ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Α' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Μέσα στην Εκκλησία γινόμαστε Μαθητές Εκείνου που κενώθηκε από την ασφάλεια της Αγίας Τριάδος και έγινε ένας από εμάς για να μας σώσει. Οι πρώτοι Μαθητές του Χριστού ήταν άνθρωποι απλοί, τίμιοι, εργατικοί, βιοπαλαιστές. Ο Χριστός δεν αναπαύεται ούτε στην σοφία του κόσμου τούτου αλλά ούτε και στην οκνηρία και στην ακηδία.

    Εκείνοι εγκατέλειψαν τα δίχτυα τους, την εργασία τους, την ζωή τους ολόκληρη για να μαθητεύσουν στην πραγματική Ζωή, τον Τριαδικό Θεό. Η γενναία απόφαση των Ψαράδων ήταν αποτέλεσμα εσωτερικής νίκης, δηλαδή λύτρωση από κάθε κοσμικό και γήινο δεσμό. Η Εκκλησία μας, η πίστη μας είναι μία αέναη εσωτερική και εξωτερική κίνηση. Ανοδική πορεία και λύτρωση. Κόπος, μόχθος και νίκη.

    Η ερώτηση είναι αν εμείς προθυμοποιούμαστε να κόψουμε κάτι για τον Χριστό, όχι ως οπαδοί αλλά ως Μαθητές. Όσοι τα εγκαταλείπουν όλα πίσω τους έχουν ειδική κλήση και χάρισμα από το Θεό και γίνονται Μοναχοί ζώντας αγγελική πολιτεία. Εμείς στην Ενορία, στον κόσμο, στην οικογένεια τί θα αφήσουμε πίσω μας; Ο καθένας, με την έμπειρη προσωπική πνευματική προπόνηση και καθοδήγηση, ας βρει την απάντηση!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή μετά την Ύψωση

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Νίκη και επιτυχία στην ζωή θεωρείται η επιβολή στον άλλον, η αυτοπροβολή, τα περισσότερα likes στα μέσα δικτύωσης, το χρήμα, οι θέσεις. Αυτή η θέαση της ζωής αποβάλλει από το λεξιλόγιό της την λέξη «σταυρός». Ο Σταυρός είναι θυσία, είναι πόνος, είναι προσπάθεια, είναι τρόπος ζωής που κοστίζει και ο σημερινός «πολιτισμός» βασίζεται στον ναρκισσισμό και στο κουκούλι του εγώ.

    Ο Χριστός απευθύνεται στην ελευθερία μας. Δεν πιέζει κανέναν, δεν επιβάλλεται σε κανέναν αλλά μας προσκαλεί λέγοντας «Ὅστις θέλει». Μας ξεκαθαρίζει ότι ο βίος μας είναι Σταυρός. Το να ακολουθείς τον Χριστό σημαίνει δύο πράγματα: απάρνηση του εγώ και άρση του Σταυρού. Αυτό είναι άνοιγμα σε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής: ζωής με νόημα, βάθος, ουσία, Αλήθεια, θείας ζωής.

    Σκληρή και η απάρνηση του εγώ, γιατί το εγώ έχει μέσα καλοπέραση, πάθη, αδυναμίες που μας βολεύουν, που μας χαλαρώνουν, αλλά στην ουσία μας χορηγούν μικρούς "θανάτους" για να μας αποκόψουν από την Πηγή της Ζωής: τον Χριστό. Όταν χαλιναγωγείς τα πάθη σου, υπομένεις χωρίς γογγυσμό, καλλιεργείς με φιλότιμο και ευχαριστία τα χαρίσματά σου, ταπεινοφρονείς και δεν ταπεινολογείς, μα πάνω από όλα αγαπάς και δεν αγαπολογείς, τότε είσαι σε καλό δρόμο! Συνέχισε να απαρνείσαι το εγώ σου για να ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, να σταυρώνεσαι στα προβλήματα, στις θλίψεις, στους πειρασμούς του βίου για να ανασταίνεσαι στην Ζωή!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή πριν την Ύψωση

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    «Τόσο πολὺ ἀγάπησε ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, ὥστε ἔστειλε τὸν Υιό Του γιὰ νὰ μὴ χαθεῖ ὅποιος πιστεύει σ' Αὐτὸν ἀλλὰ νὰ έχει ζωὴ αἰώνια». Η αγάπη είναι μέσα στον Θεό, καθώς ο Θεός «αγάπη είναι». Η αγάπη είναι τρόπος ζωής. Είναι ο φορτιστής στην μπαταρία που ονομάζεται "άνθρωπος". Αγάπη και Ελευθερία χρειάζεται ο άνθρωπος για να ζήσει!

