ΚΥΡΙΑΚΗ Γ' ΛΟΥΚΑ

«Τὸ Εὐαγγέλιο εἶναι ῥήματα ζωῆς αἰωνίου» έλεγε ο μακαριστός Μητροπολίτης Κοζάνης κυρός Διονύσιος. Και πράγματι στις δύσκολες εποχές που ζούμε αυτό το Ιερό Βιβλίο μπορεί να γίνει φάρος και πυξίδα για όλους μας διότι εκεί βρίσκουμε το νόημα και τον σκοπό της ζωής αλλά και λύση και αδιέξοδα στα βιοτικά μας προβλήματα.

Το σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα δίνει λύση στο άγχος που ταλαιπωρεί όλους μας σήμερα: «μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε» μας λέει ο Χριστός αλλά «ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά».

Να εμπιστευθούμε την ζωή μας στον Θεό και να γίνουμε σαν τα πετεινά του ουρανού διότι «ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος χρῃζετε τούτων ἁπάντων»!

π.Θ.Χ.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ

«Ας ταπεινωθούμε,

ας πτωχεύσουμε στα υλικά αγαθά και στα κοσμικά πράγματα, για να πλουτίσουμε στα επουράνια,

ας γευθούμε τον σταυρό, για να απολαύσουμε την γλύκα της εν Χριστώ ζωής,

ας αναφωνήσουμε κι εμείς στον Χριστό "Ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου",

ας Του επιδείξουμε, ως βαΐα, την συγχώρηση που πηγάζει από τον Σταυρό,

ας Τον επευφημήσουμε, όχι με κλάδους ελιάς, αλλά με επαινετές πράξεις ελεημοσύνης,

ας στρώσουμε στα πόδια Του, ως ενδύματα, τα ενθυμήματα της καρδιάς, προκειμένου να περπατήσει σε μας και να εισέλθει μέσα μας».

Άγιος Ανδρέας, Επίσκοπος Κρήτης

ΧΡΙΣΤΟΣ & ΛΑΖΑΡΟΣ: ΠΡΟΤΥΠΟ ΦΙΛΙΑΣ!

Ο θάνατος του Λαζάρου, του φίλου του Χριστού, μας παραπέμπει επίσης στον θάνατο των αγαπημένων προσώπών μας και γι΄αυτό θεωρείται επίσης ως ημέρα των Κεκοιμημένων. Αυτό το «εδάκρυσεν ο Ιησούς» (Ιω.11.35) δείχνει τον πόνο Του για το χωρισμό, την τέλεια ανθρώπινή Του φύση, καθώς και το οδυνηρό τού θανάτου ως αταίριαστο για τον άνθρωπο. Μπροστά στον τάφο του τετραήμερου ξεδιπλώνεται το εσωτερικό του Ιησού, που χαρακτηρίζεται από αγάπη και στοργή για το πρόσωπο με την ιδιαίτερη και μοναδική σχέση της φιλίας. Γι’ αυτό δεν κρύβει την λύπη και την ταραχή Του.«Ενεβριμήσατο τω πνεύματι και ετάραξεν εαυτόν» (Ιω.11,33).

Στο μεγάλο πόνο αποκαλύπτουμε το βαθύτερο εαυτό μας, χωρίς μάσκα και χωρίς κοινωνικά καλουπώματα.

Ο Ιησούς Χριστός, ο φίλος του Λαζάρου, δεν είναι απλά ένας σπουδαίος δάσκαλος, ένας καλός φίλος ή ακόμη και ένας με το χάρισμα της θαυματουργίας. Είναι «η ανάστασις και η ζωή».

π. Νικόλαος Κατσηδήμας

«ΕΦΟΣΟΝ ΕΠΟΙΗΣΑΤΕ ΕΝΙ..., ΕΜΟΙ ΕΠΟΙΗΣΑΤΕ».

Ο Κύριος μας παρουσιάζει πως θα μαζευτούν όλοι οι άνθρωποι μπροστά Του και θα τους ξεχωρίσει όλους, όπως ο τσοπάνης τα πρόβατα από τα κατσίκια. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι ο Χριστός την πρώτη φορά ήρθε στην γη για να μας σώσει, την δεύτερη θα έρθει για να μας κρίνει. Κρίνω θα πει διακρίνω, ξεχωρίζω το κακό από το καλό, χωρίζω το θύμα από τον θύτη, τον αθώο από τον δήμιό του. Υπάρχει η αιωνία ζωή και η αιώνια τιμωρία.

