησυχίας. Ανησυχούμε έντονα σε ποια κοινωνία θα κληθούμε να ζήσουμε, πως θα δημιουργήσουμε οικογένειες αλλά πιο πολύ ανησυχούμε και λυπόμαστε τα παιδιά μας, τις επόμενες γενιές.

Λάβετέ το πάρα πολύ σοβαρά υπ΄ όψιν!!!»

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ κ.κ. ΑΝΘΙΜΟ ΓΙΑ ΤΟ GAY PRIDE

Γράφουν φοιτητές του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η παρακάτω πρώτη επιστολή απευθύνεται προς τον Παναγιώτατο και έχει ήδη κατατεθεί στο Ιδιαίτερο Γραφείο του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης:

«Προς τον Παναγιώτατον Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμον.

Με αφορμή την διεξαγωγή του 4ου Thessaloniki Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας.

Παναγιώτατε, πόση «υπερηφάνεια» μπορούμε να αισθανόμαστε όταν στην πόλη της Θεσσαλονίκης διενεργείται η ειδεχθής αυτή εκδήλωση; Με την παρούσα επιστολή σας εκφράζουμε την αγανάκτησή μας τόσο για την διοργάνωση αυτού του Φεστιβάλ όσο και για την διενέργειά του στην πόλη της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη είναι μία πόλη με μακραίωνη ιστορία, ζωντανό πολιτισμό και με ελληνική και χριστιανική χροιά. Αυτή η πόλη εξέθρεψε προσωπικότητες παγκοσμίου βεληνεκούς (Άγιος Δημήτριος, Άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος), αποτελεί κοιτίδα του Μακεδονικού Ελληνισμού και σφράγισε με την ιστορική της πορεία γεγονότα και εξελίξεις.

Εν τούτοις οι ομοφυλόφιλοι υποστηρίζουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι μία πραγματικότητα. Βεβαίως και είναι πραγματικότητα. Και η κλοπή είναι μία πραγματικότητα όπως και ο βιασμός και η δολοφονία και η απάτη. Αυτό τι σημαίνει; Επειδή είναι πραγματικότητες θα τα αναγνωρίσουμε; Θα τα δικαιώσουμε; Η θα τα κρίνουμε, θα τα αξιολογήσουμε και αναλόγως ή θα τα δεχθούμε ή θα τα καταδικάσουμε;

Επίσης οι ομοφυλόφιλοι μιλούν για «δικαιώματα», «σεβασμό στην διαφορετικότητα», «διαφορετική σεξουαλική επιλογή» και προσπαθούν να περάσουν την εντύπωση ότι εμείς που υποστηρίζουμε την ομαλή λειτουργία της φύσης είμαστε «ρατσιστές», «μισαλλόδοξοι», «αναχρονιστές που εκπροσωπούμε το παλιό, το ξεπερασμένο, το φασιστικό». Δυστυχώς τα ΜΜΕ, καθοδηγούμενα, παραποιούν την πραγματικότητα και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη αντί να την εκφράζουν. Εκπομπές που μας καλλιεργούν και μας ευαισθητοποιούν δήθεν απέναντι στις «σεξουαλικές μειονότητες», τηλεοπτικά σήριαλ που παρουσιάζουν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια ως κάτι το φυσιολογικό και το συνηθισμένο. Αυτό δεν είναι σεβασμός στην διαφορετικότητα και στην αξιοπρέπεια του προσώπου, ούτε ελευθερία επιλογής σεξουαλικού προσανατολισμού αλλά υποβιβασμός του ανθρωπίνου προσώπου και παρά φύσιν ασέλγεια.

«Δικαιούμαι – Απαιτώ γάμο, όνομα, σεβασμό». Σύμφωνα με το άρθρο 21, παράγραφος 1 του ισχύοντος Συντάγματος προβλέπεται ότι: «η οικογένεια είναι το θεμέλιο της συντήρησης και της προαγωγής του Έθνους». Πως θα συντηρηθεί και θα προαχθεί το Έθνος από «γάμο» ατόμων του ιδίου φύλου; Μπορεί από το 1951 να έχουν αποποινικοποιηθεί οι (ανδρικές) ομοφυλοφιλικές σχέσεις, αλλά δεν παύουν να συνιστούν «παρά φύσιν ασέλγεια» σύμφωνα με το άρθρο 347 του Π.Κ. η οποία τιμωρείται με ποινή τρίμηνης φυλάκισης. Επίσης η απόφαση 700/1980 του Αρείου Πάγου χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία «πάθος παρά φύσιν» και «ανώμαλον σεξουαλικόν προσανατολισμόν». Ας σημειωθεί πως ο πρώτος που θέσπισε «γάμο» ομοφυλοφίλων ήταν ο παράφρονας Ρωμαίος αυτοκράτορας Νέρων ο οποίος τέλεσε τέτοιου είδους «γάμους» (Κάσιος Δίων, «Ρωμαϊκή Ιστορία»). Αυτό είναι πρόοδος; Αυτό είναι διαφορετικότητα; Αντίθετα αυτό είναι αναβίωση των σχιζοειδών παραλογισμών του Νέρωνα!

