«ΕΙ ΕΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙ ΘΕΟΥ ΕΓΩ ΕΚΒΑΛΛΩ ΤΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ, ΑΡΑ ΕΦΘΑΣΕΝ ΕΦ΄ ΥΜΑΣ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Ο Ιησούς Χριστός όταν ξεκίνησε την δημόσια δράση Του και διδασκαλία Του είπε στους ανθρώπους «Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν». Απαραίτητη προϋπόθεση για να κληρονομήσει ένας άνθρωπος την Βασιλεία του Θεού είναι η μετάνοια. Η μετάνοια είναι τρόπος ζωής και ολοκληρώνεται με το Μυστήριο της Εξομολογήσεως το οποίο ισοδυναμεί με δεύτερο Βάπτισμα! Είναι μία διαρκής μεταβολή του εαυτού μου προς το καλύτερο, προς τον Θεό, επανεξέταση του τρόπου ζωής μου, αναθεώρηση της νοοτροπίας, αλλαγή τρόπου σκέψης όπως δηλώνει και η ίδια η λέξη. Η Βασιλεία του Θεού είναι ο καινούργιος κόσμος του Θεού, τον οποίο ενσαρκώνει, κηρύττει και φανερώνει στον κόσμο ο Χριστός και ο οποίος ολοκληρώνεται στα έσχατα. Σημεία του ερχομού της Βασιλείας του Θεού είναι τα θαύματα. Με τα θαύματα ο Χριστός φανερώνει την δύναμη και την αγάπη Του στους ανθρώπους και θέλει να επαναφέρει τον κόσμο στο «ἀρχαίον κάλλος». Χόρτασε πεινασμένους, θεράπευσε αρρώστους, εκδίωξε δαιμόνια, κόπασε τον άνεμο, περπάτησε στην λίμνη, ανέστησε νεκρούς. Αυτά είναι σημάδια ότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι μία ουτοπία, αλλά μία πραγματικότητα που βιώνεται με την πίστη, την μετάνοια και την πνευματική εμπειρία.

Στο κατά Μάρκον Ευαγγέλιο (5, 1-20) αναφέρεται το θαύμα της εκβολής των δαιμονίων και της θεραπείας του δαιμονιζομένου. Είναι διάχυτο στην συγκεκριμένη ευαγγελική περικοπή ότι ο άνθρωπος ελαύνεται από τον δαίμονα και επιδρά καταστροφικά όχι μόνο πάνω του αλλά και σ΄ όλη την δημιουργία. «Ἄνθρωπος ἐν πνεύματι ἀκαθάρτῳ, ὃς τὴν κατοίκησιν εἶχεν ἐν τοῖς μνήμασι, καὶ οὔτε ἁλύσεσιν οὐδεὶς ἠδύνατο αὐτὸν δῆσαι, διὰ τὸ αὐτὸν πολλάκις πέδαις καὶ ἁλύσεσι δεδέσθαι, καὶ διεσπάσθαι ὑπ' αὐτοῦ τὰς ἁλύσεις καὶ τὰς πέδας συντετρῖφθαι, καὶ οὐδεὶς ἴσχυεν αὐτὸν δαμάσαι· καὶ διὰ παντὸς νυκτὸς καὶ ἡμέρας ἐν τοῖς μνήμασι καὶ ἐν τοῖς ὄρεσιν ἦν κράζων καὶ κατακόπτων ἑαυτὸν λίθοις» (Μκ 5, 2-5).

Ο Θεός δεν στρέφεται εναντίον του δαιμονισμένου αλλά του δαίμονα. Αυτό φαίνεται και από τα λόγια του Ιησού που απευθύνεται στον δαίμονα «Ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου» (Μκ 5, 8) και «Τί ὄνομά σοι;» (Μκ 5, 9). Αξίζει να σημειώσουμε ότι το δαιμόνιο Τον ομολογεί ως Υιό του Θεού. «Τί ἐμοὶ καὶ σοί, Ἰησοῦ, υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου;» (Μκ 5, 7). Ο Χριστός αντιπαρατίθεται με τους δαίμονες. Δεν χρησιμοποιεί μαγικά αντικείμενα, δεν επιτελεί μαγικές πράξεις, ούτε επικαλείται άλλες δυνάμεις για την εκβολή των δαιμόνων. Βλέποντας τον Δημιουργό και, φυσικά, ισχυρότερο απ΄ αυτούς, οι δαίμονες παρακαλούν τον Ιησού να τους αποστείλει «ἔξω τῆς χώρας». «Καὶ παρεκάλει αὐτὸν πολλὰ ἵνα μὴ ἀποστείλῃ αὐτοὺς ἔξω τῆς χώρας. ἦν δὲ ἐκεῖ ἀγέλη χοίρων μεγάλη βοσκομένη πρὸς τῷ ὄρει· καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν πάντες οἱ δαίμονες λέγοντες· Πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν. Καὶ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς εὐθέως ὁ Ἰησοῦς. καὶ ἐξελθόντα τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα εἰσῆλθον εἰς τοὺς χοίρους· καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν δὲ ὡς δισχίλιοι καὶ ἐπνίγοντο ἐν τῇ θαλάσσῃ» (Μκ 5, 10-14). Τέλος, παρατηρούμε την καταστροφική επίδραση και στην υπόλοιπη δημιουργία που έχουν τα δαιμονικά πνεύματα καθώς εισήλθαν στους 2.000 χοίρους και όρμησαν όλοι στον γκρεμό και πνίγηκαν στην θάλασσα.

Οι εκδιώξεις δαιμονίων, στον καινούργιο κόσμο του Θεού, βεβαιώνουν ότι το κακό δεν έχει πια καμία δύναμη στην δημιουργία· «εἰ δὲ ἐν πνεύματι Θεοῦ ἐγὼ ἐκβάλλω τὰ δαιμόνια, ἄρα ἔφθασεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ» (Μτ 12, 28). Κατ΄ αρχήν αναζωπυρώνουν την ελπίδα και εκπληρώνουν τις προφητείες για συντριβή του διαβόλου. Αποτελούν την βεβαιότητα ότι ο Μεσσίας ήρθε και αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός και περιγράφουν την μεταμόρφωση της καθημερινότητας του ανθρώπου. Μία καθημερινότητα όχι στατική αλλά ευρισκόμενη συνεχώς σε πορεία, σε μία πορεία «προς τελειώσιν». Γι΄ αυτό στην ευαγγελική περικοπή της θεραπείας του δαιμονιζομένου που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Μάρκος (Μκ 5, 1-20) μπορεί να αναφέρεται σ΄ έναν άνθρωπο αλλά ποτέ δεν πρέπει να ερμηνεύεται και να κατανοείται εξατομικευμένα καθώς αφορά την σύνολη ανθρωπότητα. 
«Ορκίζω σε τὸν Θεόν, μή με βασανίσῃς» (Μκ 5, 7). Ο δαιμονιζόμενος φοβάται μήπως ο Ιησούς τον βασανίζει. Ο Θεός όμως δεν είναι Θεός που βασανίζει αλλά Θεός αγάπης που έδωσε τον εαυτό του «ἀντίλυτρον ὑπὲρ πάντων» (Α΄ Τιμόθεον 2, 6). Έπειτα ο Χριστός αντιπαρατίθεται με τους δαίμονες· «Ἔξελθε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἐκ τοῦ ἀνθρώπου» (Μκ 5, 8). Οι δαίμονες παρακαλούν τον Χριστό να τους στείλει στους χοίρους· «πέμψον ἡμᾶς εἰς τοὺς χοίρους, ἵνα εἰς αὐτοὺς εἰσέλθωμεν» (Μκ 5, 12). Αυτό αποκαλύπτει ποιος είναι ο Δημιουργός και ποιος είναι ο ισχυρότερος. Είναι ένα ισχυρό και αξιοπρόσεκτο μήνυμα για όσους ασχολούνται και πραγματοποιούν μαγγανείες και κάθε είδους μαγείες, ότι είναι εγκλωβισμένοι στον λάθος δρόμο, το κακό που στο τέλος θα ηττηθεί κατά κράτος.
Τέλος, η εκβολή των δαιμονίων για τον δαιμονιζόμενο αποτελεί την εμπειρία μίας νέας αρχής. Ένας άνθρωπος με δαιμονικό πνεύμα, παράλογος, βίαιος και απλησίαστος θεραπεύεται και ξεκινά μία νέα πορεία «καὶ ἀπῆλθε καὶ ἤρξατο κηρύσσειν ἐν τῇ Δεκαπόλει ὅσα ἐποίησεν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς, καὶ πάντες ἐθαύμαζον». Κήρυξε την Αλήθεια μέσω της προσωπικής του εμπειρίας και για να το πάμε λίγο παραπέρα, έδωσε στον άνθρωπο ζωή! Διότι γι΄ αυτό ήρθε ο Χριστός. Να δώσει ζωή στον άνθρωπο και να του ανοίξει νέες προοπτικές. Επί παραδείγματι, να του δοθεί η ευκαιρία να σχετιστεί με άλλους συνανθρώπους του, να δημιουργήσει φιλίες, να απολαύσει τις χαρές της συντροφικότητας κα. Και έτσι επιβεβαιώνεται και βιώνεται για μια ακόμη φορά ο λόγος του ίδιου του Κυρίου: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή». Αμήν.

