ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

 Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    α’. «Χριστὸς γεννᾶται· δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν· ἀπαντήσατε· Χριστὸς ἐπὶ γῆς· ὑψώθητε». Πέρα ἀπὸ τὶς ἀντιλήψεις καὶ τὸν ἐπιδερμικὸ τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ὁ κόσμος γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα, ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τὸν μοναδικὸ καὶ ἀληθινὸ τρόπο, γιὰ νὰ ζήσουμε πραγματικὰ Χριστούγεννα. Αὐτὸς ὁ τρόπος δὲν περιορίζεται μόνο στοὺς στολισμοὺς τῶν σπιτιῶν, στὶς ἐπισκέψεις στὰ χιονοδρομικὰ κέντρα καὶ σὲ ἕναν ἀνούσιο τρόπο μίας ξέφρενης διασκέδασης, ἀλλὰ στὸ νὰ ἔρθει ὁ Ἴδιος ὁ Χριστὸς μέσα μα καὶ νὰ κατοικήσει στὶς καρδιές ὅλων μας. Ἀλλὰ γιὰ νὰ ἔρθει ὁ Χριστὸς μέσα μας, πρέπει να βρεῖ τὴν καρδιά μας, στολισμένη ἀπὸ ἀγάπη καὶ συγχώρεση.

    β’. Πραγματικὰ Χριστούγεννα θὰ κάνουμε ὅταν μάθουμε νὰ συγχωροῦμε. Και συγχώρηση σημαίνει: σβήνω τὰ λάθη τῶν ἄλλων, ξεχνῶ τὸ κακὸ ποῦ μοῦ ἔκαναν καὶ μαθαίνω νὰ χωρῶ μαζὶ τοὺς ἄλλους. «Ποιος, πάτερ, τά κάνει αὐτά σήμερα; Δὲν βλέπεις τὶ γίνεται ἔξω; Σὲ ἄλλον κόσμο ζεῖς;» Στὸν ἴδιο κόσμο ζοῦμε, μόνο ποὺ φροντίζουμε νὰ ἀντιμετωπίζουμε τὰ ὅποια θέματα προκύπτουν, μὲ τὸν τρόπο ποὺ θὰ τὰ ἀντιμετώπιζε ὁ Χριστός. «Σιγὰ μὴ πάω, πάτερ, μὲ τὸν σταυρό στὸ χέρι». Εὰν δὲν πᾶμε μὲ τὸν σταυρό στὸ χέρι, θὰ μᾶς πιάσει ὁ διάβολος ἀπὸ τὸ πόδι καὶ θὰ μᾶς κάνει ὑποχείριά του. «Τὸ ταγκαλάκι» ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἀγιορείτης, τέτοιες μέρες κάνει γιὰ τὰ καλὰ τὴν ἐμφάνισή του. Ταράζει ἀνθρώπους καὶ ἀναστατώνει σπίτια. Ἀς μὴ τοῦ κάνουμε τὸ χατίρι. Ἄς μὴν ρίχνει ὁ ἕνας τὶς εὐθύνες στὸν ἄλλον, ἀλλὰ νὰ μάθουμε νὰ φταῖμε μαζί! Τότε ζοῦμε πραγματικὰ Χριστούγεννα.