    Μία Κυριακή πριν από το γεγονός της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, η Εκκλησία αφιερώνει μία Κυριακή στο γεγονός του Σταυρού. Τι σχέση έχει ο Τίμιος Σταυρός με την αγάπη; Μα ο Σταυρός είναι τρόπος αγάπης. Η σταύρωση του Κυρίου είναι η ύψιστη απόδειξη αγάπης του Θεού. Και εμείς ακολουθούμε εκείνο το παράδειγμα της άρσης του δικού μας σταυρού που σημαίνει κένωση, θυσία, αποκοπή και μεταμόρφωση των προσωπικών μας παθών.

    Ας προσέξουμε κι αυτό: Κάνουμε σωστά το σημείο του Σταυρού πάνω στο σώμα μας, όχι σαν να παίζουμε κάποιο μουσικό ενόργανο. Τότε προσελκύουμε την Χάρη και φυγαδεύουμε τους δαίμονες. Πέρα από τις καρδούλες των social που θέλουν να συμβολίσουν την (λεκτική) αγάπη, το μεγαλύτερο σύμβολο και ταυτοχρόνως απόδειξη της (έμπρακτης) αγάπης είναι ο Σταυρός. Γιατί όποιος αγαπά, ανεβαίνει τον δικό του γολγοθά και φτάνει στην θυσία, στο όποιο κόστος για τον αγαπωμένο.

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή ΙΑ' Ματθαίου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Η συγχώρεση και η μακροθυμία είναι αρετές που ενσάρκωσε και δίδαξε ο ίδιος ο Χριστός. Η συγχώρεση και η μακροθυμία είναι γνωρίσματα ενός ταπεινού ανθρώπου. Όποιος παραμένει στο καβούκι του εγώ του, είναι ανίκανος όχι μόνο να συγχωρήσει αλλά και να αγαπήσει!

    Συγχωρώ σημαίνει χωράω μαζί, δηλαδή έχω την δύναμη να πάρω τον άλλον αγκαλιά, να τον αποδεχτώ, να τον κατανοήσω και έτσι να αφήσω το σφάλμα του. Ο Χριστός στην προσευχή που μας έδωσε, το "Πάτερ ημών", ζητά από εμάς να δίνουμε άφεση στα παραπτώματα των αδελφών μας που μας έβλαψαν, για να συγχωρήσει και ο Θεός τα δικά μας σφάλματα. Η συγχώρεση των αμαρτιών προς τους άλλους είναι η προϋπόθεση για να συγχωρέσει ο Θεός τα δικά μας.

    Εμείς σήμερα ζητάμε το αντίθετο. Είμαστε εγκλωβισμένοι στο εγώ μας, απαιτούμε από τον Θεό να μη σπάσει το προφίλ μας και γινόμαστε άσπλαχνοι σαν τον κακό δούλο της παραβολής. Όπως ο Θεός Πατέρας μας μάς δίνει άφεση και μακροθυμεί στις αμαρτίες μας, έτσι να είμαστε κι εμείς εύσπλαχνοι και φιλάνθρωποι με τον άλλον και αυστηροί με τον εαυτό μας!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Ι' Ματθαίου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Ο διάβολος και τα δαιμονικά πνεύματα δεν είναι ένας τύπος ή ένας συμβολισμός του κακού αλλά πραγματικότητα που ενσαρκώνει και πηγάζει το κακό. Η δουλειά τους είναι η διαβολή, ο πειρασμός, η ταλαιπωρία του ανθρώπου σε βαθμό εξόντωσης. Μάλιστα, υπάρχουν και άνθρωποι που απλώνουν χέρι στον διάβολο για να εξυπηρετήσουν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους. Πως; Με την μαγεία. Έτσι και ο νέος της ευαγγελικής περικοπής, ήταν σεληνιασμένος, δηλαδή του είχαν κάνει μάγια με βάση την κίνηση της σελήνης.

    Η λύτρωση στον πόνο, στην αρρώστια, στην δαιμονική επίθεση, στην μαγεία θα είναι πάντα ο Χριστός, Αυτός που σκορπά το κακό και χαρίζει ζωή, ανάπαυση από τους κόπους και χαρά στις ψυχές μας. Σ' αυτόν βρήκε την θεραπεία και ο δαιμονισμένος της ευαγγελικής περικοπής.

    Ένα ζητά από εμάς ο Χριστός: πίστη, δηλαδή σχέση, εμπιστοσύνη και αυτοπαράδοση στον Ίδιο και στην Πρόνοιά Του. Γνωρίζει ότι η γενιά μας, η γενιά των ανθρώπων, είναι "άπιστη και διεστραμένη", δηλαδή προδίδει πάντα αυτήν την σχέση και μοιχεύει με τις κάθε είδους κοσμικές συμβάσεις και με τους ποικίλους ανθρώπινους και διαβολικούς πειρασμούς. Η πρόταση είναι η παραμονή στην σχέση μέσα στην Εκκλησία με το όποιο κόστος, διότι αυτή η σχέση σε ελευθερώνει, αυτή η σχέση σε λυτρώνει.