Θ.Χ.

Η ΡΑΘΥΜΙΑ

Γράφει ο κ. Ραφαήλ Μισιαούλης, φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Στην αποψινή ακολουθία, την ακολουθία του όρθρου της Μεγάλης Τρίτης, διαπιστώνουμε δύο πράγματα.

Το πρώτο είναι ότι οι ύμνοι αναφέρονται σε ένα σοβαρό αμάρτημα του ανθρώπου. Αυτό το αμάρτημα είναι η ραθυμία.

Η ραθυμία είναι η ακηδία, η αφροντισία, η υπνηλία που μας κάνει αρκετές φορές να παραμελούμε τα θρησκευτικά μας καθήκοντα, να παραμελούμε την αξιοποίηση όλων των αρετών των αρετών και να είμαστε αδρανείς.

Πέρα από τους ύμνους, οι οποίοι αναφέρονται στην ραθυμία και στο ευαγγελικό ανάγνωσμα με τις δύο παραβολές, δηλαδή την παραβολή των δέκα παρθένων και την παραβολή των ταλάντων, γίνεται λόγος για την ραθυμία.

Κατ’ αρχάς οι παραβολές ήταν εικόνες παρμένες από την ζωή των ανθρώπων, των ποιμένων, των γεωργών και γενικά από την ζωή των λογικών όντων.

Έτσι, οι παραβολές αποτελούσαν μια ζωντανή εικόνα και χρησιμοποιούνταν σαν εποπτικό μέσο, ώστε να περάσει το μήνυμα της διδασκαλίας του Ευαγγελίου στις καρδιές των ακροατών.

Στην πρώτη παραβολή, ο Κύριος παρουσιάζει τις πέντε παρθένες να βρίσκονται σε εγρήγορση και να είναι έτοιμες να υποδεχθούν τον Νυμφίο Χριστό, ενώ τις άλλες πέντες σε κατάσταση υπνηλίας και ραθυμίας.

Όταν, όμως, αιφνιδίως ακούστηκε η φωνή ότι «Έρχεται ο Κύριος», οι μεν έξυπνες παρθένες είχαν ευτρεπισμένες τις λαμπάδες, τις άναψαν και υποδέχθηκαν τον Κύριο.

Οι άλλες όμως, οι οποίες ήταν ράθυμες, έψαχναν εκείνη την ώρα να ευτρεπίσουν τις λαμπάδες τους, χωρίς να καταφέρουν να τις ευτρεπίσουν.

Έτσι, οι έξυπνες πέρασαν στο νυμφώνα ενώ οι άλλες έμειναν έξω επειδή η πόρτα του νυμφώνος έκλεισε. Σε αυτές που απέμειναν έξω, ο Κύριος τους είπε «Ουκ οίδα υμάς»

Αυτή είναι η μία παραβολή, η οποία επηρεάζει την υμνωδία της σημερινής ακολουθίας.

Η άλλη παραβολή είναι η παραβολή των ταλάντων, στην οποία ο Κύριος θίγει και πάλι την ραθυμία.

Τα τάλαντα είναι δωρεές του Θεού, τις οποίες πρέπει να αξιοποιούμε.

Στην σχετική παραβολή των ταλάντων αναφέρεται ότι ένας μεγαλοκτηματίας θέησε να φύγει μακριά κι έτσι, έδωσε ένα μέρος της περιουσίας του στους δούλους του.

Στον ένα έδωσε πέντε τάλαντα, στον άλλο δύο και στον τρίτο ένα. Αποχαιρετώντας τους, τους είπε ότι θα έφευγε αλλά θα ξαναερχόταν για να λογαριασθούν για το πώς αξιοποίησαν τα τάλαντα, τα οποία τους δόθηκαν.

Όταν επέστρεψε ο μεγαλοκτηματίας παρουσιάστηκε στον πρώτο με τα πέντε τάλαντα, ο οποίος από πέντε τα έκανε δέκα. Έτσι ο εργοδότης τον επαίνεσε λέγοντάς του «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ! Επί ολίγα ης πιστός, επί πολλών σε καταστήσω».

Ο λόγος του επαίνου ήταν διότι δεν έθαψε τα τάλαντα, αλλά τα διπλασίασε.

Ο δεύτερος με τα δύο τάλαντα παρουσιάστηκε λέγοντάς του ότι από δύο τα έκανε τέσσερα. Έτσι, ο Κύριος επαινεί και τον δεύτερο με την ιδία φράση ως άνω.

Ο τρίτος, ο οποίος σκεφτόταν με πονηρία, χωρίς να ντραπεί του αναφέρει ότι γνώριζε για την σκληροκαρδία του (δηλ. του μεγαλοκτηματία) και του επέστρεψε το ένα που του δόθηκε, ο οποίος το έχωσε στο χώμα.

Έτσι, ο Κύριος τον επετίμησε και του όρισε όπως δώσει το τάλαντό του σε αυτό που είχε τα πολλά.

Από την παραβολή αυτή είναι παρμένο και το τροπάριο που ακούμε στην ακολουθία σήμερα «Του κρύψαντος το τάλαντον την κατάκρισιν ακούσασα, ψυχή, μη κρύπτε λόγον Θεού· κατάγγελλε τα θαυμάσια αυτού, ίνα πλεονάζουσα το χάρισμα, εισέλθης εις την χαρά του Κυρίου σου».

Να κηρύττουμε τον λόγο του Θεού, να μην τον κρύψουμε, να μην τον σκεπάσουμε, να μην τον ενταφιάσουμε.

Όλοι οι άνθρωποι έχουν τάλαντα και χρέος μας είναι να τα χρησιμοποιήσουμε για το δικό μας καλό, αλλά και για το καλό των αδελφών μας.