Το κριτήριο με το οποίο θα μας κρίνει ο Χριστός είναι η αγάπη και ο τρόπος που ο κάθε άνθρωπος την εφάρμοσε στην ζωή του, «ἀποδοῦναι ἑκάστω κατά τά ἔργα αὐτοῦ». Θα δει εάν δώσαμε ένα κομμάτι ψωμί στον πεινασμένο. Ένα ποτήρι νερό στον διψασμένο. Ένα ρούχο στον γυμνό. Μία φιλοξενία στον άστεγο. Μία προστασία στην χήρα και στο ορφανό. Μία επίσκεψη στον άρρωστο και στον φυλακισμένο. Ο Χριστός περιορίζεται στα λίγα αλλά ουσιαστικά πράγματα για να μην δικαιολογηθεί κανένας πως δεν μπορούσε να προσφέρει στους άλλους, κάτι περισσότερο, επειδή και ο ίδιος δεν θα είχε.

Το σπουδαιότερο όμως είναι πως ο άνθρωπος προσφέρει στον συνάνθρωπό του κάτι, επειδή τον αγαπά. Και αγαπά τον πλησίον επειδή αγαπά τον Θεό. Όχι γιατί «πρέπει» αλλά γιατί αυτό με γεμίζει και με ολοκληρώνει. Έτσι, δεν θα έχουμε λόγο να φοβόμαστε την ημέρα της κρίσεως, που ο Κύριος θα μας αποδώσει δικαιοσύνη. Θα την περιμένουμε σαν την ημέρα εκείνη, που ο Χριστός θα μας βραβεύσει και θα μας πει: «Ελάτε οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου να κληρονομήσετε την Βασιλεία του Θεού». Αμήν. 

π.Θ.Χ.

ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΚΑΙ ΚΟΛΑΣΗ

Ο Παράδεισος και η Κόλαση δεν είναι δυο διαφορετικοί τόποι, όπως λένε οι Παπικοί και οι ειδωλολάτρες. Αλλά είναι δύο διαφορετικές καταστάσεις (τρόποι ζωής), που προκύπτουν από τον ίδιο τον Χριστό. Το ζήτημα είναι ο άνθρωπος πως βιώνει τον Χριστό, ανάλογα με τις εσωτερικές προϋποθέσεις του. Ως Παράδεισο ή ως κόλαση. Γι΄ αυτό ενώπιον του Χριστού χωρίζονται οι άνθρωποι («πρόβατα» και «ερίφια», δεξιά και αριστερά Του).

Διακρίνονται δηλαδή σε δύο ομάδες. Αυτούς που βλέπουν τον Χριστό ως παράδεισο και αυτούς που Τον βλέπουν ως κόλαση. Άρα, Παράδεισος και κόλαση είναι η ίδια πραγματικότητα. Συνεπώς, παράδεισος και κόλαση δεν είναι απλώς ανταμοιβή και τιμωρία (καταδίκη), αλλά ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε και βιώνουμε ο καθένας μας τον Χριστό, ανάλογα με την κατάσταση της καρδιάς μας.

«Όποιος κάνει το καλό, αγάλλεται, διότι αμοίβεται με θεϊκή παρηγοριά. Όποιος κάνει το κακό υποφέρει και κάνει τον επίγειο παράδεισο επίγεια κόλαση. Έχεις αγάπη, καλωσύνη; Είσαι άγγελος και, όπου πας ή σταθείς μεταφέρεις τον Παράδεισο. Έχεις πάθη, κακία; Έχεις μέσα σου τον διάβολο και, όπου πας ή σταθείς, μεταφέρεις την κόλαση. Από εδώ αρχίζουμε να ζούμε τον Παράδεισο ή την κόλαση» μας λέει ο Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης.

ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΤΟΜΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τῇ Α' τοῦ μηνὸς Ἰανουαρίου ἑορτάζομεν τὴν κατὰ σάρκα Περιτομὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Το Δεσποτικό γεγονός είναι η Περιτομή του Χριστού. Η περιτομή ήταν ιουδαϊκό έθιμο που το ζήτησε ο Θεός από τον Αβραάμ και τους απογόνους του. Αυτό γινόταν σε κάθε αρσενικό βρέφος όταν ήταν 8 ημερών. Έτσι και ο Χριστός όταν ήταν 8 ημερών περιτμήθηκε.