    γ’. Ἄς ἀναφέρουμε κι ἕνα παράδειγμα καὶ μάλιστα ἑνὸς Ἁγίου, ποὺ ἐορτάζει σήμερα, τοῦ Ἁγίου Διονυσίου του Ζακυνθινοῦ, Ἐπισκόπου Αιγίνης. Ὅταν ἦταν Ἡγούμενος στὴν Ἱερὰ Μονὴ Παναγίας Ἀναφωνήτριας στὴν Ζάκυνθο, τοῦ ζήτησε καταφύγιο στὸ Μοναστῆρι ἕνας ἄνθρωπος ποὺ διέπραξε φόνο, καὶ τὸν κηνυγοῦσαν οἱ συγγενεῖς τοῦ σκοτωμένου. Αὐτὸς ἦταν ὁ φονιᾶς τοῦ ἀδελφοῦ του! Ὁ Ἅγιος Διονύσιος στὴν ἀρχὴ δὲν τὸ γνώριζε, ἀλλὰ ὅταν τοῦ τὸ εἶπε, μήπως ὁ Ἅγιος δὲν πόνεσε; Δὲν πληγώθηκε κατάκαρδα ὅταν ἄκουσε ὅτι ὁ σκοτωμένος ἦταν ὁ ἀδελφός του; Ἔνιωσε συναισθήματα καὶ θλίψης καὶ ὀργῆς καὶ γιὰ μιὰ στιγμὴ πέρασε ἀπὸ τὸ μυαλό του νὰ ἐκδικηθεῖ τὸν φονιᾶ τοῦ ἀδελφοῦ του, παραδίνοντάς τον. Ὅμως εὐθύς, μετάνιωσε γιὰ τὴν σκέψη του. Χαλιναγώγησε τὸ πάθος τῆς ἐκδίκησης καὶ θυμήθηκε πὼς ὁ Κύριος εἶχε συγχωρήσει τοὺς σταυρωτές Του πάνω στὸν Σταυρό. «Κύριε, ἐλέησόν με, τὸν αμαρτωλὸν» ψιθύρισε κι ἔκανε τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ. Στράφηκε στὸν φονιᾶ, χωρὶς νὰ τοῦ ἀποκαλύψει πὼς εἶναι ἀδελφὸς τοῦ θύματος, καὶ τὸν ἔκρυψε σὲ ἀπόκρυφο μέρος. Κι ὅταν ἤλθαν οἱ ἀγριεμένοι συγγενεῖς τοῦ Ἁγίου, παρίστανε πὼς δὲν γνωρίζει τίποτα κι ἔτσι τὸν γλύτωσε. Αὐτὰ εἶναι τὰ πραγματικὰ Χριστούγεννα!

    δ’. Ἀφοῦ ἡ Παναγία ἔγινε «Θεοτόκος», καλούμαστε κι ἐμεῖς νὰ γινόμαστε «θεοτόκοι». Καλούμαστε κι ἐμεῖς τὸν Χριστὸ νὰ τὸν ἔχουμε στὴν καρδιά μας, νὰ τὸν φυλάσσουμε, γιατὶ  ὁ πονηρὸς προσπαθεῖ μὲ μανία νὰ μᾶς τὸν πάρει μὲ τὸν τόσο φαινομενικὰ γλυκὸ ἀλλὰ ὕπουλο τρόπο του. Νὰ ἀσχολούμαστε μὲ ἔργα ποὺ ἀρέσουν στὸν Χριστό, νὰ κάνουμε τὴν ζωὴ ποὺ θέλει ὁ Χριστός, καὶ μὲ κάθε εὐκαιρία νὰ τὸν συναντοῦμε, εἴτε στὸν Ναό μέσα ἀπὸ τὰ μυστήρια καὶ μέσα ἀπὸ τὸ Σῶμα Του καὶ τὸ Αἷμα Του, εἴτε μέσα ἀπὸ τὰ πρόσωπα τῶν ἀδελφῶν, ἰδίως τῶν συζύγων μεταξύ τους καὶ αὐτῶν ποὺ ἔχουν ἀνάγκη καὶ βασανίζονται ἀπὸ ἀρρώστιες.

    ε΄. Ἡ συγχώρηση νὰ γίνει τρόπος ζωῆς μας. Στὴν κυριακὴ Προσευχή, το «Πάτερ ἡμῶν», προσευχόμαστε: «ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς κι ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν». Μᾶς συγχωρεῖ ὁ Θεός, ἐπειδὴ συγχωροῦμε πρῶτα ἐμεῖς, καὶ δὲν ζητᾶμε νὰ μᾶς συγχωρέσει ὁ Θεός καὶ μετὰ νὰ συγχωρέσουμε ἐμεῖς! Ἔτσι ὁ Χριστὸς μεγαλώνει καὶ γεννᾶται στὴν καρδιά μας, καὶ τότε ζοῦμε πραγματικὰ Χριστούγεννα!