Επίσης, στην αρχαία Ελλάδα, που την θεωρούν κοιτίδα ανάπτυξης της ομοφυλοφιλίας, ήταν μεν υπαρκτή η ομοφυλοφιλία, αλλά κατά κανένα τρόπο αποδεκτή, καθώς οι ομοφυλόφιλοι ήταν κοινωνικά απορριπτέοι και ζούσαν στο κοινωνικό περιθώριο. Ο Αριστοτέλης (Αθηναίων Πολιτεία) αναφέρει ότι η ομοφυλοφιλία είναι παθολογική κατάσταση, ψυχική διαστροφή την οποία ο ομοφυλόφιλος αδυνατεί να υπερνικήσει. Ο Σωκράτης (Πλάτωνος Γοργίας) πίστευε ότι ο βίος των ομοφυλοφίλων (αρχαϊστί «κιναίδων») είναι «φρικτός, αισχρός και άθλιος» και προέτρεπε τον άνθρωπο να διακρίνει τις ηδονές, ποιες εξ αυτών είναι αγαθές και ποιες κακές. Ο Πλάτωνας (Νόμοι) καταδικάζει την ομοφυλοφιλία, πρότεινε την απαγόρευση της σχέσης αυτής της μορφής με νόμο και προέτρεπε τον άνδρα να έρχεται σε επαφή μόνο με την γυναίκα του. Στην αρχαία Αθήνα, σύμφωνα με την νομοθεσία του Σόλωνα (Δημοσθένης Κατά Ανδροτίωνος, Αισχύνης Κατά Τιμάρχου, Κατά Μηδίου), οι ομοφυλόφιλοι κηρύσσονταν «άτιμοι», τους απαγορευόταν κάθε δικαστική, πολιτική, θρησκευτική και κοινωνική ανέλιξη (δεν είχαν το δικαίωμα να καταθέτουν στα δικαστήρια ως μάρτυρες, να μιλούν στην Εκκλησία του Δήμου κλπ) και επί ποινή θανάτου η είσοδός τους στα γυμναστήρια και τα σχολεία. Στον Αισχύνη (Κατά Τιμάρχου) η ομοφυλοφιλία χαρακτηρίζεται ως «αισχύστη ηδονή».

Στο Βυζάντιο η νομοθεσία προέβλεπε την ποινή θανάτου για τον «εις άρρενα αμαρτήσαντα» και τον «αμαρτηθέντα» (ξίφει αποτεμνέσθωσαν).

Η χριστιανική διδασκαλία και γραμματεία τονίζει πως η ομοφυλοφιλία είναι ένας δρόμος που δεν οδηγεί στον Θεό, δεν ολοκληρώνει τον άνθρωπο ως πρόσωπο μοναδικό και ανεπανάληπτο, ως κοινωνικό όν και τον απομακρύνει από τον δρόμο της σωτηρίας. Μάλιστα οι ιεροί Πατέρες την χαρακτηρίζουν ως θανάσιμο και ακάθαρτο αμάρτημα, ως προσβολή της ζωής και παρά φύσιν διαστροφή. Ο Απόστολος Παύλος τόνισε στους Κορινθίους πως οι ομοφυλόφιλοι δεν θα κληρονομήσουν την Βασιλεία του Θεού. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος χαρακτηρίζει την ομοφυλοφιλία ως το «υπερβαίνον» των νόμων που έθεσε ο Θεός, ως «κολοφώνα των κακών» και ως το τελευταίο εύρημα του Διαβόλου που αποβλέπει την καταστροφή του ανθρωπίνου γένους ενώ ο Όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ως «φοβερόν πράγμα» και «τερατώδη κακία». Ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας κατηγορεί τους ομοφυλοφίλους πως διαφθείρουν την «θεόπλαστον ανδροπρεπή μορφήν» και πως γίνονται έτσι «λοιμοί της φύσεως και του γένους πολέμιοι και σπίλοι πολιτείας και ζωής εφύβριστοι». Η Εκκλησία αποδέχεται κάθε άνθρωπο και δεν απορρίπτει κανέναν. Το ίδιο ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους. Όλοι μας όμως, ως μέλη της Εκκλησίας, επειδή τους σεβόμαστε, ενδιαφερόμαστε πραγματικά γι΄ αυτούς. Ας αναγνωρίσουν το πάθος τους, ας αλλάξουν τρόπο σκέψης και ζωής, ας πάρουν την γενναία απόφαση να αγωνιστούν μ΄ όλες τους τις δυνάμεις και με τα πνευματικά όπλα που παρέχει η Εκκλησία ώστε να αποτινάξουν αυτό το πάθος από πάνω τους. Όλοι τον κακό εαυτό μας, τα πάθη, τις αδυναμίες, τις φοβίες και τις κακίες μας πολεμούμε.

Παναγιώτατε, γνωρίζουμε και συμμεριζόμαστε τους αγώνες σας πάνω στο συγκεκριμένο θέμα. Στόχος αυτού του κειμένου είναι να δείξουμε ότι στηρίζουμε την προσπάθειά σας. Η φοιτητιώσα νεολαία δεν είναι ένα άβουλο πρόβατο στα κελεύσματα των ισχυρών, έχει άποψη και σκοπεύει να αγωνιστεί για Χριστό και Ελλάδα.

Ευχαριστούμε για τον χρόνο σας και ζητούμε ταπεινώς την προσευχή, τις πατρικές ευχές και ευλογίες σας».