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Θ' Ματθαίου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Ένα χαρακτηριστικό της εποχής μας είναι οι φοβίες, η ατολμία και η αμφιβολία• ο φόβος να πάρουμε ρίσκο για αποφάσεις. Τότε, όπως ο Πέτρος, βυθιζόμαστε μέσα στην θάλασσα. Όταν όμως εμπιστευόμαστε τον Χριστό, και την θάλασσα περπατάμε!

    Όπως οι μαθητές, βρισκόμαστε και εμείς στο μέσο της θάλασσας και μας παιδεύουν τα κύματα γιατί είναι αντίθετος ο άνεμος. Η θάλασσα είναι ο βίος, τα κύματα είναι οι πολλές και ποικίλες δυσκολίες, θλίψεις, πειρασμοί και στεναχώριες και ο αντίθετος άνεμος είναι το κοσμικό φρόνημα.

    Ο Χριστός ήταν, είναι και θα είναι Αυτός που θα περπατά μέσα στην θάλασσα των προβλημάτων και του βίου. Η φωνή Του, μέσα στον κίνδυνο, θα ακούγεται πάντα μέσα μας: «Θάρρος. Μη φοβάστε!» και θα μας καλεί με το «Έλα» να Τον εμπιστευθούμε. Και αν κάποτε ας νικήσει η αμφιβολία θα του φωνάξουμε όπως ο Πέτρος, «Κύριε, σώσε με». Ας πλεύσουμε στον βίο με θάρρος και πίστη για να φθάσουμε στο λιμάνι της ζωής, τον Χριστό! 

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Η΄ Ματθαίου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Πολύ μεγάλη πείνα υπάρχει στις ημέρες μας. Πείνα τόσο στο φαγητό, όσο και στο πνεύμα. Υπάρχουν οι άνθρωποι που δεν έχουν ένα πιάτο φαγητό και υπάρχουν εκείνοι που ενώ έχουν αυτάρκεια αγαθών το πετάνε. Υπάρχουν εκείνοι που πεινάνε πνευματικά για να ακούσουν λόγο Θεού που θα τους χορτάσει την ύπαρξη και υπάρχουν και εκείνοι που, ενώ μπορούν, ούτε θείο λόγο και παράδειγμα προσφέρουν, ούτε χορτασμένοι βρίσκουν νόημα ζωής.

    Στο θαύμα του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και των δύο ψαριών, ο Χριστός αφού χορταίνει την ύπαρξή μας με την ίδια Του την παρουσία, με την κοινωνία και σχέση που έχουμε μαζί του, στην ώρα της βιολογικής ανάγκης δεν είναι αμέτοχος. Φέρνει τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια, σηκώνει τα μάτια του στον ουρανό, τα ευλογεί και αρχίζει να τα κομματιάζει, τα δίνει στους μαθητές και οι μαθητές μοιράζουν στα 5.000 λαού. Κι εκείνο το κομμάτιασμα και το μοίρασμα δεν έχουν τελειωμό.

    Στην Εκκλησία χορταίνει ο άνθρωπος: όταν μιμείται τον Χριστό, όταν μελετά τον λόγο Του, όταν τρέφεται από το Σώμα Του και το Αίμα Του. Τότε γεμίζει και νοηματοδοτείται η ύπαρξή του. Το σημερινό ευαγγελικό μήνυμα είναι: οικονομία και σεβασμός προς τα αγαθά που μας χαρίζει ο Θεός. Αυτό σημαίνει όταν καθόμαστε να φάμε προσευχόμαστε και παρακαλούμε, κι όταν σηκωθούμε, πάλι να προσευχόμαστε και να ευχαριστούμε και όταν περισσεύει το ψωμί να το φυλάμε για τον πεινασμένο. Σαν το Αντίδωρο και σαν την Θεία Κοινωνία να σεβόμαστε οι άνθρωποι τα αγαθά της γης!!!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Ζ' Ματθαίου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Όταν ο Ιησούς Χριστός έδωσε το φως στους δύο τυφλούς, δεν ήταν μόνο το άγγιγμα του θεϊκού Του χεριού και ο παντοδύναμός Του λόγος που έκαναν το θαύμα αλλά και η πίστη εκείνη των δύο ανθρώπων. Ο Χριστός πριν κάνει το θαύμα τους ρώτησε' «Πιστεύετε πως μπορώ εγώ να κάνω αυτό που μου ζητάτε». Και εκείνοι χωρίς κανένα δισταγμό του είπαν• «το πιστεύουμε, Κύριε».