Η Περιτομή του Χριστού φανερώνει την άκρα ταπείνωση που υπέστη ο σαρκωθείς Θεός για τον άνθρωπο. Με το κομμάτι της σάρκας που απέβαλλε ο Χριστός ήθελε να μας δείξει πως κάθε κακό ξεπερνιέται και όλοι μας ζούμε σε έναν νέο κόσμο, αυτόν τον κόσμο που ήρθε να φέρει στην γη με την Γέννησή Του, την Διδασκαλία Του, την Σταύρωση και την Ανάστασή Του.

Η πραγματική σημασία της Περιτομής είναι η απαλλαγή από την αμαρτία που εξουσίαζε τον άνθρωπο. Οι άγιοι Πατέρες μιλούν για περιτομή που γίνεται μέσα μας και αυτή είναι η κάθαρση της καρδιάς και η μεταμόρφωση των παθών της ψυχής, ώστε ο άνθρωπος να αποκτήσει κοινωνία και ενότητα με τον Θεό.

Χριστοῦ περιτμηθέντος, ἐτμήθη Νόμος.

Καὶ τοῦ Νόμου τμηθέντος, εἰσήχθη Χάρις.

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΝΕΟ ΕΤΟΣ

Διαβάστε τις καλύτερες ευχές για καλή χρονιά και νέο έτος:

«Άλλοι αρκούνται σε στερεότυπες κοινές ευχές και πιστεύουν ότι τα πράγματα στον βίο των ανθρώπων εξελίσσονται κατά ένα μοιραίο ή και μαγικό τρόπο. Μοιράζουν ευχές και εξαγγέλουν μηνύματα [...] Όλ΄ αυτά όμως κατήντησαν πολύ γνωστά και τετριμμένα [...] Δεν θα ήταν δύσκολο να κάνουμε και εμείς σήμερα μία τέτοια ομιλία· να τα δούμε όλα καλά στην ζωή των ανθρώπων, να αισιοδοξήσουμε πως αύριο θα πάνε καλύτερα και πως ο νέος χρόνος θα φέρει την ευτυχία σ΄ όλον τον κόσμο. Αλλά τα πράγματα στην ζωή δεν συμβαίνουν έτσι, κατά ένα δηλαδή αυτόματο και μαγικό τρόπο [...]

Με αγαθή συνείδηση και ειλικρινή διάθεση το νέο έτος να είναι αίσιο και ευτυχές, όχι κατά μαγικό τρόπο αλλά αν εμείς από σήμερα θα αρχίσουμε να είμαστε καλύτεροι από χθες. Γιατί δεν είναι τα πράγματα που μας κάνουν ευτυχείς, μα είμαστε εμείς που φτιάχνουμε τα πράγματα και βρίσκουμε την ευτυχία μας μέσα από την εκτέλεση του χρέους μας και στην βελτίωση του εαυτού μας. Ας είμαστε με τον Θεό και ο Θεός είναι πάντα μαζί μας.

Έτσι αληθινά σίγουρα και δικαιολογημένα αισιόδοξοι μπορούμε να ευχηθούμε: Καλή χρονιά»!*

* Απόσπασμα από την Εγκύκλιο επί τω νέω έτει 1987 του μακαριστού Μητροπολίτου Σερβίων και Κοζάνης κυρού Διονυσίου Ψαριανού, την οποία θα βρείτε στον Α' Τόμο 

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ: «ΚΑΝΟΝΑΣ ΠΙΣΤΕΩΣ - ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ - ΕΙΚΟΝΑ ΠΡΑΟΤΗΤΟΣ».

Ο Άγιος Νικόλαος είναι ένας από τους πιο γνωστούς και κοσμοαγάπητους Αγίους της Εκκλησίας μας. Σε μικρή ηλικία έχασε τους γονείς του οι οποίοι του άφησαν μεγάλη περιουσία. Μπορούσε μ΄ αυτήν την περιουσία να ζήσει άνετα και να πραγματοποιήσει κάθε επιθυμία του. Όμως ο Άγιος Νικόλαος ποτέ δεν έβαζε μπροστά τον εαυτό του, αλλά πρώτα απ΄ όλα νοιαζόταν για τους άλλους. Γι΄ αυτό την μοίρασε στους φτωχούς και πραγματοποίησε ένα τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Εκάρη μοναχός, χειροτονήθηκε Ιερέας και αργότερα έγινε Επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας.