    στ’. Εὐχηθεῖτε, σεβαστοὶ Πατέρες, νὰ ζήσουμε ὅλοι μας, τὰ ἀγαπητὰ παιδιά, οἱ καλοί φοιτητές, οἱ ἀξιότιμοι γονεῖς, οἱ πολύτιμες συνεργάτιδες συγκατηχήτριες, ὅλοι μας Χριστούγεννα μὲ Χριστό, νὰ γεμίσουν οἱ Ναοὶ ἀπὸ τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ ποὺ σὰν διψασμένα ἐλάφια θὰ τρέχουν μὲ φόβο Θεοῦ, πίστη καὶ ἀγάπη στὴν Θεία Κοινωνία, γιὰ νὰ ξεδιψάσουν ἀπὸ τὸ ψέμα, τὴν ὑποκρισία καὶ τὴν ἀπάτη τοῦ κόσμου τούτου, νὰ πάρουν δυνάμεις νὰ συνεχίσουν τὸν ἀγώνα τῆς ζωῆς, ἀλλὰ πρωτίστως νὰ γίνουν ΕΝΑ μὲ τὸν σαρκωθέντα Θεό ποὺ γεννιέται στὴν Βηθλεὲμ ἀλλὰ καὶ στὶς καρδιές μας. Σας ευχαριστώ!

Ὀμιλία στὴν Χριστουγέννιατικη ἐορτὴ τοῦ Κέντρου Νεότητος «Ἁγία Θεοδώρα» ἐν Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Κοζάνης – 17-12-2023.

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Θ' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Οι άνθρωποι αρέσκονται στο να κάνουν σχέδια, να συγκεντρώνουν πλούτη και υλικά αγαθά, να χτίζουν σπίτια, για να καλοπεράσουν τα υπόλοιπα χρόνια του βίου τους. Ποιος μας εγγυάται όμως την επόμενη ημέρα; Ποιος μας εξασφαλίζει περιουσίες, χρόνια, αγαθά; Ένας ξαφνικός θάνατος, μία ασθένεια, μία ανατροπή της τελευταίας στιγμής αλλάζουν όλο το σχέδιο που κανονίζουμε...

    Ο Μόνος που προνοεί και ξέρει να τα τακτοποιεί είναι ο Θεός. Ο Θεός, πριν μας δώσει κάτι, το εξετάζει από όλες τις πλευρές και έπειτα μας το δίνει. Εμείς όμως αγωνιούμε και θέλουμε να το τακτοποιήσουμε εμείς, έτσι όπως γνωρίζει ο εγωισμός μας. Και αυτό συμβαίνει επειδή νομίζουμε ότι μπορούμε να στηριχθούμε στις αδύναμες δικές μας δυνάμεις, και όχι στον αόρατο Θεό. Αλλά μία τέτοια εμπιστοσύνη προϋποθέτει σχέση, δηλαδή πίστη και θείο έρωτα.