Τάλαντα θα λέγαμε είναι το να είσαι γονέας, να είσαι αξιωματικός, να έχεις σωματική ρώμη, να είσαι δάσκαλος, πολιτικός.

Ένα άλλο τάλαντο, που έχουμε και μάλιστα είναι χρυσό αυτό το τάλαντο, είναι το ότι είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί.

Όχι, γιατί είμαστε εμείς ορθόδοξοι, αλλά η αλήθεια, η ακίβδηλος αλήθεια, η οποία βρίσκεται ΜΟΝΟΝ στο χώρο της ορθοδοξίας. Προνόμιο, λοιπόν, το ότι είμαστε ορθόδοξοι χριστιανοί.

Άρα, λοιπόν, τις ικανότητες, τις αρετές, την πίστη μας, τα τάλαντα, τα οποία μας χάρισε σε όλους μας ο Κύριος, να τα αξιοποιήσουμε, να τα διπλασιάσουμε και να είμαστε έτοιμοι ανά πάσα στιγμή, να συναντηθούμε με τον Κύριό μας, για να μας πει κι εμάς «Ευ δούλε αγαθέ και πιστέ!».

Πηγή: Romfea.gr

ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ...

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Σε πνευματική εγρήγορση μας καλεί ο Χριστός!
Η παρούσα ζωή, ο βίος, είναι μία ευκαιρία που μας δίνει ο Θεός για να αξιοποιήσουμε τα τάλαντα που μας δίνει και να κερδίσουμε το δώρο Του που λέγεται ζωή! Σε μία εποχή όπου χάνονται αξίες και ο κόσμος κινείται χωρίς πυξίδα και προορισμό, έρχεται η Εκκλησία να μας υπενθυμίσει ότι προορισμός μας είναι η ένωσή μας με τον Θεό, ο «Νυμφών» του Χριστού, δηλαδή η αιώνια ζωή, η Βασιλεία του Θεού.
Ο ίδιος ο Χριστός συχνά παρομοίασε τον ερχομό Του με γάμο και τον εαυτό Του με Νυμφίο (γαμπρό). Νύμφη Του η ανθρωπότητα. Η σημασία αυτής της παρομοίωσης είναι ότι στο πρόσωπο του Χριστού συντελείται ένας «ιερός γάμος» Θεού και ανθρωπότητας: στο γάμο οι δύο σύζυγοι ενώνονται, ενώ στο Χριστό ενώθηκαν Θεός και άνθρωπος, γι’ αυτό ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος. Γι’ αυτό ο Χριστός ονομάζεται «Νυμφίος της Εκκλησίας». Ο Θεός, κατά τους Ιερούς Πατέρες, είναι «ερωτευμένος με τον άνθρωπο», γιατί μόνο ένας ερωτευμένος θα μπορούσε να κάνει τέτοια θυσία: να γίνει ταπεινός άνθρωπος (ενώ είναι ο παντοδύναμος Θεός) και ν’ αφήσει να τον βασανίσουν μέχρι θανάτου για να σώσει το δημιούργημά Του. Επίσης, κατά τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, η αγάπη του Θεού είναι «έρως», γιατί Τον κινεί σε ένωση με τον άνθρωπο, όπως οι δύο ερωτευμένοι ενώνονται «οι δύο εις σάρκα μίαν».
Ας εγρηγορούμε πάντα και ας φροντίζουμε «ὁ Νυμφίος Χριστός» να λαμπρύνει «τὴν στολὴν τῆς ψυχῆς» μας για την είσοδό μας στον «νυμφῶνα» Του· διότι «μακάριος ὁ δοῦλος, ὅν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ἀνάξιος δέ πάλιν, ὅν εὑρήσει ῥαθυμοῦντα».

Θ.Χ.

ΑΠΟ ΤΟ «ΩΣΑΝΝΑ» ΣΤΟ «ΣΤΑΥΡΩΘΗΤΩ»...

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Από το «ὡσαννά» στο «σταυρωθήτω»...! Στο γεγονός της εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα παρατηρούμε μία συνηθισμένη ανθρώπινη συμπεριφορά: πόσο εύκολα "αλλάζει" και πόσο αχάριστος μπορεί να γίνει.

Ο Ιησούς Χριστός για μία ακόμη φορά μας διδάσκει την ταπείνωση: εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα όχι με πομπές και τιμές, αλλά άσημα και ταπεινά, καθισμένος σε ένα γαϊδουράκι. Οι Ιουδαίοι Τον υποδέχονται με επευφημίες· «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου» κρατώντας, όπως και τα παιδιά, βαΐα των φοινίκων και κλαδιά των δένδρων. Αλλά, όταν αντιλήφθηκαν ότι δεν είναι ο ηγεμόνας που περίμεναν ο οποίος θα τους απελευθερώσει από την εξουσία των Ρωμαίων, δεν δίστασαν μετά από τέσσερις ημέρες να κραυγάζουν στο λιθόστρωτο του Πιλάτου· «ἆρον ἆρον, σταύρωσον αὐτόν» και να Τον παραδώσουν στον θάνατο!

Έτσι είναι και οι άνθρωποι σήμερα... Αυτοί που σήμερα σου λένε ένα καλό λόγο, καθόλου οι ίδιοι δεν θα είναι αύριο! Αυτοί που σε επευφημούν δεν θα διστάσουν αύριο να σε κατηγορήσουν! Εμπιστεύεσαι και προδίδεσαι, δείχνεις ενδιαφέρον και παίρνεις πόνο, βοηθάς και εισπράττεις αδικία. Και πάντα αναρωτιέσαι «γιατί;» Και έρχεται να επιβεβαιωθεί για πολλοστή φορά το αρχαίο ρητό: «Οὐδείς ἀχαριστότερος τοῦ εὐεργετηθέντος»!

Αν, από την σημερινή εορτή, πρέπει να κρατήσουμε μία συμπεριφορά ως στάση ζωής απέναντι στον Θεό είναι αυτή των μικρών παιδιών. Πολύ ωραία αυτήν την συμπεριφορά σημειώνει και τονίζει ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας: «Τα παιδιά γνώρισαν τον Δεσπότη της κτίσεως από την φύση τους, οι πατέρες τους όμως στάθηκαν αγνώμονες,

αυτά Τον ύμνησαν ως Θεό, και εκείνοι τον σταύρωσαν ως εχθρό,

αυτά "ωσαννά" ψάλλουν, εκείνοι "σταυρωθήτω" κράζουν,

τα παιδιά στρώνουν τα ενδύματά τους για τον Χριστό, οι πατέρες τους μοιράζουν με κλήρο τα ενδύματα του Χριστού,

τα παιδιά Τον υποδέχονται κρατώντας βάγια, ενώ οι πατέρες τους έρχονται εναντίον του κρατώντας μαχαίρια,

αυτά ευλογούν, εκείνοι βλασφημούν,

αυτά ως πρόβατα τον Ποιμένα δέχονται, εκείνοι ως λύκοι τον Αμνό σφαγιάζουν».

Πρέπει να αποφασίσουμε τι θέλουμε!

Θ.Χ.

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΑΣ ΖΩΗ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η Ανάσταση του Λαζάρου δεν είναι απλά μία εορτή ή μία ιστορική αφήγηση από το Ιερό Ευαγγέλιο, αλλά ένα βιωματικό γεγονός που αγγίζει πολλές πτυχές της ζωής μας: τον θάνατο, τον πόνο, την φιλία και πολύ περισσότερο το ίδιο το μυστήριο της ζωής!

«Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή»: Κάθε ένας από μας είναι νεκρός Λάζαρος και φίλος του Χριστού. Το νόημα της ζωής δεν βρίσκεται αλλού, παρά σ΄ Αυτόν που μας δημιούργησε! Κατανοώντας τα πάθη και τις αδυναμίες μας και αγωνιζόμενοι για να απαλλαγούμε από τα δεσμά τους, έρχεται ο Χριστός και μας ανασταίνει! Η χάρη του ζωοποιεί και ζωοδοτεί τον καθένα μας! Το «Λάζαρε δεῦρο ἔξω» είναι για μας η απελευθέρωση από την δυσωδία της αμαρτίας, η αλλαγή σελίδας στην ζωή του ανθρώπου, η προοπτική της όντως ζωής. Το θαύμα της Εγέρσεως του τετραημέρου Λαζάρου προτυπώνει την Ανάσταση του Χριστού 8 ημέρες αργότερα και συνάμα την ανακαίνιση του ανθρώπου και όλης της κτίσεως.

Η Ανάσταση του Λαζάρου, μπροστά στον φόβο του θανάτου αγαπημένων μας προσώπων, έρχεται και τοποθετεί τον θάνατο στην σωστή του διάσταση: έκφραση των προσωπικών οδυνηρών βιωμάτων και βεβαίωση ότι ο αγαπημένος μας ζει πλέον σε νέα διάσταση ζωής, αιώνιας, χωρίς πόνο, λύπη και στεναγμό. Έτσι, σηματοδοτεί και βεβαιώνει την κοινή ανάσταση όλων των κεκοιμημένων κατά την Δευτέρα Παρουσία.

Σε μία εποχή όπου οι ανθρώπινες σχέσεις καταδυναστεύονται από προσωπικά συμφέροντα, έρχεται το γεγονός της Ανάστασης του Λαζάρου για να μας διδάξει την πραγματική φιλία. Μία τέτοια αληθινή φιλία όπως αυτή του Χριστού με τον Λάζαρο. Μπροστά στον τάφο του Λαζάρου, βλέπουμε τον Θεάνθρωπο να δακρύζει εκφράζοντας έτσι την αγάπη και στοργή του για το πρόσωπο με την ιδιαίτερη και μοναδική σχέση της φιλίας. Ο πραγματικός φίλος θα σε αναστήσει ερχόμενος κοντά σου, πονά και κλαίει μαζί σου. Έτσι, παίρνει τον δικό σου θάνατο και σου χαρίζει σου την κοινωνία, την σχέση, την ελπίδα. Άρα την όντως ζωή.

Όλα αυτά για κάποιους μπορεί να φαίνονται παράλογα και φανταστικά. Η απάντηση είναι: «Άνοιξε την καρδιά σου και πίστεψε! Τα υπόλοιπα θα τα καταλάβεις μόνος σου».

Θ.Χ.