    Για να γίνει ένα θαύμα χρειάζονται δύο πράγματα: η πίστη του ανθρώπου και η δύναμη του Θεού. Χωρίς πίστη δεν γίνεται τίποτα και με την πίστη γίνονται τα πάντα. Πίστη σημαίνει να είσαι αφοσιωμένος, το μυαλό κι η καρδιά σου κι η ψυχή σου, στον Θεό και να αισθάνεσαι και να καταλαβαίνεις τον εαυτό σου στεριωμένο καλά πάνω σε αυτή την πέτρα της πίστεως, έτσι ώστε να μην μπορεί να σε κουνήσει και να σαλέψει τίποτα σε τρικυμισμένη θάλασσα του βίου.

    Πίστη και προσευχή χρειάζεται. Να θυμηθούμε εκείνους τους δύο τυφλούς που πήγαιναν πίσω από τον Ιησού Χριστό, του φώναζαν και τον παρακαλούσαν• «λυπήσου μας και κάνε και σ' εμάς το έλεος». Αυτό που έκαναν και αυτά που έλεγαν είναι προσευχή. Προσευχή για να μας φωτίσει το σκοτάδι της πνευματικής τυφλότητας και πίστη για να διατηρείται πάντοτε ζωντανή η σχέση του ανθρώπου με τον Θεό.

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή ΣΤ' Ματθαίου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Ο Χριστός στην Καπερναούμ θεραπεύει έναν παραλυτικό. Παραλυτικοί στην πίστη είμαστε όλοι μας, γιατί τόσο την πνευματική ζωή δεν παίρνουμε στα σοβαρά, ούτε τον Θεό υπολογίζουμε. Τέσσερις φίλοι τον σηκώνουν. Τέσσερις φίλοι (κατά τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά) σηκώνουν κι εμάς από την πνευματική μας παραλυσία: η ταπείνωση-αυτομεμψία, η εξομολόγηση σε πνευματικό πατέρα, η απόφαση για διαζύγιο από την αμαρτία και η προσευχή.

    Ρίζα του προβλήματος είναι η αμαρτία. Η αμαρτία είναι η μεγάλη τραγωδία του ανθρώπου. Είναι η αστοχία του, η αποτυχία του, η πτώση στο λάθος, η επιμονή στο εγώ του. Η αμαρτία έρχεται πάντα τόσο γλυκά για να σε υποκύψει, να σε δεσμεύσει και να σε "παραλύσει", ώστε και την ελπίδα σου να χάσεις και σε απόγνωση να έρθεις.

    Μόνο ο Θεός μπορεί να σε σώσει αν Του φωνάξεις και Του δεηθείς. Ο Χριστός πρώτα συγχωρεί τις αμαρτίες και με αυτόν τον τρόπο χαρίζει την ίαση, την θεραπεία. Η συγχώρεση και η ίαση δίνεται σε εμάς μέσα από τον διαρκή αγώνα της μετανοίας και από την Θεία Κοινωνία, από την ένωσή μας με τον Θεό. Σ' αυτήν την θεία πρόσκληση θεραπείας, όταν όλα γύρω σου σε πνίγουν από "παραλυσία" στο κακό και κύλισμα στο εγώ, δεν λες όχι...

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Πατέρων Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Κάθε φορά που ο Χριστός απευθύνεται στους μαθητές Του, απευθύνεται σε όλους εμάς που είμαστε τα μέλη του Σώματός του, της Εκκλησίας. «Εσείς είσαστε το φως του κόσμου». Η αποστολή μας στον κόσμο είναι να είμαστε φως ώστε «να λάμψει το δικό μας φως μπροστά στους ανθρώπους για να δουν τα καλά μας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα μας που είναι στους ουρανούς».

    Ο Χριστός μας καλεί να μιλήσουμε με το παράδειγμά μας διότι το καλό παράδειγμα διδάσκει καλύτερα από το καλύτερο κήρυγμα! Η ορθόδοξη πίστη μας δεν είναι κήρυγμα και μάθημα σε θεωρίες και σε ανθρώπινα λόγια, είναι ο λόγος του Θεού, ζωντανός ο ίδιος και ζωντανεμένος στον βίο του Χριστού και των Αγίων.

    Αυτό έκαναν οι 630 Πατέρες της Εκκλησίας της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, των οποίων την μνήμη εορτάζουμε σήμερα. Δεν κατήργησαν από την ζωή της Εκκλησίας, από όσα μας παρέδωσε ο Χριστός «ούτε ένα γιώτα ή μία γραμμή» αλλά έγιναν για όλους μας παράδειγμα φωτός. Μέσα σε αυτήν την εμπειρία της Εκκλησίας ζούμε και εμείς: Γινόμαστε φως όταν κατοικήσει μέσα μας ο Θεός.