    Σε κάθε άνθρωπο που θησαυρίζει για τον εαυτό του και δεν πλουτίζει στον Θεό, δηλαδή δεν επενδύει στην χάρη και στην Πρόνοια του Θεού, η παραβολή του άφρονος πλουσίου θα του υπενθυμίζει ότι ο χρόνος του βίου μας είναι τόσο λίγος και πολύτιμος, που δεν μπορεί να ξοδεύεται σε σπατάλες και προγραμματισμούς του εγώ. Αυτός ο χρόνος γεμίζει, όταν διαμερίζεται σε κάθε άνθρωπο και δαπανάται σε κάθε έκφανση της αγάπης!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Η' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Στα τραύματα που μας προκαλεί ο διάβολος και η αμαρτία και μας εγκαταλείπει ανυπεράσπιστο μέσα στην μοναξιά του κόσμου, έρχεται ο Χριστός, ο οποίος γίνεται πλησίον, και του χαρίζει το έλεος Του. Επιχέει στις πληγές του λάδι και οίνο, δηλαδή την Χάρη και την Αγάπη Του, τον πηγαίνει στο πανδοχείο, δηλαδή την Εκκλησία Του, που εκεί βρίσκει την θεραπεία, και μάλιστα αναλαμβάνει όλα τα "έξοδα της θεραπείας" ο ίδιος ο Χριστός. Και αυτή η πληρωμή είναι ότι προσλαμβάνει τον άνθρωπο, σηκώνει τις αμαρτίες του, σταυρώνεται, ανασταίνεται και τον σώζει!!

    Η παραβολή του Καλού Σαμαρείτη είναι μία από τις παραβολές της κατεξοχήν έμπρακτης αγάπης. Της αγάπης που δεν γνωρίζει όρια. Της αγάπης που δεν παραμένει στα στενά όρια ενός έθνους. Της αγάπης που δεν περιορίζεται μόνο σε μεγαλοστομίες, έστω και ιερατικές και φιλανθρωπικές. Της αγάπης που δεν παραμένει μόνο λόγος και δεν μεταβάλλεται σε πράξη. Όποιος αγαπά μόνο τους φίλους του, τους ομοθρήσκους του, τους δικούς του, φέρεται ανθρώπινα!

    Η αγάπη είναι μια προσωπική συνάντηση με τον πάσχοντα, με τον πτωχό, με τον δυστυχισμένο. Η προσωπική αυτή συνάντηση σημαίνει ίσως απώλεια πολύτιμου χρόνου, καθυστέρηση από τις ιδιωτικές μας υποθέσεις, αναβολή κάποιου ταξιδιού μας, παραίτηση από πράγματα που δικαιωματικά μας ανήκουν. Όποιος δεν γνωρίζει αυτούς τους φραγμούς, φέρεται θεϊκά, κατά το πρότυπο του Θεού που είναι η αγάπη. 

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Ζ' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Τίποτε άλλο δεν χρειάζεται τόσο όσο η καλή προαίρεση, η πίστη και η προσπάθεια! Πόσοι μιλάμε στον Ιησού Χριστό, αλλά πόσοι ακουγόμαστε; Όταν μιλάμε στον Θεό, μιλάμε με πίστη και αφοσίωση. Με τέτοια πίστη και αφοσίωση μίλησε η αιμορροούσα γυναίκα στον Ιησού Χριστό και θεραπεύτηκε.

    Βλέπουμε τον Ιησού Χριστό να κάνει δύο θεραπείες: θεραπεύει την αιμορροούσα και ανασταίνει την κόρη του αρχισυναγώγου. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο γιατρός μας, ο μεγάλος και πρώτος μας γιατρός! Έχει δύο μοναδικά προσόντα ο γιατρός μας Ιησούς Χριστός: πρώτα μας αγαπάει όσο δεν το βάζει ο νους μας και ύστερα έχει την δύναμη να μπορεί τα πάντα.

    Δεν είναι μόνο ο γιατρός μας ο Χριστός, είναι και η ζωή μας. Η ανάσταση της κόρης του αρχισυναγώγου ας μας θυμήσει την δική μας ανάσταση. Την Ανάσταση από τα πάθη, την Ανάσταση για ζωή. Δεν υπάρχει κανένα όφελος να κάνουμε ότι μας λένε οι επιθυμίες μας και να νομίζουμε πως είμαστε γεροί και ζωντανοί, αλλά η ψυχή μας ουσιαστικά να είναι πεθαμένη. Και ο μόνος ο οποίος μπορεί να μας αναστήσει είναι ο Ιησούς Χριστός, επειδή αυτός είναι η Ζωή!!!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Ε' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Ο βίος δεν είναι μόνο άνεση, ευκολίες, χρήματα, ηδονές, δόξα, αυτοπροβολή. Έχει μέσα του και πόνο, θλίψεις, δυσκολίες, στεναχώριες, πειρασμούς. Τις περισσότερες φορές έχει δυσκολίες. Αλλά όλα αυτά εάν τα αξιοποιήσουμε σωστά είναι ευκαιρίες για περισυλλογή, αυτοκριτική και μετάνοια. Όταν τα αξιοποιήσουμε ως ευκαιρίες, θα αντιληφθούμε ότι είναι το "διαβατήριό μας για τον Παράδεισο".