ΓΙΑΤΙ Ο ΘΕΟΣ ΕΓΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Μέσα στις ακοές των πολέμων, στο κλίμα της αποτρόπαιας τρομοκρατίας, στην αβεβαιότητα για την επόμενη μέρα, σε μία εποχή που οι αξίες και τα ιδανικά απαξιώνονται, που το ψέμα επικροτείται, που το ήθος αλλοτριώνεται, που έθνη, πολιτισμοί, ιδιοπροσωπίες και ανεξαρτησίες παραβιάζονται και καταπατούνται, θα ακουστεί και πάλι φέτος από την μακρινή Βηθλεέμ ο γλυκύς αντίλαλος της αγγελικής φωνής «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία». Μας αναγγέλει ότι ένας Σωτήρας γεννιέται. Γεννιέται μέσα σε μία φάτνη, όχι σε έπαυλη, όχι εν μέσω των επισήμων, αλλά εν μέσω των απλών ανθρώπων. Γεννιέται ταπεινά για να διδάξει την απλότητα και την ταπείνωση. Μας αναγγέλει ότι ο Υιός του Θεού γίνεται άνθρωπος! «Ὁ ἄσαρκος παίρνει σάρκα, ὁ Λόγος ἐνώνεται μὲ τὴν ὕλη, ὁ ἀόρατος γίνεται ὁρατός, ὁ ἄχρονος ἀποκτᾶ ἀρχή, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ γίνεται Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» έκθαμβος μας λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Όμως γιατί ο Θεός γίνεται άνθρωπος; Γιατί γεννήθηκε ο Χριστός; Γιατί ήρθε στην γη; Ποιο είναι το μήνυμα και το νόημα της εορτής των Χριστουγέννων;
Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο για να τον έχει κοντά Του, να κοινωνεί μαζί του. Τον δημιούργησε από αγάπη γιατί ο ίδιος ο Θεός «ἀγάπη ἐστί». Και επειδή είναι αγάπη, μας έπλασε για να μας την μεταδώσει αυτήν την αγάπη, γιατί το να αγαπάς σημαίνει να μοιράζεσαι! Τον έπλασε λοιπόν «κατ΄ εἰκόνα» και «καθ΄ ὁμοίωσιν» δική Του. Κατ΄ εικόνα δηλαδή τον προικίζει με μυαλό, ελευθερία, βούληση, δυνατότητα επιλογής και καθ΄ ομοίωσιν του δίνει την προοπτική να Του μοιάσει και να ενωθεί μαζί Του. Ο άνθρωπος όμως με την αμαρτία των προπατόρων αμαύρωσε το κατ΄ εικόνα και διέκοψε την πορεία του προς το καθ΄ ομοίωσιν. Αυτήν την κατάσταση ήρθε να αναιρέσει ο Χριστός. Να αποκαταστήσει τα γνωρίσματα του Θεού στον άνθρωπο και να μπορέσουμε να γίνουμε και πάλι παιδιά του Θεού κατά χάριν. «Πῆρε τὸ σῶμα μου. Μοῦ προσφέρει τὸ Πνεῦμα Του. Μοῦ χαρίζει τὸν θησαυρὸ τῆς αἰώνιας ζωῆς παίρνοντας ἀλλὰ καὶ δίνοντὰς μου: παίρνει τὴν σάρκα μου γιὰ νὰ μὲ ἁγιάσει. Μοῦ δίνει τὸ Πνεῦμα Του γιὰ νὰ μὲ σώσει» σημειώνει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Πολύ ωραία απαντά στο ερώτημα «γιατί ο Θεός έγινε άνθρωπος» ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός:
«Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά χαρίσει ξανά στόν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο τόν προόρισε. [...] Ἔγινε ἄνθρωπος γιά νά μᾶς ξαναδώσει τήν πρώτη εἰκόνα.
νά μᾶς διδάξει τήν ἐνάρετη ζωή.
νά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπ’ τήν φθορά καί τόν θάνατο.
νά μᾶς ἐπαναφέρει σέ κοινωνία μαζί Του.
νά ἀνοίξει τό δρόμο τῆς δικῆς μας ἀνάστασης.
νά λύσει τά δεσμά τῆς κυριαρχίας τοῦ διαβόλου.
νά μᾶς γεμίσει κουράγιο.
νά μᾶς ἐκπαιδεύσει νά πολεμοῦμε τόν τύραννο, μέ τήν ὑπομονή καί τήν ταπείνωση».
Την απάντηση με μία φράση την δίνει ο Μέγας Αθανάσιος: «Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος γιὰ νὰ γίνουμε ἑμεῖς θεοί»! Ίσως ξενίζει σε πολλούς η φράση «για να γίνουμε εμείς θεοί». Και όμως, ο άνθρωπος στα αλήθεια γίνεται θεός. Κατά χάριν, όχι κατά φύσιν. Κατά φύσιν Θεός είναι μόνο ο Τριαδικός Θεός. Κατά χάριν θεός σημαίνει ότι με το να γίνει άνθρωπος ο Θεός, δημιούργησε μία γέφυρα που ενώνει Θεό και ανθρώπους. Έτσι, όταν κάποιος βαπτίζεται, λούζεται με την χάρη των ιερών Μυστηρίων, μεταλαμβάνει το Σώμα και το Αίμα του Χριστού και αξιοποιεί τις δυνάμεις του για να απελευθερωθεί από τα πάθη του, τις αδυναμίες και τον εγωισμό του και να εγκαταστήσει μέσα του την αγάπη, τότε ο άνθρωπος ενώνεται με τον Χριστό. Και, επειδή ο Χριστός είναι Θεός, η ένωση αυτή φέρνει τον άνθρωπο σε ένωση με τον Θεό. Έτσι, ο άνθρωπος γίνεται θεός κατά χάριν, αποκτά δηλαδή έντονα θεϊκά στοιχεία που τα διατηρεί αιώνια, χωρίς να πάψει όμως να είναι άνθρωπος.
Ο Χριστός με την Γέννηση Του μεταφύτευσε την Βασιλεία του Θεού στην γη, με την πρωτότυπη διδασκαλία Του έφερε μία ειρηνική επανάσταση στις καρδιές των ανθρώπων που τους μεταμόρφωσε εσωτερικά και άλλαξε όλα τα κοινωνικά δεδομένα, με την Σταύρωσή Του σήκωσε τις αμαρτίες των ανθρώπων και κατήργησε τον θάνατο, με την Ανάστασή Του έδωσε ζωή και νόημα στον άνθρωπο και την δυνατότητα της αθανασίας.
Εν τούτοις δεν οδηγήσαμε τα βήματά μας στο σπήλαιο της Βηθλεέμ, δεν θελήσαμε να γνωρίσουμε τον Χριστό, να Τον ακολουθήσουμε και να Του χαρίσουμε την εμπιστοσύνη μας. Και τα αποτελέσματα είναι εμφανή εδώ και 20 αιώνες: Πόλεμοι αδελφοκτόνοι, εκμετάλλευση του ανθρωπίνου προσώπου, πείνα, εξαθλίωση και ασθένειες για τους αδυνάτους, καταπάτηση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, διαφθορά, σκάνδαλα, διάσπαση του ανθρωπίνου γένους, απουσία αγάπης, κυριαρχία συμφερόντων.
Η Γέννηση του Θεανθρώπου, σ΄ αυτήν την αβέβαιη και απάνθρωπη πραγματικότητα, μας γεμίζει με ελπίδα και μας αναγγέλει το μήνυμα ότι υπάρχει Σωτήρας και Αυτός είναι ο Ιησούς Χριστός. Μας δίνει το μήνυμα ότι δεν υπάρχουν αυτόκλητες σωτήρες ανάμεσα στους ανθρώπους που με πομπώδη λόγια και συνθήματα παραπλανούν. «Μὴ πεποίθατε ἐπ᾿ ἄρχοντας, ἐπὶ υἱοὺς ἀνθρώπων, οἷς οὐκ ἔστι σωτηρία» τονίζει ο Δαυίδ στον 102ο Ψαλμό. Γεννιέται για να μας ανοίξει τις προοπτικές και τις δυνατότητες της ζωής, για να μας ανορθώσει πνευματικά, να μας δώσει και πάλι την δυνατότητα να γίνουμε θεοί «κατά χάριν» και μετά να δώσει λύση στα εγκόσμια προβλήματά μας. Ο Σωτήρας, πρώτα απ΄ όλα, μας προκαλεί και μας εμπνέει να γίνουμε άνθρωποι. Να ανοιχθούμε στον άλλον, να δοθούμε στον άλλον, να αγαπήσουμε τον άλλον. Μας καλεί να αναθεωρήσουμε την πορεία μας και να επαναπροσδιορίσουμε τον σκοπό της ζωής μας.
Τα Χριστούγεννα δεν είναι μία γιορτή εμπορικού και καταναλωτικού χαρακτήρα που εξαντλείται σε δώρα, ευχετήριες κάρτες, διακοπές στα χιόνια και λαμπερά περιτυλίγματα. Η μεγάλη αυτή εορτή είναι επέτειος ζωής και χαράς για όλους μας και τον καθένα ξεχωριστά.
Τα δικά μας τα δώρα, μπορεί να μην είναι λιβάνι, χρυσός και σμύρνα όπως των Μάγων, όμως είναι η πίστη και η αγάπη μας σ΄ Αυτόν. Διότι η πίστη στον Σωτήρα σώζει και νοηματοδοτεί την ζωή μας, εξασφαλίζει την σχέση μας με τον Θεό και εγγυάται την αθανασία. Ο άνθρωπος που παραμένει μακριά από τον Θεό, δεν μπορεί να γευθεί τα δώρα της Βηθλεέμ! Εμείς δεν έχουμε, παρά να οδηγήσουμε τα βήματά μας στο σπήλαιο της Βηθλεέμ και να προσκυνήσουμε τον εκ Παρθένου τεχθέντα Κύριο. «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε».

Πηγές:

* Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου, «Χριστὸς γεννᾶται»

* Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, «Εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ»

* Μεγάλου Αθανασίου, «Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Λόγου»

* Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού, «Διὰ τὶ ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ ἐνηνθρώπησεν»

* Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου, Μηνύματα επί τη εορτή των Χριστουγέννων 1998, 1999, 2001, 2002, 2007.

* Θεοδώρου Ρηγινιώτη, «Το άγνωστο μήνυμα των Χριστουγέννων».

Θ.Χ.

Η ΑΓΙΑ ΟΣΙΟΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΓΕΝΙΑ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Την παραμονή των Χριστουγέννων εορτάζει μία Αγία εν πολλοίς άγνωστη. Η Αγία Οσιοπαρθενομάρτυς Ευγενία.
Η Αγία Ευγενία κατατάσσεται στην χορεία την Αγίων που υπήρξαν θύματα του διωγμού εναντίον των Χριστιανών. Και δεν μόνο η ίδια Αγία αλλά και η οικογένειά της! Έζησεστο δεύτερο μισό του 3ου αιώνα μ.Χ. και καταγόταν από ξακουστή και πλούσια οικογένεια της Ρώμης. Ο πατέρας της, ονόματι Φίλιππος, ήταν έπαρχος της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η μητέρα της ονομάζονταν Κλαυδία και είχε επίσης δύο άλλα αδέλφια, τον Αβίτα και τον Σέργιο. Αργότερα, ο πατέρας της μετατέθηκε ως έπαρχος στην Αλεξάνδρεια, έχοντας υπό την διοίκησή του όλον τον λαό της Αιγύπτου.  Αν και ειδωλολάτρης, κυβερνούσε με δικαιοσύνη. Αγαπούσε τους καλούς και τιμωρούσε αυστηρά τους παρανόμους. Έδιωχνε από την επαρχία του όσοι ήταν μάντεις και Ιουδαίοι και εκτιμούσε τους Χριστιανούς για την σύνεσή τους.
Η Αγία Ευγενία διακρινόταν από πολλά χαρίσματα. Εκτός από την ασύγκριτη εξωτερική ομορφιά περιεκοσμείτο από ψυχική ευγένεια, οξυδέρκεια και σωφροσύνη. «Παρθενίας ὡραϊσμένη κάλλεσι καὶ ψυχικῆς εὐγενείας κεκοσμημένη τρόποις, μοναχικῆς πολιτείας θησαύρισμα καὶ σωφροσύνης ταμεῖον». Σπούδασε κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο και σε ηλικία μόλις 15 ετών, έμαθε άριστα την ελληνική και ρωμαϊκή φιλολογία. Όμως η ψυχή της δεν ήθελε θεωρίες, δεν ήθελε φιλοσοφικές δοξασίες, δεν ήθελε να μείνει μόνο εκεί. Ζητούσε κάτι παραπάνω. Και αυτό το ανακάλυψε όταν διάβασε τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου. Εντυπωσιάστηκε και συγκινήθηκε με την σοφία των λόγων του, διότι αυτές ενέπνεαν ζωή και ελπίδα.