Βοηθούσε τους φτωχούς, φρόντιζε όσους είχαν ανάγκη, προστάτευε παιδιά, έθρεψε ορφανά και χήρες και ανακούφισε απηλπισμένους. Συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε κατά τους διωγμούς του Διοκλητιανού. Όταν έγινε μονοκράτορας ο Μέγας Κωνσταντίνος απελευθερώθηκε και μάλιστα συμμετείχε στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325) για να καταδικάσει την αίρεση του Αρείου. Παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο στις 6 Δεκεμβρίου του 343 μ.Χ. σε ηλικία 73 ετών.

Ο Άγιος Νικόλαος αξιώθηκε από τον Θεό να τελεί θαύματα. Κατά την διάρκεια της ζωής του, π.χ. ανέστησε 3 παιδιά και με την δύναμη της προσευχής κόπασε την θαλασσοταραχή! Απελευθέρωσε 3 στρατιωτικούς, θεράπευσε αρρώστους, υποστήριξε φτωχούς κλπ και συνεχίζει να τελεί θαύματα μέχρι σήμερα! Είναι επίσης ο προστάτης των Ναυτικών και μάλιστα τιμάται κάθε Πέμπτη. Για κάθε καλό και ευεργεσία που έκανε δεν ήθελε οι άνθρωποι να τον επαινούν και να τον ευγνωμονούν. Ήθελε μόνο να έχει τον έπαινο του Θεού. Βλέπετε, όσο αποζητούμε τον έπαινο των ανθρώπων, τόσο "χάνουμε" τον έπαινο του Θεού..!

π.Θ.Χ.

Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΝΑΟ

Η Υπεραγία Θεοτόκος έμεινε στον Ναό του Σολομώντος 12 περίπου χρόνια, από 3 ετών έως 15. Η ζωή της, η καθημερινότητά της χαρακτηρίζεται από ευσέβεια, αγάπη και διάκριση. Προσηλωμένη στην προσευχή. Από πολύ πρωί έως τις εννέα προσευχόταν αδιαλείπτως, από τις εννέα έως τις τρεις ασχολείτο με την υφαντική και έπειτα ξεκινούσε πάλι την προσευχή!

Άγγελος Κυρίου της προμήθευε τροφή από τον ουρανό επί όλα αυτά τα 12 έτη! Την τροφή που της έφερναν οι ιεροδιδάσκαλοι την μοίραζε στους φτωχούς! Κανείς ποτέ δεν την είδε να οργίζεται, ούτε την άκουσε να εκστομίζει λοιδορία από το στόμα της. Κάθε λόγος της ήταν πολύ προσεγμένος και πάντα φρόντισε για να μην θεωρηθεί επηρμένη!

Όλα αυτά μας διασώζει η Ιερά Παράδοση και το Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου από το οποίο προέρχεται ο κύκλος των θεομητορικών εορτών του έτους.

π.Θ.Χ.

ΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ «ΕΙΣΟΔΙΑ»

Η κίνηση των Αγίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης να αφιερώνουν το τρίχρονο κορίτσι τους στον Ναό πρέπει να γίνει παράδειγμα προς μίμηση. Τα δικά μας «εισόδια» είναι η είσοδός μας στην Εκκλησία, στην ενορία, δηλαδή σε μία κοινότητα ανθρώπων με κοινό σημείο αναφοράς την ευχαριστιακή σύναξη, την Θεία Λειτουργία στον Ιερό Ναό.

Είναι, λοιπόν, μεγάλη η ευθύνη των γονέων που οφείλουν να καθοδηγούν τα παιδιά τους στην Εκκλησία, στο Σώμα του Χριστού! Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι οι ίδιοι οι γονείς δεν θα αντιμετωπίζουν την ενορία ως κάτι ξένο και άσχετο μ' αυτούς αλλά ως ενεργά μέλη μίας κοινότητας ανθρώπων.

Μέσα στην ενορία το παιδί θα μάθει να κάνει τις πρώτες κοινωνικές του σχέσεις, λούζεται με την χάρη των ιερών μυστηρίων, γινόμαστε ο καθένας πρόσωπα και όλοι μαζί κοινωνία ενώπιον του Θεού και λαμβάνουμε την τροφή που δίνει ζωή και αθανασία: την Θεία Κοινωνία, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού!

π.Θ.Χ.