    Ο πλούσιος της σημερινής παραβολής τα είχε όλα τα υλικά αγαθά. Δεν είχε το βασικότερο: αγάπη. Έβλεπε έναν φτωχό, τον Λάζαρο, να πεινά και τον αντιμετώπιζε σαν σκουπίδι. Όχι μόνο δεν του εξασφάλιζε μία πιο αξιοπρεπή ζωή με τον πλούτο που κατείχε, αλλά ούτε ένα πιάτο φαγητό του έδινε. Γιατί; Γιατί του έλειπε η αγάπη. Τι τον ενδιέφερε; το ΕΓΩ του. Όταν ήρθε η ώρα και πήγαν και οι δύο στην αντίπερα όχθη της ζωής, είδαν ότι τα πράγματα ήταν αλλιώς.

    Ο φτωχός, μέσα στις δυσκολίες του επειδή τίς αντιμετώπισε ως ευκαιρία, αγιάστηκε και απολάμβανε πλέον την ανεκλάλητη χαρά. Ο πλούσιος όμως καιγόταν. Και αυτή η φλόγα δεν είναι τίποτα άλλο από την επιμονή στο εγώ και το ακοίμητο σκουλήκι που τον τρώει είναι η φωνή της συνειδήσεως. Πολύ απλά ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν είναι τόπος αλλά τρόπος. Τρόπος πώς αντιμετωπίζουμε τον Θεό και την ζωή. Ο κολασμένος βλέπει τον Θεό ως σκλαβιά και τον συνάνθρωπο ως αντίπαλο και εχθρό και καίγεται. Ο παραδείσιος βλέπει τον Θεό ως Ελευθερία και τον συνάνθρωπό ως αδελφό και δροσίζεται. Από την μετάνοιά μας εξαρτάται!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή ΣΤ' ΛΟΥΚΑ

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Γελιούνται όσοι νομίζουν πως ο διάβολος δεν έχει καμία δύναμη. Δύναμη έχει, αλλά όχι μεγαλύτερη από τον Ιησού Χριστό. Φαίνεται πως ο διάβολος και τα έργα του θριαμβεύουν. Αυτό είναι φαινομενικά πρόσκαιρο. Στο τέλος όμως πάντα η Ανάσταση νικά.

    Βλέπουμε στο γεγονός της θεραπείας του δαιμονισμένου, τον ίδιο τον Θεάνθρωπο να λυτρώνει το πλάσμα Του από μία καθαρή και άμεση δαιμονική σκλαβιά. Δεν έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που ταλαιπωρείται μόνο από έμμεσες επιθέσεις του διαβόλου (λογισμοί, πειρασμοί, δοκιμασίες κα), αλλά με την ίδια την δύναμή του.

    Γι' αυτό δύο μηνύματα ας κρατήσουμε από το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα: α) να μην αστειευόμαστε και να μην ανακατευόμαστε με τον διάβολο και β) να έχουμε την ελπίδα μας μόνο στον Κύριο μας Ιησού Χριστό. Αυτός είναι Παντοδύναμος και Αυτός μας λυτρώσει από κάθε κακό. Έργα του διαβόλου είναι και τα μέντιουμ, και τα χαρτιά, και οι καφέδες και τα μάγια! Μην αστειευόμαστε. Η σωτηρία μας δεν είναι η γνώση τάχα του μέλλοντος αλλά ο Ιησούς Χριστός!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Δ' Λουκά (του Σπορέως)

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Ο λόγος του Θεού είναι σαν τον σπόρο που σπέρνεται στις καρδιές όλων μας, αλλά δεν είναι η εσωτερική διάθεση όλων έτοιμη ή κατάλληλη να τον δεχθεί. Υπάρχει η καλή και αγαθή γη, αλλά υπάρχουν και ο δρόμος, τα αγκάθια και οι πέτρες. Αξίζει να ψάξουμε να δούμε που βρισκόμαστε...