Κάποιος Ρωμαίος αξιωματούχος, ονόματι Ακυλίνας, ήθελε να νυμφευθεί την Ευγενία. Την ζήτησε από τον πατέρα της και ο Φίλιππος το ανέφερε στην κόρη του. Τότε η Ευγενία αρνήθηκε λέγοντας ότι θέλει να παραμείνει παρθένος και να αφοσιωθεί στην μάθηση. Πράγματι η Αγία Ευγενία συνεχώς εντρυφούσε σε χριστιανικά βιβλία. Κάποια νύχτα ντύθηκε ανδρικά και έφυγε σε άλλη πόλη. Εκεί κατηχήθηκε, βαπτίσθηκε χριστιανή και έλαβε συγχρόνως το μοναχικό σχήμα.

Μετά από χρόνια, επέστρεψε στο σπίτι της και η αναγνώριση από τους γονείς της έγινε μέσα σε δάκρυα και ανέκφραστη χαρά. Δεν πέρασε πολύς καιρός και όλοι στο σπίτι της Ευγενίας δέχθηκαν τον Χριστιανισμό και μάλιστα ο πατέρας της επίσκοπος της Αλεξανδρείας! Από μίσος τότε οι ειδωλολάτρες τραυμάτισαν θανάσιμα τον πατέρα της. Και όταν η Ευγενία επέστρεψε στη Ρώμη, επειδή δεν θυσίαζε στα είδωλα, την αποκεφάλισαν, τερματίζοντας έτσι ένδοξα «τὸν καλὸν ἀγῶνα τῆς πίστεως», μαζί με την επίγεια ζωή της.

Η Αγία Ευγενία πρώτα απ΄ όλα μας καθοδηγεί στο βρέφος Ιησού. Η ζωή και το μαρτύριό της είναι σαν ένα άλλο φωτεινό αστέρι που μας δείχνει τον δρόμο για το Σπήλαιο της Βηθλεέμ. Η Αγία εμπνέει και διδάσκει. Εμπνέει τα παιδιά να ανακαλύψουν την ελπίδα και την ζωή μέσα από το Ιερό Ευαγγέλιο. Διδάσκει τους εγγάμους να δημιουργούν οικογένειες πάνω σε υγιή θεμέλια και να τις μεταμορφώνουν σε κατ΄ οίκον Εκκλησίες. Αποτελεί υπόδειγμα για τους μονάχους και τους σταθεροποιεί στον αγώνα τους. Στην Αγία Ευγενία ταιριάζει απόλυτα ο αποστολικός λόγος: «τὸν καλὸν ἀγῶνα ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα». Αμήν.

Θ.Χ.

Η ΑΓΙΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ Η ΦΑΡΜΑΚΟΛΥΤΡΙΑ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η Εκκλησία, κάθε χρόνο στις 22 Δεκεμβρίου, τιμά και εορτάζει την μνήμη της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Αναστασίας της Φαρμακολυτρίας.

Η Αγία Αναστασία καταγόταν από την Ρώμη. Ο πατέρας της, ονόματι Πραιτεξτάτος, ήταν Ρωμαίος πατρίκιος. Οι Πατρίκιοι, κατά την ρωμαϊκή εποχή, αποτελούσαν την ανώτερη κοινωνική τάξη της Ρώμης κατέχοντας πολλά προνόμια και όλα τα στρατιωτικά και πολιτικά αξιώματα της Ρωμαϊκής Πολιτείας. Η Αναστασία έλαβε σπουδαία μόρφωση, αλλά οι σπουδές της δεν την γέμισαν πνευματικά και γνωστικά. Επιζητούσε την άνωθεν σπουδή, μία ανώτερη μόρφωση που δεν προέρχεται απ΄ αυτόν τον κόσμο αλλά κατοικεί σε κάθε κάθε άνθρωπο που έχει καθαρή καρδιά, ταπείνωση και ζήλο. Και έτσι ανακάλυψε την σοφία και την πληρότητα από τα λόγια του Χριστού, από το Ιερό Ευαγγέλιο. Κατηχήθηκε κρυφά και βαπτίστηκε Χριστιανή. Εν τω μεταξύ, είχε παντρευτεί σε νεαρή ηλικία τον Ποπλίωνα, έναν άρχοντα των Ρωμαίων, φανατικό ειδωλολάτρη και συμφεροντολόγο άνθρωπο. Την έκλεισε στο σπίτι και δεν της επέτρεπε καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Σε μία αποστολή όμως στην Περσία ο Ποπλίων πέθανε και η Αγία ήταν και πάλι ελεύθερη.

Η Αναστασία διακρίνονταν για τρία πράγματα: εσωτερικά για το άμεμπτο ήθος και την σωφροσύνη της και εξωτερικά για την ομορφιά του σώματός της. Η ομορφιά της δεν στάθηκε εμπόδιο. Μπορούσε γι΄ αυτήν να καυχηθεί, να χρησιμοποιήσει το αδύνατον δυνατόν για να επιδειχθεί και να αρέσει στους ανθρώπους. Αλλά όχι, αυτή ήθελε να γίνει αρεστή στον Θεό. Άφησε την χλιδή του πατέρα της και εγκλωβίστηκε στα πλούτη του άνδρα της. Αλλά αυτή, ποθούσε το «πλουτεῖν εἰς Θεόν». Το ήθος της Αγίας Αναστασίας φαίνεται από την έμπρακτη αλληλεγγύη και συμπαράστασή της μ΄ ένα χέρι βοηθείας ή ένα λόγο παρηγοριάς σ΄ όσους είχαν ανάγκη, με την διανομή τροφής και χρημάτων στους φυλακισμένους! Υπήρξε πραγματικά η προστάτισσα των φυλακισμένων. Ενδεδυμένη απλά, με μία υπηρέτρια, γύριζε όλες τις φυλακές και περιέθαλπε τους χριστιανούς που υπέφεραν για την πίστη του Χριστού. Τους βοηθούσε οικονομικά αλλά και προσωπικά τους περιποιόταν, τους έπλενε και τους έδενε τα τραύματά τους που τους προκαλούσαν οι δήμιοι επειδή ωμολογούσαν τον Χριστό. Έκανε έργο τον λόγο του Κυρίου: «ἐν φυλακῇ ἡμήν, καὶ ἤλθετε πρὸς μέ». 