    Όταν πέφτει ο σπόρος στον δρόμο σημαίνει ότι έρχεται ο διάβολος και παίρνει τον λόγο από την καρδιά τους, για να μη πιστέψουν και σωθούν. Όταν πέφτει στις πέτρες ο σπόρος σημαίνει ότι ακούνε και δέχονται τον λόγο με χαρά, αλλά με τον πειρασμό τα παρατούν και φεύγουν. Όταν πέφτει στα αγκάθια σημαίνει ότι άκουσαν τον λόγο, αλλά πνίγονται από τις μέριμνες του πλούτου και τις ηδονές του βίου και δεν κάνουν προκοπή.

    Αποστολή και χρέος μας είναι να είμαστε καλή γη. Δηλαδή να πέσει μέσα μας ο λόγος της χάριτος και, αντί να τον πετάξουμε, τον φυλάγουμε μέσα σε καλή και αγαθή καρδιά και καρποφορεί με υπομονή. Κάποιοι που τον φύλαξαν και εορτάζουν σήμερα είναι οι ιεροί Πατέρες της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι υπερασπίστηκαν την τιμητική προσκύνηση των εικόνων. Μόνο η καλή γη μπορεί να προσφέρει Ορθοδοξία και να καρπίσει Ορθοπραξία!

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Γ' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Ο Χριστός είναι η απόλυτη αγαθότητα, η απόλυτη παντοδυναμία, η απόλυτη πανσοφία, η απόλυτη παναγάπη. Στον πόνο της χήρας μητέρας που πάει να θάψει το νεκρό παιδί της απάντησε με την ιαματική Του παντοδυναμία. Ανασταίνει τον γιο της, χαρίζει την ζωή ως ο Μόνος Κύριος ζώντων και νεκρών και παύει την λύπη από τα ανθρώπινα πρόσωπα ως Αγαθός.

    Όπως ανέστησε τον υιό της χήρας της Ναΐν, έτσι ανασταίνει και εμάς με την Χάρη Του από τα πάθη και τις αδυναμίες. Η πανσοφία Του δίνει τα πάντα που θα συντελέσουν στην σωτηρία μας, επιτρέπει ακόμα και την εκδήλωση των παθών αν κι αυτές βοηθήσουν.

    Ο Θεός είναι ο Μόνος Παντοδύναμος, ο Μόνος Ιατρός και οι ελπίδες μας στρέφονται μόνο σ' Αυτόν. Η ελπίδα είναι δική μας, η δύναμη είναι δική Του. Καλούμαστε να συνεργάζονται αυτά τα δύο. Τότε επιτυγχάνεται η σωτηρία. Αρκεί ο βίος μας να είναι μίμηση Χριστού, μίμηση της παναγάπης και της παναγαθότητός Του.

ΜΗΝΥΜΑ ΚΥΡΙΑΚΗΣ: Κυριακή Β' Λουκά

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    Απροϋπόθετη είναι η αγάπη που μας ζήτησε ο Χριστός! Είναι αγάπη να αγαπούμε μόνο αυτούς που μας αγάπουν; Είναι αγάπη να κάνουμε καλό μόνο σ' αυτούς που μας κάνουν καλό; Είναι αγάπη να δανείζουμε μόνο σ' αυτούς που θα μας τα επιστρέψουν; Αυτό δεν είναι αγάπη, είναι παραμονή στην σιγουριά και στην εξασφάλιση της ανταπόδοσης.