«Γυναῖκα ἀνδρείαν τίς εὑρήσει;» Όμως η Αγία Αναστασία και όλες οι Αγίες γυναίκες Μάρτυρες αναδείχθηκαν «τιμιωτέραι λίθων πολυτελῶν». Διότι με τον θάνατό τους νέκρωσαν το ψέμα, πάτησαν τον θάνατο και τον διάβολο και αποτελούν ζωντανά παραδείγματα Χριστού και αποδείξεις της Αναστάσεώς Του. Η Αγία Αναστασία με το μαρτύριό της έδειξε πόσο ανδρεία και γενναία είναι μία γυναίκα όταν ο δειλός άνδρας της την βασανίζει και πόσο αληθινός είναι ο λόγος του Θεού για να υπομείνει όλα τα βασανιστήρια και τις κακουχίες με τόση καρτερικότητα, πίστη και υπομονή. Με τον θάνατό της απέδειξε ότι αυτή ζει πραγματικά, διότι είχε μέσα της, βίωνε την πηγή και το πρότυπο της ζωής, τον Χριστό! Αυτή κέρδισε την αιώνια ζωή με το στεφάνι του μαρτυρίου. Ούτε τα βασανιστήρια του Διοκλητιανού, ούτε η τελειωτική πυρά που διέταξε και ρίφθηκε η Αγία δεν στάθηκαν αφορμή για φόβο και υπαναχώρηση διότι είναι ασύγκριτα μεγαλύτερος και φλογερότερος ο πόθος να συναντήσεις και να ενωθείς με τον Θεό. Οι πραγματικοί νεκροί ήταν οι βασανιστές της που ζούσαν στην πλάνη και στο σκοτάδι.

Από το 290 μ.Χ. μέχρι σήμερα έχουν περάσει 1.725 χρόνια! Η Αγία μέχρι σήμερα ζει, πρεσβεύει, προχέει την παρά Χριστού χάρη της να προστατεύει και να φυλάγει τους πιστούς από διάφορες φαρμακείες και δηλητηριάσεις, γι΄ αυτό και πήρε τον τίτλο της «Φαρμακολυτρίας». Στην σημερινή απάνθρωπη εποχή οι Άγιοι αποτελούν οξυγόνο και πρότυπο, ιδίως για τους νέους που αναζητούν κάτι καλύτερο, κάτι με προοπτική, κάτι σίγουρο, κάτι που δεν θα τους προδώσει. Η Αγία Αναστασία, σ΄ όσους έχουν πρόθεση να ακούσουν και καθαρή καρδιά, θα πει σ΄ αυτά τα νέα παιδιά, ιδίως των πλουσίων οικογενειών, όπως και απ΄ αυτές καταγόταν και η ίδια: «Μπορείς να εγκαταλείψεις τα πλούτη σου ή τουλάχιστον μέσω αυτών να βοηθήσεις τον συνάνθρωπό σου, όχι για την υστεροφημία σου αλλά από αγάπη; Πολύ ωραίες οι σπουδές σου και αξιέπαινη η μόρφωσή σου αλλά μήπως πρέπει να εντρυφηθείς και στην κατά Θεόν καλλιέργεια, στο ήθος και την σωφροσύνη, στην υπομονή και στην ταπείνωση. Αυτά θα σου δώσουν ελπίδα, αυτά θα σε γεμίσουν, αυτά θα σε ολοκληρώσουν». Ας ακούσουμε την Αγία Αναστασία, με τις πρεσβείες της οποίας ο Θεός να μας ελεήσει. Αμήν. 

Θ.Χ.

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ

Γράφει ο Θεόδωρος Χατζηευστρατίου, φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

    Πίσω από τα ονόματα «Αδάμ» και «Εύα» κρύβεται μία ολόκληρη πραγματικότητα, μία ολόκληρη θεολογία. Το όνομα «Αδάμ» σημαίνει χωμάτινος και συλλογικός. Υποδηλώνει το υλικό προέλευσης του ανθρώπου και ταυτόχρονα ότι άνθρωπος σημαίνει συνάνθρωπος. Ότι ο άνθρωπος συνυπάρχει, συναναστρέφεται, συνδιαλέγεται, συμβιώνει. Το όνομα «Εύα» σημαίνει Ζωή «ὅτι αὕτη μήτηρ πάντων τῶν ζώντων». Η γυναίκα, με την τεκνοποιία και την τεκνοτροφία γίνεται συνδημιουργός του Θεού και έτσι είναι αυτή που ζωογονεί την κοινωνία και την ανθρωπότητα.

    Συντροφικότητα, αλληλοσυμπλήρωση, συνύπαρξη, δόσιμο στον άλλον είναι βαθύτερες ανάγκες του ανθρώπου. Και αυτές είναι έμφυτες επειδή ο άνδρας από μόνος του και η γυναίκα από μόνη της είναι "μισά" όντα που αποζητούν να καλύψουν αυτές τις ουσιαστικές ανάγκες μεταξύ τους.

    Ακούμε για το «σύμφωνο συμβίωσης» και για την νομική κάλυψη ομοφυλόφιλων ζευγαριών. Πως είναι δυνατόν η θεόσδοτη χαρά να δίνεσαι στον άλλον, να μοιράζεσαι με τον άλλον, να γεμίζεσαι από τον άλλον, να καταπολεμάς το εγώ σου για χάρη του άλλου, του ΕΜΕΙΣ, ακόμα και να θυσιάζεσαι για τον άλλον να την ισοπεδώνουμε με τις παρά φύσιν σεξουαλικές προτιμήσεις και τα προσωπικά βίτσια του καθενός; Και αιτία γέννησης αυτού του πάρα φύσιν πάθους είναι η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό και η αστοχία του να φθάσει στον προορισμό του.

    Όλοι αυτοί που προωθούν την ομοφυλοφιλία αποσκοπούν στον ολοκληρωτισμό των κρατών και των κοινωνιών και στην διάβρωση της οικογένειας, επειδή είναι το ζωοποιό κύτταρο συγκρότησης και παιδείας των ανθρώπων και διαιώνισης του γένους. Επίσης, παραγκωνίζεται η Δημοκρατία η οποία προάγει την αλληλοπεριχώρηση και την αλληλοσυμπλήρωση προσώπων και φύλων. Τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια δεν στηρίζονται σ΄ αυτές τις έμφυτες ανθρώπινες ανάγκες αλλά στις ατομικές προτιμήσεις όπως και αν προήλθαν αυτές. Η διαφορετικότητα δεν έγκειται στον σεξουαλικό προσανατολισμό του ανθρώπου. Αυτός είναι εξαρχής τοποθετημένος ως δώρο από τον Θεό και αφορά τα δύο φυλά αποκλειστικώς μεταξύ τους. Νομιμοποιώντας την συμβίωση δύο ομοφυλοφίλων ως "ζευγάρι" ανοίγουμε την πόρτα για χιλιάδες άλλα προβλήματα. Η υιοθεσία παιδιών θα τεθεί επί τάπητος, άλλα πρόσωπα (στην ουσία ακόμη άτομα) με παρά φύσιν προτιμήσεις (π.χ. κτηνοβάτες, κοπρολάγνοι, αυνανιζόμενοι κλπ) θα ζητούν παραχωρήσεις. Ή θα περιφρουρήσουμε την κοινωνία μας, την πίστη μας, τον θεσμό της οικογένειας, την Δημοκρατία μας ή θα τα ισοπεδώσουμε όλα στον βωμό της δήθεν προόδου και της ψευδοδιαφορετικότητας.

    Ο Ορθόδοξος Χριστιανός καλείται να δώσει την μαρτυρία Χριστού στους ομοφυλόφιλους. Όχι με ύβρεις, όχι με αποκλεισμούς αλλά με αγάπη και διάκριση. Να τονίσει τόσο με τον λόγο του αλλά κυρίως με την πράξη, την συμπεριφορά και την ζωή του ότι πολεμά τα πάθη του, τις αδυναμίες του, τις φοβίες του, τον κακό του εαυτό και να δίνει το παράδειγμα της μετανοίας, δηλαδή της αλλαγής τρόπου σκέψης και ζωής, της αλλαγής σελίδας! Όποιος σέβεται πραγματικά το ανθρώπινο πρόσωπο δεν το αφήνει στο ψέμα, να ευτελίζεται, να υποβιβάζεται, αλλά του στέκεται δίπλα με αγάπη και διάκριση, πραγματικό ενδιαφέρον, ότι αυτός είναι αδελφός μου και θέλω να σωθεί!