    Η ανταπόδοση δεν είναι αγάπη. Είναι αποτέλεσμα του εγώ! Η αγάπη είναι το ύψος μας. Το εγώ είναι το βάθος μας. Ένα εγώ φκιασιδωμένο με αγαπολογίες και εξωτερικές αγαπητικές διαθέσεις κατακεραυνώνει ο Χριστός και μας καλεί να αγαπήσουμε! Να αγαπήσουμε μακριά από προσωπεία και υποκρισίες!

    Δεν μπορούμε τίποτε άλλο να προσθέσουμε στον "χρυσό κανόνα", έτσι όπως μας τον ζήτησε ο Χριστός: «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτα. Έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας».

ΜΑΡΤΥΡΙΑ και ΜΑΡΤΥΡΙΟ - Άγιος Γεώργιος εκ Ραψάνης

Του Διακόνου Θεοδώρου Χατζηευστρατίου, της Ιεράς Μητροπόλεως Σερβίων και Κοζάνης.

    α’. Με την χάρη του Θεού, τις πρεσβείες της Παναγίας μας αλλά και την ευλογία του π. Γεωργίου ξεκινά και φέτος μία νέα κατηχητική χρονιά. Τελέσαμε πριν από λίγο την ακολουθία του Αγιασμού όχι τυπικά ή από συνήθεια, αλλά γιατί μέσα στην Εκκλησία μαθαίνουμε πως, κάθε μεγάλο και σπουδαίο έργο πριν ξεκινήσει, ζητούμε την βοήθεια του Θεού. Και δεν είναι μικρό έργο, όταν μία Ενορία διαθέτει Νεανικό Κέντρο, ώστε η τρυφερή ηλικία της νεότητος να ζει και να δραστηριοποιείται μέσα από τις δυνατότητες που της δίνει η Εκκλησία.

    β’. Και η Ενορία της Παναγίας Φανερωμένης Κοζάνης, μέσα από το Κέντρο Νεότητος «Αγία Θεοδώρα», δίνει την ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους, σε παιδιά και γονείς, αλλά και σε φοιτητές για πρώτη φορά φέτος, μέσα από τις Κατηχητικές μας Συνάξεις να ακούσουν τον λόγο του Θεού. Ακόμα δίνει την ευκαιρία στα μεγάλα παιδιά να γνωρίσουν την ηθοποιία μέσα από το Θεατρικό μας Εργαστήριο, αλλά δίνει και την δυνατότητα στα παιδιά που έρχονται και βοηθούν μέσα στο ιερό Βήμα, να μαθαίνουν καλά την διακονία τους και να την ζουν με την απαραίτητη ευλάβεια.

    γ’. Όσοι διακονούμε την Κατήχηση, αυτήν την τόσο υπεύθυνη αποστολή μέσα στην Εκκλησία, αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε τον Θεό που μας αξίωσε να εντρυφούμε και να μεταδίδουμε τον λόγο Του, αλλά και όλους εσάς που μας εμπιστεύεσθε όλα αυτά τα χρόνια.

    δ’. Σε λίγα λεπτά θα παρακολουθήσουμε ένα θεατρικό, το οποίο παρουσιάζει στιγμές από τον βίο και το μαρτύριο ενός Αγίου, ο οποίος ήταν δάσκαλος, έζησε στην Θεσσαλία και συγκεκριμένα στην Ραψάνη της Λάρισας κατά τα πέτρινα χρόνια της τουρκοκρατίας και μαρτύρησε στον Τύρναβο. Αυτός ο Άγιος είναι ο νεομάρτυρας Γεώργιος εκ Ραψάνης, του οποίου τιμούμε την μνήμη στις 5 Μαρτίου.