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΩΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

Γράφει φοιτητής του Τμήματος Ποιμαντικής & Κοινωνικής Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Η διδασκαλία του Χριστού αποτελεί το ουσιαστικό μήνυμα ζωής. Κατακρημνίζει τις τυπολατρικές αντιλήψεις, τον ρατσισμό, τα προσωπεία, το ψέμα. Κατακεραυνώνει την σεμνοτυφία, την μισαλλοδοξία και αυτούς που βάζουν συνανθρώπους τους στο περιθώριο. Αγκαλιάζει και τον τελώνη και την πόρνη και υψώνει τον ψαρά και τον βιοπαλαιστή ως εργάτη του Ευαγγελίου Του. Απελευθερώνει τον άνθρωπο από τα δεσμά της αμαρτίας και των παθών όπως πολύ ωραία το προτύπωσε ο Πλάτων στην αλληγορία του σπηλαίου στην "Πολιτεία". Νοηματοδοτεί εκ νέου την έννοια της ελευθερίας. ολοκληρώνει τον άνθρωπο με τα συστατικά της αγάπης, της χαράς, του ανοίγματος και της συνάντησης με τον άλλον και του ανοίγει και πάλι δρόμο ελπίδας και σωτηρίας: την θέωση.

Την εποχή του Χριστού η γυναίκα στην ρωμαϊκή και ιουδαϊκή κοινωνία ήταν κατώτερη από πράγμα! Οι άνθρωποι τοποθετούνταν πολύ εύκολα στο περιθώριο. Η αμαρτία θεωρείτο ως αιτία κάθε ασθένειας και αρρώστιας. Η δουλεία ήταν μία φυσική κατάσταση και ιδιαιτέρως διαδεδομένη. Η τυπολατρία, ο φαρισαϊσμός, ο κομπασμός του ιουδαϊκού ιερατείου ήταν η πραγματική πίστη των Ιουδαίων. Μία πίστη που εξέπεσε σε θρησκεία και ειδωλολατρεία. Και έρχεται ο Χριστός βλέποντας τους δήθεν ευσεβείς και λέει «Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ φαρισαῖοι ὑποκριταί». Κατακεραυνώνει το ψέμα, τον τύπο, την ασέβεια, την υποκρισία, γκρεμίζει τα προσωπεία και προβάλλει την καρδιά και την πίστη. Βλέποντας την πόρνη λέει: «ὁ ἀναμάρτητος ὑμῶν πρῶτος βαλέτω λίθον ἐπ' αὐτήν». Διαβλέπει στην Σαμαρείτιδα στην πραγματική δίψα της ψυχής, της δίνει «τό ὕδωρ τό ζῶν», δεν ξεδιψά, το παρέχει μάλιστα και σ΄ άλλους και γίνεται η Αγία Μάρτυς Φωτεινή. Ο Απόστολος Παύλος λέει στους Γαλάτες: «οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ». Ο Χριστός εκμηδενίζει τον εθνοφυλετισμό και διακηρύσσει την οντολογική ισότητα μεταξύ όλων των εθνών. Δεν αρνείται το Έθνος ή την Πατρίδα΄ ούτε αίρει τις επί μέρους Πατρίδες και τις εθνικές διαφορετικότητες και παραδόσεις. Ο Χριστός καταργεί την δουλεία με την διδασκαλία Του «οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος». Με το πάθος και την Ανάστασή Του κάνει το άβουλο στην μάζα και επιρρεπές στην αμαρτία και τον θάνατο άτομο, πρόσωπο! Δηλαδή προσωπικότητα με βούληση, ελευθερία, πραγματική δυνατότητα επιλογής, πνευματική διαύγεια νοός και διάκριση. Του αποκαθιστά το κατ΄ εικόνα, το κατά φύσιν και του δίνει την δυνατότητα για το καθ΄ ομοίωσιν, το υπέρ φύσιν. Οποιαδήποτε κοινωνική διαφορά και κοινωνιολογική κατάσταση αίρεται και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί εμπόδιο για την είσοδο του ανθρώπου στην Βασιλεία του Θεού. Ο Χριστός επιφέρει την ισοτιμία μεταξύ των δύο φύλων. Η ισοτιμία του άνδρα και της γυναίκας είναι καρπός του «οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ». Η γυναίκα δεν είναι αντικείμενο, ούτε πράγμα. Είναι κατ΄ εικόνα πλάσμα του Θεού και ισότιμη με τον άνδρα. Στο πρόσωπο της γυναίκας  ο Θεός γίνεται άνθρωπος για να λύσει την προμητορική αμαρτία της Εύας και να την ανυψώσει στην θέση που της αξίζει. Και καταλήγει ο Απόστολος Παύλος: «πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Ένα είμαστε όλοι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». Και αυτό πραγματοποιείται με το μυστήριο της Εκκλησίας που φανέρωσε ο Χριστός στην γη «Οὕτως οἱ πολλοὶ ἓν σῶμα ἐσμὲν ἐν Χριστῷ». Γιατί αυτό είναι η Εκκλησία: «σῶμα Χριστοῦ» και «κοινωνία πρὸς τελείωσιν».

Η διδασκαλία του Χριστού έφερε μία ειρηνική, μη βίαιη επανάσταση στον κόσμο. Μία επανάσταση που δεν στηρίζεται στο αίμα, στον πόνο, στο ξεριζωμό, στο δάκρυ, στο συμφέρον για να "αλλάξει" επιφανειακά και εξωτερικά τον κόσμο αλλά μία επανάσταση που βασίζεται στην αγάπη, στην μετάνοια, στην προοπτική της "όντως ζωής" για να μεταμορφώσει εσωτερικά τον άνθρωπο. Η ηθική του Χριστιανισμού δεν είναι πουριτανική. Είναι ελεύθερη ηθική βασισμένη πάνω σε υγιείς βάσεις.

Μακάρι και εμείς να κατανοήσουμε ότι με το Βάπτισμά μας πέθανε ο παλιός αμαρτωλός εαυτός μας, αποκαταστάθηκε το κατ΄ εικόνα, ντυθήκαμε πραγματικά τον Χριστό, είμαστε τέκνα και μέλη της Εκκλησίας και μπορούμε να κληρονομήσουμε την Βασιλεία του Θεού και να θεωθούμε. Η ενθύμηση αυτή να μας αποτρέπει από παρεκτροπές και αμαρτωλές επιθυμίες. Να επιζητούμε το θαβώριο φως και να προσευχόμαστε για να αλλοιωθούμε με την «καλήν ἀλλοίωσιν» και να κάνουμε ανάγκη την προσέλευση μας στο κοινό Ποτήριο «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, εἰς συγχώρησιν πλημμελημάτων, εἰς Πνεύματος Ἁγίου κοινωνίαν, εἰς βασιλείας οὐρανῶν κληρονομίαν, εἰς παρρησίαν τὴν πρὸς σέ, μὴ εἰς κρῖμα ἢ εἰς κατάκριμα». Ας αντιληφθούμε πόσο τυχεροί είμαστε που είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί!

Θ.Χ.