    ε’. Ίσως αναρωτηθείτε: «Γιατί επιλέξατε αυτόν τον όχι τόσο γνωστό στην περιοχή μας Άγιο;» Ο λόγος είναι ο εξής: η αγιότητα αφορά τον καθένα μας. Δεν είναι κάτι άπιαστο, κάτι ακατόρθωτο, κάτι αφύσικο, κάτι ξένο από εμάς. Η αγιότητα είναι κλήση, σκοπός και προοπτική όλων μας. Και για να κατορθώσουμε την αγιότητα, μία αποστολή έχουμε στην παρούσα ζωή, στον βίο. Η αποστολή αυτή λέγεται «Μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ». Αυτό σημαίνει πως η ζωή μας, τα λόγια μας και οι πράξεις μας να μοσχοβολούν Χριστό και Εκκλησία.

    στ’. «Μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ» θα πει ο Χριστός είναι τα πάντα στην ζωή μου και τα πάντα είναι Χριστός και αυτό το εκπέμπω πρωτίστως με το παράδειγμά μου. Όποια εργασία κι αν κάνουμε, όπου κι αν βρισκόμαστε, όποιο κι αν είναι το μετερίζι από το οποίο προσφέρουμε, ζωή μου, οξυγόνο μου, χαρά μου είναι ο Χριστός, πρώτο μέλημά μου είναι να κάνω το θέλημά Του, πρώτη μου φροντίδα να αγαπώ. «Μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ» σημαίνει: σταυρώνω το εγώ μου για να βρω τον εαυτό μου, σηκώνω τον σταυρό μου σε όλο μου τον βίο και πεθαίνω πάνω σε αυτόν, καταδαμάζω την ορμή των παθών και αρνούμαι το φρόνημα της αμαρτίας. Η «μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ» είναι ένας διαρκής αγώνας σε όλο μας τον βίο. Όποιος αγωνίζεται με τέτοιον τρόπο, αυτός είναι πραγματικά ελεύθερος.

    ζ’. Το Ευαγγέλιο δεν ωραιοποιεί καταστάσεις και δεν χαϊδεύει αυτιά. Όποιος ακολουθεί τον Χριστό, δίνει καθημερινή μαρτυρία! Και το Συναξάριο της Εκκλησίας μας είναι γεμάτο από Μάρτυρες, Μάρτυρες του αίματος, όπως ο Άγιος Νεομάρτυρας Γεώργιος εκ Ραψάνης και από Μάρτυρες της συνειδήσεως. Καθημερινά μαρτυρούμε με την συνείδησή μας, όταν η αμαρτία έρχεται, είτε ορμητικά, είτε πλάγια, για να προσβάλλει την οθόνη του μυαλού μας και να μας περιτριγυρίσει μέχρι να πέσουμε την παγίδα. Καθημερινά μαρτυρούμε με τον ίδιο μας τον εαυτό, όταν τα πάθη και οι αδυναμίες μας με τόσες ωραίες δικαιολογίες μάς καλούν να ενδώσουμε.

    η’. Γι’ αυτό η ζωή μας είναι σταυρός. Γιατί ελεύθερος είναι εκείνος που μπόρεσε να υποδουλώσει τα πάθη και τις αδυναμίες του και να γίνει δούλος στον Χριστό. Τον Άγιο Γεώργιο από την Ραψάνη, καμία εξουσία και καμία σκλαβιά δεν τον εμπόδισε να ζει ελεύθερος. Είχε μορφώσει τον Χριστό στην καρδιά του και Τον μαρτυρούσε στις παιδικές ψυχές με παρρησία και όταν ήλθε η ώρα Τον μαρτύρησε και με το αίμα του. Θα αναρωτηθεί κάποιος «Στα χρόνια της σκλαβιάς και ελεύθερος»; Η απάντηση είναι: «Βεβαίως, διότι όταν η ζωή σου είναι ο Χριστός, τα έχεις όλα και δεν θέλεις κάτι άλλο»! Ἀμήν.

 Ὀμιλία στὴν ἔναρξη τῶν Κατηχητικῶν Συνάξεων Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Κοζάνης – 23-9-2023